Hardloop-ergernissen

Hardlopen doe ik vooral voor mijn plezier en ik hoop dat genoegen in mijn verhalen enigszins op anderen te kunnen overbrengen. Dit is althans een van de redenen dat ik mijn schrijfsels op internet zet. Gelukkig is het zo dat ik het overgrote deel van de tijd dat ik met rennen bezig ben ook echt aan het genieten ben. Helaas zijn er momenten dat dit plezier even op de achtergrond raakt. Het gebeurt tijdens de (gelukkig relatief spaarzame) momenten van ergernis. Al langer heb ik het idee om daar een stukje aan te wijden en nu moet het maar eens van komen. Dus hier komen de veroorzakers, beschreven met naar beneden toenemende mate van ergernis:

– Duo-fietsers:
Vooral op de smallere fietspaden kunnen ze zeer vervelend zijn, de stelletjes of duo’s die per se niet van elkaars zijde willen wijken en de tegenligger daardoor dwingen wel opzij te gaan. “Wij fietsen hier samen en zie ons maar eens uit elkaar te halen”, is de boodschap die hun lichaamstaal en gelaatsuitdrukking nogal eens uitstralen. Ook wandelaars en andere fietsers kunnen hier flink last van hebben. En als renner wil je natuurlijk gewoon lekker in een zo recht mogelijke lijn blijven doorhollen.

– Voertuigen op 4 wielen, waaronder autobrommers en brommobielen:
De Canta-rijders en bestuurders van soortgelijke voertuigen zijn de verkeersdeelnemers die zich geen echte auto kunnen veroorloven maar zich wel op vier wielen en overdekt willen verplaatsen. Ze rijden net zo hard als brommers maar nemen door hun omvang meer ruimte in op het fietspad. Daardoor zijn ze zo mogelijk nog gevaarlijker dan hun tweewieler-equivalenten. Ze maken bovendien net zoveel herrie en produceren evenveel gassen. Het enige dat ze voor hebben op die andere plaaggeesten is dat ze veel minder talrijk in aantal zijn en om die reden minder ergernis veroorzaken.
Verder schijnen er toch altijd automobilisten te moeten zijn die menen dat zij wel gebruik mogen maken van fietspaden en andere afgeschermde weg- en padgedeelten. Vooral “werkvolk” in bedrijfsbusjes wil zich daaraan nog wel eens schuldig maken. En als ze ergens nog wel mogen rijden, houden ze onvoldoende rekening met de fietser of hardloper. Vooral die keer dat een bestelwagen met flinke aanhangwagen mij voorbijging en veel te snel daarna de rechterkant van het wegdek weer opzocht waardoor ik er bijna vanaf gedrukt werd, staat mij nog helder voor de geest. Het is natuurlijk ook teveel gevraagd om even goed in die rechterbuitenspiegel te kijken voor je de beweging naar rechts weer inzet.

– Hardloophufters:
Ik was ze bijna vergeten maar door de recente Dam tot Damloop zijn ze helaas weer even helemaal terug in mijn loopwereld. De mannen en vrouwen die ergens een klein gaatje in het pak menen te zien en zich daar dan met volle kracht instorten. Of het nu helemaal aan de rechterkant van het parcours is, waar de minder rappen doorgaans lopen, of ergens in het midden van de weg, ze moeten er doorheen. En ze schuwen daarbij geen enkel middel. Ook die lopers die een ander keurig aan de linkerkant passeren maar dan veel te snel naar rechts trekken en zo de ingehaalde letterlijk voor de voeten gaan lopen, plaats ik in dit hokje. Ze komen daarbij eenvoudigweg in iemands persoonlijke loopruimte en dat is niet prettig. Feitelijk behoren ook de duo’s die koste wat het kost naast elkaar moeten blijven lopen, zelfs al is de ruimte daarvoor feitelijk te gering en lopen de mensen om hen heen een stuk harder, tot deze categorie.

– Heipalenmuziek en lawaaierige speakers:
Meestal vooral te horen bij grote hardloopevenementen. Ik kan er soms voor korte tijd echt lichamelijk onwel van worden. Gelukkig heb ik vingers die ik in mijn oren kan steken, hoewel dat helaas alleen helpt om de hoge tonen te dempen. Een mens zou af en toe willen dat hij meer dan twee armen en handen had om naast de oren ook de buik enigszins te kunnen beveiligen door hem stevig vast te houden.

– Loslopende honden:
Meestal zijn het tot nu toe slechts jeugdige, speelse en dus over-enthousiaste exemplaren die mijn pad gekruist hebben. Je schrikt je echter toch rot als zo’n beessie ineens spontaan met jou mee- of tegen jou opspringt. “Hij doet niks hoor”, is in dit soort gevallen een regelmatig gehoorde kreet. Ik moet er niet aan denken dat ik eens met een agressief dier te maken zal krijgen. Zodra ik een hond ontwaar, kijk ik dus altijd zo goed mogelijk naar de lichaamstaal en de gedragingen van het dier om te kunnen inschatten of ik er met een kleinere of grotere bocht omheen dien te rennen, dan wel rechtsomkeert moet maken of snel een zijpad inslaan. Het nadeel van deze groep irritatieveroorzakers is dat je er ook op plaatsen waar de andere categorieën doorgaans niet voor afschuw kunnen zorgen, letterlijk dan wel figuurlijk tegenaan kunt lopen

– Wielrenners:
de goede niet te na gesproken, wielrenners zijn, solo dan wel in hele pelotons, regelmatig een bron van ergernis en gevaar. Ze rijden (te) hard en willen niet graag hun vaart minderen, ook niet als de situatie op weg of pad daar dringend om vraagt. De ongemotoriseerde evenknieën van de brommers, derhalve. Als ze zich in groepen of groepjes verenigd hebben, gedragen ze zich helemaal als hogesnelheidstreinen die altijd maar doordenderen. Je leest niet voor niets regelmatig over ongelukken die veroorzaakt worden door (een lid van) deze groep weggebruikers. Voor de hardloper zijn ze vooral aanstootgevend op smallere paden die tegelijkertijd benut ook worden door wandelaars (met kleine kinderen en/ of honden) en “gewone” fietsers. Met name op momenten dat meerdere van die gebruikers zich net op een kluitje bevinden.

– Brommers:
Hoe dichter bij de grote stad, hoe meer je ze tegenkomt. Maar al te vaak zijn ze lawaaierig door opvoerwerkzaamheden en/of kapotte uitlaten, stinkend door de smerige uitlaatgassen en asociaal door het agressieve gedrag van de berijders. Ook al zien ze duidelijk een tijdelijke vernauwing van de weg of het pad door een toevallige opeenhoping van andere weggebruikers, toch nemen ze dan geen gas terug maar knallen ze er gewoon tussendoor. Omdat ik mij als wandelaar en fietser ook geregeld aan deze groep wegmisbruikers erger, hebben ze de dubieuze eer gekregen om als “runner-up” te eindigen in dit irritatieklassement. Een laakbare tweede plaats dus. Verder kan ik de neiging om nog een persoonlijke, subjectieve observatie met gevolgtrekking toe te voegen, maar net onderdrukken. Dan houd ik het toch een beetje vriendelijk.
Elektrische scooters daarnaast, zijn op zich een mooie, milieuvriendelijke uitvinding maar als zo’n voertuig ineens van achteren langs je komt, schrik je je weer een hoedje omdat je het gevaarte niet hebt horen aankomen. Hetzelfde overkomt mij trouwens weleens met lage ligfietsen in bolidevorm; ineens schiet zo’n ding langs je en zit jouw hart in jouw keel.

– Route-afsluitingen en -omleidingen:
Een van mijn grootste ergernissen, zoniet de grootste ergernis. Omdat ik aan de rand van de grote stad woon, in een omgeving die doorsneden wordt door snelwegen en een kanaal, zijn mijn mogelijkheden om renroutes uit te zetten verre van onuitputtelijk. Als op de weinige parcoursen die ik kan benutten dan ook nog stukken ineens worden afgesloten, dan ben ik echt niet blij. En als die afsluitingen nou nog voor een korte periode zouden zijn, is het leed nog te overzien maar afsluitingen die meerdere jaren duren zijn hier niet zeldzaam. Ik heb er in mijn eerdere blogs al vaker melding van gemaakt. Zeer onlangs werd ik maar liefst twee keer onaangenaam verrast door een blokkade en een omleiding. De blokkade was op een plek waar ik, door eerder verkregen informatie, al min of meer rekening had gehouden met een verplicht 180-graden-keerpunt. En het was een eenmalige stremming vanwege de kwart-triathlon die ter plekke gehouden werd. Dat schopte mijn planning wel enigszins in de war maar voor een keertje kon ik mij daar wel overheen zetten.
De omleiding in kwestie is een heel ander verhaal. Deze trof ik aan op een stuk dat ik al gedwongen beliep omdat er elders op mijn vaste route een langdurige afsluiting te “bewonderen” is. Dat is weer zo’n stremming van een paar jaar omdat ze nog steeds bezig zijn met het verbreden van snelwegen. Als je dan op je alternatieve stuk ook nog eens letterlijk tegen de hekken en omleidingsborden aanloopt, heb ik hem wel even goed zitten. Oké, uiteindelijk kom ik wel weer waar ik zijn wil, maar die wegenbouwers en kuilengravers hebben vaak de neiging om hun tijdelijke werkplek erg ruim af te bakenen en dan daarbij ook belemmerende hekken te plaatsen op vitale punten waar ze (nog) helemaal niet actief zijn. Voor mijn een behoorlijke ergernis dus en op dat soort momenten ben ik driedubbel jaloers op lopers die gewoon altijd het bos of de duinen in kunnen lopen of de heide of het strand op, zonder dat hen qua renroute ook maar een strobreed in de weg wordt gelegd.

Zo, dat heb ik lekker van mij af geschreven en het lucht eventjes flink op. Nu weer gewoon heerlijk genieten van het lopen, draven, struinen, rennen en hollen.

Ook gepubliceerd op Looptijden.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Klein, dapper en snel

Froukje haalt de finish wel!

Runningbenno

Belevingen van een enthousiaste hardloper

Tobatleet

Beleefsels van een Goudse Runner

sportlifecrisis

"Sport, ik wil er veel voor doen maar niets voor laten"

Mari Durieux // Alles over hardlopen

hardloper - hardloopblogger - running junkie - reviews en racereports

%d bloggers liken dit: