Lezen over hardlopen

Al maanden geleden heb ik het onderwerp voor deze blog en de titel bedacht. Een piepklein beginnetje stond daarom reeds geruime tijd te wachten om uit te groeien tot een compleet verhaal. Maar dat wilde tot voor kort nog niet zo goed lukken. Dit relaas was oorspronkelijk gepland als laatste deel van de miniserie ‘In Duitsland met Dolf‘. Tijdens een volgend verblijf bij onze oosterburen afgelopen mei, had ik eindelijk het boek ‘Altijd verder’ van Dolf Jansen uitgelezen. Het bleek te gaan om nog slechts een beperkt aantal bladzijden van het afsluitende deel getiteld ‘Marathondagboek’. Zoals ik in blog drie over het onderwerp al meldde, had dit laatste stuk proza voor mij het effect van de aloude nachtkaars. En ik moet bekennen dat het heilige vuur bij mij ook niet meer is gaan branden tijdens het doorwerken ervan. Ik las het uit en kon het digitale boek daarmee sluiten. Jammer dat het zo eindigde, want driekwart van dit schrijven was voor mij juist heel gloedvol en zal ik zeker wel eens herlezen.

Ik had echter tijdens die korte vakantie meerdere renpijlen op mijn hardloopboog, want ik had ook de beschikking over een paar afleveringen van de hardlooptijdschriften ‘Runner’s World’ en ‘Losse Veter.’ Het doorwerken van die stapeltjes papier zou toch genoeg stof moeten opleveren voor een lezenswaardig relaas met betrekking tot de informatie en inspiratie die renners zoals ik graag tot zich nemen. Om maar meteen met de deur in huis te vallen: het zou wat mij betreft een stukje beter kunnen. Bij beide tijdschriften is het niet zo dat ik erin begin te lezen en vervolgens pas weer ophoud als ik alles van voor naar achter en terug gespeld heb. Er staan wel wat aardige artikelen in, maar lang niet alles kan mij ook echt boeien. Althans niet zodanig dat ik de bladzijden er bij wijze van spreken door verslind. Een stuk met als inhoud wat haar directe omgeving vertelt over Dafne Schippers is leuk, maar ook niet meer dan dat. Hetzelfde geldt voor een verhaal over Olga Commandeur, ooit korte tijd een succesvol atlete en nu vooral bekend van haar optredens in het MAX-televisieprogramma ‘Nederland in beweging’. Informatief, vooral waar het haar blessuregeschiedenis en -heden aangaan en hoe zij aankijkt tegen haar tegenwoordige missie. Maar niet zodanig indrukwekkend dat het je naderhand lang bezighoudt. Eigenlijk moet ik mijzelf dwingen om de genoemde tijdschriften opnieuw ter hand te nemen en serieus werk te maken van het lezen erin. Het gaat dan om een gecombineerde aflevering of zeven van beide titels. Op de een of andere manier heb ik er echter wat moeite mee om de bladen weer op te nemen.

Een verhaal dat wel indruk op mij maakte tijdens dat mei-verblijf in Duitsland was van de hand van mijn grote vriend (en dat bedoel ik oprecht en dus niet cynisch) Mart Smeets. In het inmiddels alweer door vele titels opgevolgde boek ‘Niets is wat het lijkt’ uit 2013 staat maar één stuk over onze sport. ‘Hardlopers pakken niet’, gaat over de vele topatleten die juist wel betrapt zijn op dopinggebruik. Een negatief relaas derhalve. Nee, het verhaal waar ik op doel is ‘Sweet Caroline’, dat zijdelings gaat over de bomaanslag bij de Boston Marathon in april 2013. Smeets vertelt hierin op uitgebreide en overtuigende wijze hoe deze oude hit van Neil Diamond (sinds 1997 het officieuze clublied van de honkbalclub Boston Red Sox) na die fatale datum overal bij sportwedstrijden in de VS gedraaid werd om aandacht te besteden aan de vreselijke gebeurtenis bij de Boston Marathon. Hij zat zelf met zijn vrouw op een avond in mei van dat jaar in het stadion van de Red Sox en maakte mee hoe het lied tegen het einde van de wedstrijd door het geheel gevulde stadion meegezongen werd. Ik vind Amerikanen al gauw overdreven en nepperig sentimenteel, maar dit relaas van Mart maakte ook op mij best indruk. De moeite waard om te lezen, mocht je het boek, bijvoorbeeld in de openbare bibliotheek, nog eens tegenkomen.

Omdat ik niet alleen graag over hardlopen schrijf, maar er ook veel over wil lezen, schaf ik vrij geregeld een (digitale) versie van een boek over dit onderwerp aan. Zo ben ik een tijdje geleden begonnen in ‘Niet de race, maar de reis’. van Jolanda Linschooten. Hierin beschrijft de schrijfster hoe zij al hardlopend en wildkamperend van Lands End naar John O’Groats in Groot-Brittannië trekt. Ik ben nog niet heel ver gevorderd in het verhaal, maar het lezen ervan bevalt nu al prima. Een persoonlijk verhaal over hardlopen, dat is wat mij nog het meeste aanspreekt. Waarbij dit relaas zich ook nog eens afspeelt in mijn geliefde Great Britain. Wat het extra leuk maakt, is dat zij mede tot deze reis gekomen is door het lezen van het boek ‘Journey through Britain’ van John Hillaby. Een werk dat ik zelf al tientallen jaren geleden heb gelezen en nog steeds in mijn boekenkast heb staan. Hillaby rende weliswaar niet van het uiterste puntje van Zuidwest-Engeland naar de noordelijkste plek in Schotland, maar maakte die reis wandelend. Blijkbaar voor Jolanda inspirerend genoeg om dezelfde tocht al hardlopend te maken.

Boeken die ik in het recente verleden heb gelezen zijn bijvoorbeeld:
* ‘De geboren renner’ van Christopher McDougall. Deze titel is wat mij betreft zeer de moeite waard, iets wat ik al eens nader uit de doeken heb gedaan in een eerdere blog.
* Daarnaast las ik geruime tijd terug ‘Runner’s high; een avontuurlijk onderzoek naar de vraag waarom wij hardlopen’ van Tim van der Veer. Dit epistel inspireerde mij tot een verhaal dat ik in een volgende blogpost zal publiceren.
* ‘Runner’s high; de beste hardloopverhalen’ is een bundeling van de topstukken die in het helaas niet meer bestaande literaire hardloopblad ’42’ hebben gestaan. Vooral ‘Lopen is een harddrug’ en ‘Pislucht’ zijn verhalen uit deze bloemlezing die mij zijn bijgebleven. ‘Pislucht’ gaat over een Nederlandse vrouw die aan de westkust van de Verenigde Staten woont en daar na een lange pauze weer gaat hardlopen langs het strand. Na een kilometer of 8 zit zij er lichamelijk helemaal doorheen en wil zij terug naar haar woning. Op de een of andere manier raakt zij verzeild bij een stelletje zwerverstypes, mannen die weliswaar heel vriendelijk tegen haar zijn, maar toch enigszins vreemd. En ze verspreiden vooral een niet zo erg lekkere lichaamsgeur. De vrouw zet het op een gegeven moment op een rennen, waarbij ze ineens absoluut geen last meer heeft van vermoeide benen. Want ze vliegt als het ware naar huis. Een heel duidelijk geval van hoe het menselijk lichaam veel meer aankan dan wij soms menen te voelen. Ik kan mij bij dit relaas van alles voorstellen.
* Een bundel als ‘Ik loop dus ik besta; toppers en amateurs over hun passie voor hardlopen’, samengesteld door oud-politicus Paul Rosenmöller is nog zo’n boek dat ik met veel plezier gelezen heb. Waarbij uiteraard het ene verhaal interessanter is en beter verteld wordt, dan het andere.

In twee behoorlijk bekende titels ben ik in het verleden gestrand:
* ‘Eens een hardloper’ van John L. Parker Jr. wordt geafficheerd als ‘de beste roman over hardlopen ooit geschreven’ of iets in die geest. Tot twee keer toe heb een stuk in dit werk gelezen en hetzelfde aantal keren ben ik daarmee opgehouden omdat het mij niet genoeg kon boeien.
* Hetzelfde laken een pak is wat mij betreft ‘Waarover ik praat als ik over hardlopen praat’ van Haruki Murakami. Deze titel kom je op vrijwel ieder lijstje met aanbevolen titels over hardlopen tegen. Ook dit werk heb ik tot twee keer toe proberen te overmeesteren. Beide keren ben ik ‘gescheitert’, zoals onze oosterburen dat zo mooi kunnen verwoorden. Het kon mij eenvoudigweg niet genoeg boeien.

De werken ‘Marathonloper’ en ‘Zandloper’ van Abdelkader Benali heb ik wel tot aan de laatste pagina kunnen lezen. Goede hardloopliteratuur wat mij betreft.

Werken die ik daarnaast nog aan het lezen ben of klaar heb staan om te lezen:

* De mens als duurloper van Jan Knippenberg;
over de historische achtergronden van het duurlopen.
* Looptijd door Dirk van Weelden;
een roman over hardlopen in Amsterdam, Frankrijk, Amerika en in de Nederlandse duinen
* Ik ren dus ik ben (de beste hardloopverhalen) samengesteld door Pieter Jouke;
in deze bundel heb ik al een aantal stukken gelezen, maar er zijn er geen die tot op heden op mij een onuitwisbare indruk hebben gemaakt. Ik hoop uiteraard van harte dat ik toch een paar juweeltjes tegenkom.
* Why we run; gek van hardlopen van Robin Harvie;
dit verhaal begon met een heel boeiend relaas over de hardloopsessie van de auteur in vakantieland Denemarken, waarbij hij hopeloos verdwaalde. Hij was daardoor zodanig lang in de hoeven dat hij vrijwel uitgeput raakte. Helaas ging de schrijver kort daarna over op allerlei bespiegelingen waarbij hij uitspraken van filosofen en andere denkers debiteerde. Ik moet zeggen dat ik door die wending de lust tot lezen in dit boek een beetje kwijtraakte. En ik heb nog niet de neiging gehad om de draad weer op te pakken maar zal mijn best doen om het stuk touw alsnog terug te vinden.

Op mijn verlanglijst staan verder de volgende naar mijn idee interessante titels:

* Why we run; a natural history door Bernd Heinrich;
een bioloog, schrijver en ultraloper exploreert een nieuwe kijk op de evolutie van de mens door het onderzoeken van het fenomeen ultra-uithoudingsvermogen en hij doet verrassende ontdekkingen over de fysieke-, spirituele- en oerdrift om te winnen.
* Eenzame uren van Jolanda Linschooten;
waarom loopt zij eigenlijk hard? En in haar geval: waarom loopt zij zulke ultralange afstanden? Dit verhaal is het antwoord op deze vraagstukken en tevens het verslag van een jaar dat helemaal in het teken staat van lopen.
* Het blauwe uur – Hans Koeleman; een verhaal over een hardlooptocht in de duinen

Waar ik toch de meeste informatie uithaal, zijn de korte artikelen op de websites van bijvoorbeeld Runner’s World, Prorun, Hardloopnieuws, Loopkoorts, RunningPlus en Losse Veter. Van het eerstgenoemde tijdschrift krijg ik dagelijks een looptip en wekelijks een nieuwsbrief in mijn mailbox. Meestal gaat het om praktische tips over trainen, wedstrijdvoorbereidingen, eten enzovoort. Ook volg ik een aantal blogs van collegalopers en ben ik altijd op zoek naar nieuwe blogsites met mooie verhalen. Aan het fenomeen hardloopblog zal ik later een aparte blogpost wijden.

Waar ik in ieder geval achter ben, is dat het eigen verhaal van de individuele renner mij het meest aanspreekt. En dan bij voorkeur als diegene het op zijn of haar manier vertelt. Als de hoofdredacteur van Runner’s World mij in een mail, waarin hij ook de wens uitspreekt dat ik abonnee blijf van zijn blad, vraagt wat ik daarin mis, dan zijn het wel die genoemde persoonlijke verhalen. En die hoeven echt niet altijd van bekende landgenoten te zijn. De onbekende recreant heeft wellicht vaker iets interessants te vertellen dan de BN-er. Dus meer mooie, interessante persoonlijke verhalen over hardlopen graag, Olivier. Als er iemand en tip heeft voor hardloop-leesplezier dat de moeite waard is, dan houd ik mij uiteraard aanbevolen.

Ook gepubliceerd op Looptijden.nl

Een gedachte over “Lezen over hardlopen

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Klein, dapper en snel

Froukje haalt de finish wel!

Runningbenno

Belevingen van een enthousiaste hardloper

Tobatleet

Beleefsels van een Goudse Runner

sportlifecrisis

"Sport, ik wil er veel voor doen maar niets voor laten"

Mari Durieux // Alles over hardlopen

hardloper - hardloopblogger - running junkie - reviews en racereports

%d bloggers liken dit: