Goed-gekeurd

Al jaren riep mijn vrouw dat ik mij maar eens moest laten keuren. Zij vroeg zich af of het rennen van al die lange afstanden op mijn leeftijd nog wel verantwoord was. De laatste en zeer waarschijnlijk enige keer dat ik ooit een sportkeuring heb ondergaan was in 1979. Het jaar waarin ik begon met basketballen bij een vereniging. In die tijd was het, althans bij deze tak van sport, nog verplicht om je te laten keuren vóór je competitie mocht gaan spelen. Ik ben toen gekeurd door de clubarts van de vereniging waar ik mij bij aansloot. Deze man was volgens mij ooit ook bondsarts van de Nederlandse Basketball Bond en daarnaast huisarts. In die laatste hoedanigheid is hij nog steeds de geneesheer van Mister Basketball, Mart Smeets, maar dat geheel terzijde. Mocht ik na die keuring van nu inmiddels ruim 37 jaar geleden ooit nog eens zo’n onderzoek hebben ondergaan, dan is mij dat nu volledig ontschoten.

Ik liep hier dus al tijden over te denken en had inmiddels mijn licht erover op internet opgestoken. Een beetje sportkeuring is echter tegenwoordig (maar wat niet eigenlijk?) een prijzige aangelegenheid en van mijn zorgverzekeraar hoefde ik, volgens de vergoedingsoverzichten die ik inkeek, niet veel financiële tegemoetkoming te verwachten. Ik was zelf toch wel nieuwsgierig hoe ik er fysiek voorstond, temeer omdat de snelheid er de laatste anderhalf jaar enigermate uitgegaan is. En mijn hartslagmeter liet met name tijdens het warmwandelen en de eerste kilometer rennen soms heel rare hoge pieken zien. Ik wilde de lichte ongerustheid die deze feiten bij mij veroorzaakte, graag wegnemen. Om tenminste één goed voornemen voor het nieuwe jaar waar te maken, heb ik daarom de telefoon gepakt en een afspraak gemaakt bij Jessica Gal Sportartsen, die zeer toepasselijk gevestigd zijn op steenworp afstand van het Olympisch Stadion in Amsterdam.

Op een dinsdag in januari vervoegde ik mij op de aangegeven locatie en werd allervriendelijkst verwelkomd door de dienstdoende assistente. Zij was ook degene die mijn bloed prikte, mijn lengte mat en mijn gewicht bepaalde. Dit laatste ging in mijn optiek niet helemaal goed, want ik moest volledig gekleed op een aanvankelijk weigerachtige weegschaal gaan staan. Van het gemeten totaal werd slechts 1 kilogram afgetrokken voor mijn kleding en alles wat ik verder aan sleutels, geld en mobiele communicatieapparatuur in mijn zakken had. Zodoende werd mijn gewicht van dat moment op 2 kg hoger vastgesteld dan ik een ochtend eerder zelf thuis, gekleed in niets anders dan een onderbroek en sokken, had geregistreerd. Later bleek mijn vetpercentage wat aan de hoge kant en kreeg ik het advies om enkele kilo’s te gaan afvallen. Met dat advies kon ik wel instemmen.

Korte tijd later nam de echte keuring een aanvang. Behandelend sportarts Sandra bleek hiervoor bij de Nederlandse Basketballbond gewerkt te hebben. Daarmee was voor mij de cirkel rond en had ik alle vertrouwen om in goede handen terecht te zijn gekomen. Allereerst werd de door mij van te voren ingevulde, uitgebreide vragenlijst grondig doorgenomen en stelde Sandra veel aanvullende vragen. Over mijn eigen ziekte- en blessuregeschiedenis, familiekwalen, medicijngebruik, lichamelijke klachten en noem maar op. Uit het bloedonderzoek was inmiddels duidelijk dat alle waarden voor cholesterol, hemoglobine en glucose bij mij goed zijn. Omdat ik gekozen had voor een ‘sportmedisch onderzoek hardlopen plus’, werd vervolgens mijn hele bewegingsapparaat nagelopen. Een flink orthopedisch onderzoek derhalve. Armen, schouders, nek, benen, knieën, voeten, je kan het zo gek niet bedenken of de werking ervan werd gecontroleerd. Menig keer moest ik een hand of arm wegduwen of juist kracht zetten om het wegduwen van mijn hand of arm te verhinderen.

Ik mocht gaan liggen en er werd een ECG (hartfilmpje) in rust gemaakt. Daarna kwam het moment om de renschoenen, die ik eerder moest uittrekken vanwege het preventieve blessureonderzoek, weer onder te binden. Mijn bovenlichaam werd nog verder beplakt met stickers waaraan draden bevestigd werden. Ik kreeg een soort gasmasker op ten behoeve van de ademgas-analyse, waarin ik eerst een keer heel hard en krachtig moest blazen. Iets wat mij niet direct lukte, maar de tweede of derde poging was wel succesvol. Tenslotte kreeg ik een tuigje om mijn borst en schouders, dat mij zou moeten opvangen in het geval ik van de loopband ging kukelen. Tijd voor het ‘echte’ werk op de loopband dus. Ik kreeg uitleg over waar ik op moest letten, wat de ideale plek op de band was en hij werd gestart met een snelheid van 8 km per uur. Omdat ik het moment ervoor nog stilstond, had ik ineens het gevoel dat ik de benen uit mijn lijf moest rennen. Het viel om die reden in het begin zwaar tegen maar gelukkig vond ik na een paar minuten mijn draai. Ik had maar ooit een paar keer eerder op zo’n band gerend en het is absoluut niet mijn favoriete bezigheid. Als je echter zag wat voor een batterij aan apparatuur en naast de loopband stond, kun je je voorstellen dat de te verrichten metingen niet buiten met mobiele apparaten gedaan kunnen worden.

Per twee minuten werd de snelheid met 0,5 km per uur verhoogd. Vanwege het ademgasmasker moest ik niet of zo min mogelijk praten, maar door middel van handopsteken wel aangeven als ik niet (sneller) meer kon of wilde stoppen. Het lopen op een band is toch heel anders dan buiten op de weg, maar het ging allengs beter en het tempo liep op en op. Eerst was ik van plan bij 12 per uur de handdoek in de ring te gooien. Het ging echter zo voorspoedig dat ik er 13 van maakte. Achteraf gezien had ik wellicht nog wel 1 of 2 tandjes kunnen laten bijzetten, maar ik vond het na iets van 12,5 minuten die band bijhouden, wel mooi geweest. Omdat ik erg druk bezig was met het bijhouden van die band, had ik geen tijd mijn ademhaling te regelen zoals ik dat normaal gesproken doe. Namelijk inademen door mijn neus en vervolgens proberen langer uit te ademen door mijn mond. Een dergelijk masker op je gezicht is ook niet echt prettig. Ik kreeg gelukkig wel voldoende lucht om minutenlang snelheden vol te houden die behoorlijk hoger liggen dan ik de laatste tijd gewend ben.

Nadat ik had gemeld te willen stoppen, werd de snelheid van de band teruggedraaid naar 5 km per uur. Een paar minuten kon ik derhalve uitwandelen. Toen de band stopte en ik eraf stapte kreeg ik een kleine duizeling. Uit het verleden weet ik dat ik hier snel last van heb bij loopbanden. Er stond een beker water voor mij klaar en ik ging zittend en daarna staand bijkomen. Toen ik zover gerecupereerd was, liep Sandra op meerdere computerschermen zien wat er allemaal geregistreerd was tijdens mijn loopband-avontuur. Dat was nogal wat en ik kan al die deelschermen niet meer in mijn herinnering terughalen. Het belangrijkste was dat alle metingen met betrekking tot hart, longen en zuurstofgebruik goed waren. Uit één grafiek bleek echter duidelijk dat mijn ademhalingstechniek tijdens het lopen niet echt optimaal is. Het ademgasmasker zal daar ongetwijfeld zijn invloed op uitgeoefend hebben. Ik kreeg direct het advies om werk te gaan maken van de verbetering van dit belangrijke onderdeel. Ook had de arts waargenomen dat ik tijdens het lopen iets voorover hang en daarbij mij romp in die stand vastzet. Een tweede belangrijk aandachtspunt om ter hand te nemen. Een derde is het verhogen van mijn rompstabiliteit. Een verbetering daarvan zou tevens gunstig effecten moeten hebben voor mijn voorste kniepezen, die de laatste tijd enigszins opspelen.

Waar ik heel blij mee ben, is dat mijn hart gewoon prima functioneert tijdens de inspanning en dat als hoogste frequentie 171 slagen per minuut gemeten is. Dat is een stuk lager dan de waardes die mijn gps-horloges zo nu en dan vastleggen. Ook op dit onderdeel Geen Precies Systeem dus. Mijn VO2max is 46 ml/kg/min. Dat is voor een man van mijn leeftijd uitstekend en voor een geoefende sportman van mijn leeftijdscategorie goed tot zeer goed. Alle gegevens en alle adviezen zouden door de sportarts worden vastgelegd in een uitgebreid rapport dat ik een paar dagen later zou ontvangen. Na Sandra en haar enthousiaste en vriendelijke stagiair bedankt te hebben, ging ik douchen, omkleden en als een blije hardloper naar huis.

De volgende dag al ontving ik een mail van de praktijkassistente met daarbij als aanhangsels het 7 pagina’s lange rapport, een 5-tal pdf-bestanden met allerlei oefeningen en een Excel-document met daarin mijn persoonlijke hartslagzones, omslagpunten en loopsnelheden. Ik weet nu dus dat mijn lichaam de regelmatige inspanningen nog prima aankan, ik heb een aantal belangrijke cijfers en meetpunten vernomen en ik weet waaraan ik extra aandacht zou moeten besteden om de geconstateerde ‘manco’s’ te verbeteren. De oefenstof heeft betrekking op rompstabiliteit, versterkende oefeningen voor de bovenbeenspieren, dito oefeningen voor de bilspieren, rekoefeningen voor de bovenbeenspieren en voor boven- en onderbenen. Met alle verkregen adviezen en informatie ben ik, als fanatiek hardloper erg blij. Het feit dat achteraf bleek dat mijn zorgverzekeraar toch bereid was om een derde deel van de gemaakte kosten te vergoeden, droeg alleen maar extra bij aan mijn feestvreugde. Ik kan iedereen dan ook van harte aanbevelen om een dergelijk preventief onderzoek te ondergaan. Het kost een paar centen, maar die investering is het naar mijn mening zeker waard.

Ook gepubliceerd op Looptijden.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Klein, dapper en snel

Froukje haalt de finish wel!

Runningbenno

Belevingen van een enthousiaste hardloper

Tobatleet

Beleefsels van een Goudse Runner

sportlifecrisis

"Sport, ik wil er veel voor doen maar niets voor laten"

Mari Durieux // Alles over hardlopen

hardloper - hardloopblogger - running junkie - reviews en racereports

%d bloggers liken dit: