Damloopwederwaardigheden

Zo vaak doe ik het niet, maar enkele dagen vóór de DtD-editie van dit jaar, was ik in mijn hoofd reeds bezig om te bedenken waarmee ik mijn blog zou gaan vullen. Het werd per slot van rekening al de achtste keer dat ik zou deelnemen en de vijfde keer dat ik erover ging schrijven. Aangezien het parcours iedere keer (vrijwel) hetzelfde is, hoef ik dat niet telkens opnieuw uit de doeken te doen. En ook de meeste bijzonderheden omtrent dit grootse evenement heb ik ongetwijfeld al een of meerdere keren de revue laten passeren. Maar wat zou ik dan wel voor interessants kunnen melden in mijn huidige blog?

Hoek Damstraat-Peperstraat
Zaandam, hoek Damstraat-Peperstraat

Dat ik mijn startnummer pas de donderdag voorafgaand in bezit had en dat na de loop bleek dat het nummer niet gekoppeld was aan mijn naam? Maar ook dat dit het stukje papier met het mooiste uiterlijk is dat ik bij alle 68 tot nu toe gedane trimlopen heb mogen ontvangen. En dat ik het nog ongeschonden startbewijs om die reden direct op de scanner heb gelegd om te vereeuwigen. Iets wat ik overigens met alle startnummers doe. Wie zit er te wachten op deze feiten?

Startnummer

De constatering dat de ontvangen medaille niet de mooiste van de acht is, maar wel een aparte uitvoering heeft, met op de voorkant vrijwel de gehele route in hoofdlijnen per straatnaam opgesomd? De Oostzanerdijk, in mijn beleving verreweg het minst prettige stuk om te lopen, staat nu net niet genoemd. Een teken aan de wand? Eerst een lastig klimmetje ernaartoe met direct bovenaan heel harde ‘muziek’, een scherpe, haakse bocht om en dan een vervelende klinkerweg met altijd keihard gedreun op meerdere plaatsen. Gelukkig is deze dijk niet zo heel lang. Het gegeven dat ik hier niet graag loop, is vooral mijn probleem en niet dat van de belangstellende blogbezoeker.

DtD-2017 Medaille

Zou het de lezer interesseren wat mij direct bij aanvang van mijn reis al opviel: dat het zo rustig was in de trein naar A’dam CS in vergelijking met de voorafgaande jaren? Dat die trend zich voortzette op het stationsplein, waar het nu, in tegenstelling tot voorheen, niet echt zwart van de DtD-deelnemers zag. Ook richting het startgebied kon ik mij makkelijker en vrijer voortbewegen dan vroeger. Alleen bij de tassenafgifte op het busstation aan de noordkant van het station was het even kruip-door-sluip-door. Ik verbaas mij er echt over dat heel veel mensen daar in groepjes blijven hangen en zo voor opstoppingen zorgen. Hetzelfde is eigenlijk steevast aan de hand bij het ophalen van je spullen na de finish. Ook daar gaan lopers & aanhang en masse, uitgebreid staan kletsen en belemmeren op die manier de doorgang voor degenen die na hen komen. Om terug te komen op de relatieve rust die ik waarnam: het aantal deelnemers aan de businessloop dit jaar was 16514 (finishers wel te verstaan), vorig jaar waren dat er nog 18511 en in het drukste jaar dat ik deelnam (2013) zelfs 20381. Het scheelde ongetwijfeld dat ik dit jaar voor het eerst in het laatste startvak van de businessloop mocht beginnen, maar er waren dus simpelweg minder deelnemers dan in vroeger jaren.

Stationsplein: wel loopvolk op de been, maar niet afgeladen
Stationsplein A’dam: wel loopvolk op de been, maar niet afgeladen

Als ik vertel dat er naast mij in het startvak ineens een drietal mannen stond met een voornaam op hun startnummer. Inschrijvers voor de erna volgende individuele recreatieloop dus. En ook nog met verschillende kleuren erop, duidend op indeling in meerdere startvakken. Zou de blogbezoeker dit als lezenswaardig zien of deze alinea snel overslaan? Dan kunnen ze niet meer tot zich nemen dat mijn conclusie is dat deze heren óf zo stonden te popelen om van start te gaan dat ze echt niet meer konden wachten, óf dat zij er zeker van wilden zijn vóór de aan het einde van de middag te verwachten regenbuien in Zaandam gearriveerd te zijn. Ik heb het ze maar niet gevraagd.

Ik heb weleens in een voller startvak gestaan
Ik heb wel eens in een voller startvak gestaan

Zou het aardig zijn iets te melden over de politie-agent die op de Prins Hendrikkade de lopers stond te manen vooral bij elkaar aan te sluiten? Waarop ik hem opriep om lekker mee te gaan rennen. De functionaris kon er gelukkig hartelijk om lachen. Of iets over de loper die zich, kort na de IJ-tunnel, net uit de berm bij twee agenten vandaan bewoog, de lege asfaltstrook over wandelde richting het omhooggaande talud en de bewoonde wereld in? Ongetwijfeld al uitgestapt. Of op hetzelfde stuk parcours de man met achter op zijn zwarte shirt de kreet ‘de vaart erin houden’, die toen al was overgegaan op wandelpas. Zou de jongedame, gekleed in een dito shirt, bij het passeren deze collega hebben aangespoord toch vooral weer de daad bij het geschreven woord te voegen? Ik kan er slechts naar gissen. Wat te denken van de renster die ik tot twee keer toe passeerde en die even zovele keren al sprintend over mij heen kwam? Ik kreeg de neiging haar toe te roepen dat het een zware kluif voor haar zou worden om tot de eindstreep zo intervallend te werk te gaan. Ik heb mijn adem op dat moment echter wijselijk gespaard.

10 km afgelegd
10 km afgelegd, op naar Zaandam

Wat moeten de mensen ermee als ik schrijf dat ik mij vooraf al had voorgenomen om veel foto’s te schieten en dat ik met name het unieke tafereel in de tunnel op die manier wilde vastleggen? Ik kan nu wel vertellen dat het geen sinecure is om al rennend met een toestel boven je hoofd een behoorlijk plaatje te schieten. De meeste kiekjes in die ondergrondse verkeersbuis zijn dan ook faliekant mislukt. Niet geschoten is echter altijd mis en wie niet waagt, die niet wint! Ik werd eraan herinnerd door een loper vlak voor mij, die zijn smartphone omhoog deed om een kiekje te maken. Terwijl ik bezig was met knippen, stelde een andere deelnemer de retorische vraag; ‘ga je nu al foto’s maken?’. Hierop kon ik alleen maar antwoorden hoe uniek dit schouwspel wel niet was van op-en-neer-dansende renners die het wegdek van de grote tunnel aan het oog onttrokken.

DtD-2017 IJ-tunnel
IJ-tunnel: links onscherp, rechts vrij donker

Ik wil jullie toch echt even vervelen met een primeur. Sinds de editie van 2011 is een Garmin Forerunner gps-horloge mijn vaste metgezel bij deze loop. De modellen 205 en 310 XT raakten bij het betreden van de IJ-tunnel steevast de weg en de verbinding met de satelliet kwijt. Sinds dit jaar loop ik met Forerunner 235, naast hardloopklokje ook stappenteller. En zie het wonder geschiedde: ik kreeg reeds een eindje in de tunnel keurig de bevestiging dat ik 1 km had afgelegd. Ook van het ondergrondse stuk daarna, kan ik mij niet herinneren dat er een melding verscheen dat de satellietverbinding was weggevallen. Dit model maakt naast GPS ook gebruik van het Russische Glonass-systeem. Zou deze schijnbaar sterke Amerikaans-Russische satellietcombinatie mij zonder mankeren door de tunnel geloodst hebben?

De Zaan ligt er stilletjes bij
De Zaan in Zaandam ligt er stilletjes bij

Heeft het zin kond te doen van de lichte ergernis die er steevast in mij opkomt als ik allerlei (in mijn ogen althans) onnodig Engelse teksten zie op deelnemersshirts en plakkaten op de weg? Vooral de financiële sector maakte er een potje van met kreten over ‘solvability’, ‘liquidity’ en wat dies meer zij. Uiteraard willen bedrijven en instellingen de mogelijkheid niet laten liggen om tijdens zo’n businessloop een beetje reclame voor zichzelf te maken. Ik zie dat toch het allerliefst in onze moerstaal. De prijs voor de aardigste slagzin gaat wat mij betreft naar het eerder genoemde ‘de vaart erin houden’, met een eervolle vermelding voor ‘Dam tot Damlopers zijn omlopers’ van het een of andere openbaar ministerie.

Op twee bruggen over de rivier wordt hard gelopen
Op twee bruggen over de rivier (voor- en achtergrond) wordt hard gelopen

Best wel aardig om te weten: de DtD wordt steeds internationaler, getuige de Aziatische lopers die ik dit jaar meerdere keren op mijn pad vond. Of het steeds dezelfde man betrof, die zijn landgenoten achterop liep en dan mondeling contact zocht, heb ik helaas niet goed kunnen registreren. Hij zal ongetwijfeld iets geroepen hebben als: ‘hoi maatje, houd jij het nog een beetje vol’. En: ‘vind jij dit ook zo’n geweldige loop?’. Maar dan helaas in een taal (Chinees?) waar ik absoluut geen chocola van kon maken.

In de Peperstraat de laatste brug op en over
In de Peperstraat de laatste brug op en over

Zeker geen triviaal verhaal is het feit dat ik, en uiteraard velen met mij, bij het aanstormen op de finish in Zaandam naar de linker weghelft werden gedirigeerd. Omdat er helemaal rechts een door vrijwilligers afgeschermde loper op de grond lag. Op het moment dat je het ziet, weet je niet wat er aan de hand is met die man (volgens Het Parool 18 jaar oud) en hoop je maar dat het om een blessure gaat. Mijn vrouw las echter een dag later in dezelfde krant dat deze renner (dus pal vóór de meet) in elkaar was gezakt en moest worden gereanimeerd. Naar verluid is de toestand van de man nu stabiel. Ook dit schijnt bij een grote loop als deze te horen, maar ik zie dat toch liever niet. Al had ik het op dat moment te druk met binnen- en bijkomen om mij er echt in te verdiepen. Later besef je pas dat dit jou ook zou kunnen overkomen en dat is geen geruststellende gedachte. Uiteraard hoop ik van ganser harte dat deze collegarenner uiteindelijk met alleen de schrik zal vrijkomen. Ik houd echter mijn hart ervoor vast.

En dat de allerlaatste loodjes naar de meet
En dan de allerlaatste loodjes naar de meet in de verte

Zal ik dan toch maar weer verslag doen van mijn race? Nou vooruit, een paar alinea’s voor de echte liefhebbers dan. Als jouw oog als eerste op dit deel valt en je leest alleen wedstrijdverslagen, kun je het voorafgaande rustig overslaan. Ik weet sinds kort dat in ieder geval één collegablogger het wedstrijdverhaal toch het meeste kan waarderen. Uiteraard had ik vooraf plannen gemaakt, zo je wilt intenties in mijn hoofd de revue laten passeren. Gewoon rustig van start naar finish gaan, daarbij proberen te blijven rennen (ergo niet wandelen tussendoor) en als het even kon binnen de 1:40 uur binnenkomen. Vanzelfsprekend zou ik intussen, te midden van alle medelopers, proberen zoveel mogelijk te genieten van dit bijzondere hardloopfeest.

Over de hoofden naar de plastic DtD-tas
Over de hoofden naar de plastic DtD-tas

 

Hier ergens moet mijn tas ertussen liggen
Hier ergens moet mijn tas ertussen liggen

Tijdens de eerste meters zag ik even 10.6 per uur op mijn horloge, maar die snelheid zakte gelukkig al gauw naar 10 rond. Ik boog reeds voor de tunnel iets af naar rechts om twee kleine jongens een lage vijf te bezorgen en daar waar ik het op tijd zag en de handjes zonder gevaar voor eigen leven kon bereiken, deed ik dat vaker. Zoals ik hiervoor al beschreef, was het voor mijn gevoel iets rustiger op het parcours en dus had ik ruimte genoeg om mijn eigen tempo te ontplooien en daarin te volharden. In mijn beleving slaagde ik er in om op-één-na alle 1000 meters binnen de 6 minuten af te ronden. Zulks meldde ik ’s avonds via WhatsApp ook trots aan Loop(tijden)-maatje Peter, toen hij belangstellend informeerde hoe mijn DtD verlopen was. Dit was een iets te rooskleurige voorstelling van zaken, want uit de statistieken bleek later dat exact de helft van mijn kilometers wel net boven die kaap zaten. Vanaf een gegeven moment heb ik ook alleen maar mijn gemiddelde snelheid over de hele run in de smiezen gehouden. En die zat toch mooi steeds op 10 per uur of iets rapper.

Vooraf had ik bewust twee keer een krul opgezocht om de blaas zo leeg mogelijk te krijgen. Bij het tweede bezoek kreeg ik er nauwelijks wat uit. Toch begon deze ‘vesica urinaria’ zich na reeds zo’n 3 km flink met mijn Damloop te bemoeien. Iedere renner is zich bewust van het feit dat een opspelende urineblaas jouw loopje behoorlijk kan verstoren. Als ervaren Damlrenner wist ik dat er, na zo’n 5,5 km aan het einde van het Barkpad, net voor het opgaan van de Buiksloterdijk (een zeer toepasselijke straatnaam in specifieke geval!), een hele batterij Dixi’s voorhanden moest zijn. En dus zocht ik daar noodgedwongen, tijdelijk mijn heil. Hierdoor zou ik de inmiddels vertrouwde lopers en loopsters die al een tijdje om mij heen liepen, kwijtspelen. Maar dat was even niet anders, ik zou wel weer nieuwe metgezellen opdoen. Toen ik de helse tocht hernam, liep ik zo’n beetje iedereen die er op mijn pad kwam, voorbij. Die gewaarwording en het bijbehorende stimulerende gevoel, waren wel erg prettig en ik kon weer een tijdje met volle kracht vooruit.

Het 5 kmpunt
Het 5 kmpunt

‘s-Ochtends had ik thuis voor de buis de DtD-wedstrijd zitten kijken. Daarin werden de vrouwelijke toppers al na ongeveer 12 km bijgehaald door de mannen. Wat betreft deelnemersaantallen winnen de dames het wel nipt van de heren: 52% van de inschrijvers is vrouw. Dat buiskijken was zowel prettig om in de juiste stemming te komen (voor zover dat nog nodig was), alsook een makkelijke manier van het visualiseren van het complete parcours. Ik heb al eens eerder geschreven dat ik alle losse stukken wel zo ongeveer in mijn hoofd heb zitten, maar met name van het lange deel in in A’dam-Noord weet ik nooit exact welke straat er nu op welk pad volgt. Om een lang verhaal zoals beloofd kort te houden, zal ik maar niet vertellen over die jongeman in het shirt van de overbekende Amerikaanse hamburgertent, die al na de eerste drinkpost aan het wandelen was. En helemaal niet wat een loopster achter hem daarover riep. De korte conversatie die ik met de jongeling had, laat ik hier eveneens achterwege. Daarenboven zal ik niet uitweiden over het aandoen van alle versnaperingskramen. Alleen over die aan het begin van de Noorder IJ- en Zeedijk, helemaal aan de buitenkant van Zaandam. 11 km had ik er al opzitten en tot dan toe gevoelsmatig makkelijk en vlotjes gelopen. Ergens in mijn achterhoofd zei een piepklein stemmetje echter dat ik hier misschien wel héééél eventjes mocht gaan wandelen. Dat was overigens zo ongeveer op het moment dat het enige onvertogen woord van die middag over mijn lippen kwam, toen een rappe jongeling rakelings ter linkerzijde langs mij meende te moeten zoeven. Op een plek waar er nota bene ruimte genoeg was om op gepaste afstand erlangs te gaan. Goed, eerst maar eens een bekertje gemeentepils inpalmen. Nauwelijks had ik dat water aangepakt van een manspersoon of ik zag dat de volgende in de rij uitdelers zowaar mijn oud-collega Bernadette bleek te zijn. Zij is waarlijk de meest spontane, enthousiaste, vrolijke en vooral sportieve (hockey, schaatsen, roeien, fietsen) persoon met wie ik ooit heb mogen samenwerken. De ontmoeting en begroeting duurden maar enkele seconden, want ik was mijzelf reeds weer in gang aan het trekken, maar haar opgetogen reactie zorgden er wel voor dat ik het plan om te gaan wandelen plotsklaps vergeten was.

15 km, nog even volhouden
15 kmpunt, nog even volhouden

Die dijk, met veel bedrijven aan één kant, waar het op zich prettig rennen is, lijkt wel ieder jaar langer te worden. Ook de daarop volgende Zuiddijk vanaf km 14 is in mijn beleving altijd zwaar. Gelukkig was het ook daar nu relatief rustig. De eerste van twee bruggen over de rivier de Zaan is een behoorlijke benenbreker. Die hoogte eenmaal overwonnen, koers je af op het voor mij meest inspirerende stukje van de route. Op de Dam en in de Damstraat staat het publiek rijen dik achter de dranghekken en voel je je even als een wielrenner in de finale van een Tour-etappe of (nog toepasselijker) als een marathonloper op weg naar de Olympische titel. Een voorrecht om daar te mogen rennen. De laatste bocht om en de tweede brug over is dan een koud kunstje. En de twee vrouwen, met wie ik al kilometers lang stuivertje had lopen wisselen en die ik naar mijn idee allang had afgeschud, maar die hernieuwd over mij heen kwamen, waren nog niet van mij af. Ondanks dat ik dacht niet meer te kunnen aanhaken en daar vrede mee had, ging ik toch weer over ze heen en stormde ik met bijna 12 per uur op de eindstreep af. Of ik echt eerder over de meet kwam, weet ik niet door de consternatie rond de eerder beschreven renner op de grond, maar eenmaal binnen was ik niet kapot of erg buiten adem. Garmin gaf 1:36:26 aan. In de officiële uitslag stond 1:37:38 vermeld. De gedwongen plaspauze had mij dus gelukkig slechts 1:12 aan extra tijd gekost. Ik had ook mijn achtste Damloop succesvol afgerond. En met ruim 26300 stappen die dag tevens een bewegingsrecord gevestigd. Als beloning voor dat alles kreeg ik mijn medaille niet, zoals gebruikelijk, in de handen gedrukt, maar echt omgehangen bij de sleuf aan de uiterste rechterkant van het uitdeelstation. Deze perifeer geplaatste doorgang lieten de andere renners om mij onduidelijke reden volkomen links liggen. De dame die de medailles hier mocht weggeven, zat er, waarschijnlijk om die reden, helemaal klaar voor en ik liet het mij met veel plezier welgevallen.

Na de eindstreep
Bijkomen na de eindstreep

Waar ik jullie nog even mee wil vervelen, zijn mijn ervaringen met het Damloopretour van de NS. Voor het tweede, opeenvolgende jaar had ik dat ‘voordelige’ ticket daags van te voren digitaal aangeschaft en op een A4-tje afgedrukt. Goedkoper zogezegd, want je kreeg 20 procent korting op de volle retourprijs en makkelijk, want je hoefde er alleen eventueel gesloten poortjes mee te openen. Op A’dam CS, waar altijd nog poortjes openstaan was het derhalve niet nodig om uit- of in te checken. Een handeling die je in alle commotie nog weleens zou kunnen vergeten. Dat financiële voordeel bleek bij nadere bestudering nogal tegen te vallen, want de NS trekt die 20% af van, in mijn geval, de retourprijs woonplaats-Zaandam. Bij normaal in- en uitchecken met de chipkaart zou ik alleen woonplaats-A’dam CS en Zaandam-woonplaats afrekenen. Het verschil bleek nu exact 10 cent in mijn voordeel te zijn. Hoezo prijsbesparing?!? Blijft het feit dat een geprint reisbiljet minder erg is om te verliezen dan de persoonlijk chipkaart, of minder administratieve rompslomp geeft als dat verlies zich zou voordoen. Helemaal waar, maar lees dan mijn navolgende ervaring op het perron van aankomst in mijn woonplaats. Je dient dat stukje papier te houden voor een poortje met een diepliggende scanner achter glas. Het regende op dat moment pijpenstelen en derhalve was het glas kletsnat. Gewoon geprint A4-papier is ook al niet echt geconstrueerd om dikke druppels te weerstaan, dus dat ging niet van een leien dakje. Telkenmale hield ik de barcode in de stromende regen voor het glas, maar er gebeurde niets. Ook het weghalen van de waterdruppels met mijn vingers bracht geen soelaas. Daar stond ik dan, met de DtD in de benen in de nattigheid en ik kon het verlaten station niet eens uit. Een ultieme poging om naast het met de hand wissen van het water ook met mijn mouw het kijkglas droog te boenen, zorgde in extremis voor een ‘Sesam open u”. Bij nat weer volgend jaar toch maar terugvallen op de chipkaart?

Damloopretour

Even voor die tijd, was ik bij het opzoeken van de gezien het weer voordeligste uitgang van de trein een renster met DtD-tas gepasseerd, die verdacht veel leek op de buurvrouw van de hoek. Ik zag de persoon in kwestie richting onze wijk lopen, dus het moet haar wel geweest zijn. Nooit geweten dat die dame ook een hardloopster is, laat staan de Damloop doet. En nu ik toch met buurtaangelegenheden bezig ben: ik stond nauwelijks onder de luifel bij mijn voordeur, of overbuurman Freek (zelf een enthousiast loper en voormalig DtD-deelnemer) deed zijn deur open en vroeg mij hoe het gegaan was, welke tijd ik had gescoord en of ik daar tevreden mee was. Dat is nog eens een leuke thuiskomer, of niet soms?

 

Tot slot een dienstmededeling. Als het aan mij ligt, maak ik de tien achtereenvolgende DtD-deelnames vol. Dus als ik er de komende twee jaar hernieuwd in slaag om een startbewijs te bemachtigen, zal ik jullie nog minimaal twee keer lastig vallen met onbelangrijke verhalen over ’s lands grootste georganiseerde trimloop.

Ook gepubliceerd op Looptijden.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Klein, dapper en snel

Froukje haalt de finish wel!

Runningbenno

Belevingen van een enthousiaste hardloper

Tobatleet

Beleefsels van een Goudse Runner

sportlifecrisis

"Sport, ik wil er veel voor doen maar niets voor laten"

Mari Durieux // Alles over hardlopen

hardloper - hardloopblogger - running junkie - reviews en racereports

%d bloggers liken dit: