Retourtje Breukelen

Eind jaren ‘60 van de vorige eeuw was menig popmuzikant bezig met geestverruimende zaken. Niet alleen drugs waren toen al zeer populair, ook de interesse in, oosterse (lees vooral Indiase) spirituele aangelegenheden was groot. Van de Amerikaanse troubadour James Taylor is het algemeen bekend dat hij zich in die tijd flink aan de verdovende middelen heeft vergrepen. Het onderwerp van zijn tophit ‘Carolina in my mind’ uit 1968 heeft echter vooral te maken met zijn heimwee naar de VS, toen hij in dat jaar in Engeland verbleef. Je wipt niet zomaar even de oceaan over en daarom deed hij dat van pure ellende maar in gedachten.

Hier een bijzondere versie van dit lied van JT met het, vooral in de VS zowel vereerde als verguisde maar bovenal fantastische, vrouwentrio Dixie Chicks als vocale hulp:

De Britse popgroep Moody Blues was in hetzelfde jaar duidelijk op de oriëntaalse en zweverige tour. Meerdere songtitels van hun prachtige album ‘In search of the lost chord’ spreken wat dat betreft boekdelen, zoals bijvoorbeeld ‘Visions of paradise’, ‘Voices in the sky’ en ‘OM’. ‘Legend of a mind’ is daarnaast een eerbetoon aan LSD-goeroe Timothy Leary, ook bekend van de naar hem genoemde roos, een model uit de psychologie. De Stemmige Blauwen gebruikten trouwens zelf ook LSD. ‘The best way to travel’ is het lied waar het mij hier echter vooral om gaat en met name de volgende regels:

You can fly high as a kite if you want to
Faster than light, if you want to
Speeding through the universe
Thinking is the best way to travel

Vervolgens kom ik terecht in 1987 als de legendarische ultraloper Jan Knippenberg (1948-1995) zijn inmiddels overbekende boekwerk ‘De mens als duurloper’ publiceert. Daarin stelt hij: ‘lopen is geen sport maar een manier van reizen. waarbij geest en lichaam zich voortdurend verplaatsen’. En dan ben ik zo’n beetje waar ik zijn wil. Hardlopen kan dus gezien worden als een vorm van reizen, ook voor de geest. Mijn laatste reisverslag dateert alweer van september 2019, toen ik met veel pijn (letterlijk) en moeite mijn tiende, achtereenvolgende Dam tot Damloop wist te voltooien. Het werd dus hoog tijd voor een blogje over een stuk hardlopen, omdat ik er (á la James Taylor) wel enige heimwee naar heb. Trouwe lezers en degenen die mijn laatste paar epistels doorgewerkt hebben, weten dat ik nu door flinke rugproblemen echter helemaal niet kan rennen. Dan komt de fantasie dus heel erg goed van pas. Zulks bedenk ik zittend in mijn comfortabele relaxfauteuil en ik droom helemaal weg terwijl ik naar ‘Carolina in my mind’ luister.

Blik richting de fietsbrug bij Fort Nigtevecht

Groots en meeslepend, zou mijn leidraad kunnen zijn. Om een zelfverzonnen variatie op de bekende dichtregel van Willem Kloos aan te halen: ik ben een toploper in ’t diepst van mijn gedachten. En ook: ‘de hemel is de grens’. Want volgens de eerder genoemde Moody Blues kun je met behulp van je gedachten sneller dan het licht door het heelal razen. Ik zou nu een verslag van een door mij gelopen marathon kunnen opdissen, of van de een of andere qua afstand waanzinnige ultraloop. Maar ik ben nooit verder gekomen dan vijf keer een halve. Wat ik ver genoeg vind, maar dat volkomen terzijde. Daarvan staan evenveel uitgebreide verslagen op deze site. net als van alle Dam tot Damlopen, Twiskemolenlopen, Vechtlopen, Geinlopen, enzovoort, enzovoort. Nee, het is een uitgemaakte zaak welke loop ik wil gaan verhapstukken. Zowel in 2014 als in 2015 ben ik namelijk een keer vanuit Breukelen langs het Amsterdam-Rijnkanaal naar de gemeentegrens van Amsterdam gerend. Over beide pogingen zijn verhalen op deze blogsite te vinden en dat van 2015 draagt de in het kader van dit epistel zeer toepasselijke titel ‘Het einddoel of de reis’. Deze trip had ik sowieso nog graag een derde keer in het echt willen ondernemen, maar dat gaat er al rennend niet meer van komen, vrees ik. Dan doe ik hem maar in mijn hoofd. ‘Brooklyn in my mind’, of zoiets.

Koolzaad tiert welig

Plotsklaps sta ik in Breukelen aan de oostzijde van het Amsterdam-Rijnkanaal na een voorspoedige maar niet bijster ontspannen reis met bus en trein. Deze gecombineerde rit duurt mij eigenlijk te lang en ik ben onderweg onrustig. Omdat er meerdere tussenstops zijn waar nieuwe passagiers kunnen instappen die het eventueel niet zo nauw nemen met de geldende Regels van Rutte. Als Breukelen in zicht komt, haal ik dan ook opgelucht, heel diep adem. Zelfs als eenzame langeafstandsloper heb je het niet makkelijk in de nieuwe ‘anderhalfmetermaatschappij’. Vooralsnog lijkt het erop dat ik met de schrik vrijkom. Hopelijk slaat mij deze niet in de benen, anders ben ik nog verder van huis!

Kanaal bij Fort Nigtevecht

In de trein ben ik al aan het piekeren over aan welke kant van het kanaal ik mijn reis zal aanvangen. De eerste keer, in 2014, kende ik het traject alleen van de kaart en bleef ik daarom veiligheidshalve aan de westelijke kant van het water. Op die voor begin oktober redelijk zwoele en zonnige zaterdag was het eerste stuk recht, saai en boomloos. En door dat gebrek aan schaduw eigenlijk te warm. Aan de overkant zag ik een door bomen overkapt en derhalve lommerrijk pad waar ik toen veel liever had willen voortgaan. Niet vreemd dat ik bij de tweede reis voor die andere kant koos. En laat de temperatuur toen een stuk lager blijken te zijn dan een klein jaar eerder! Waardoor ik feitelijk iets te fris gekleed was en het een beetje koud had, ondanks de lichamelijke inspanningen. Aan die saaie westkant scheen het zonnetje lekker en daar had ik wat betreft gevoelstemperatuur vast wel profijt van kunnen hebben. Het geluk is nog immer daar waar je niet bent en het gras lijkt steevast groener aan de andere kant van de heuvel.

Kanaaldijk-West voorbij Breukelen
Kale Kanaaldijk-West voorbij Breukelen

Gepokt en gemazeld door deze ervaringen, ben ik vanzelfsprekend nu letterlijk en figuurlijk goed uitgerust. Het is opnieuw prachtig, zonnig weer maar er staat een redelijk koude noordoostenwind. Toch kies ik, vanwege de net gememoreerde, mooiere omlijsting dus voor de overkant, de oostkant van het lange water. Om daar te komen wandel ik vanaf het treinstation de enkele honderden meters naar het kanaal, vervolgens daar een stukkie naar rechts en dan de brug over naar gene zijde. Het pad op de brug is erg smal maar ik red het zonder tegenliggers of achteropkomende wandelaars (anderhalvemeterverordening!). De volle blaas die mij beide vorige malen parten speelde, is nu wonderwel compleet afwezig. Hoe is het toch mogelijk !?! Ik weet hier precies de weg en bereik het startpunt van mijn loop zonder ‘close encounters’. Omdat alles mogelijk is, heb ik een aantal dames met zoetgevooisde en/of indrukwekkende stemmen van over de oceaan laten overkomen om mij als eenzame cowboy zonder paard op deze lange trip muzikaal te vergezellen. In willekeurige volgorde brengen Karen Brooks, Bonnie Raitt, Linda Ronstadt, The Dixie Chicks en vanzelfsprekend Emmylou Harris hun meest opzwepende nummers ten gehore om mij vooruit te stuwen. Uitsluitend en exclusief in mijn oren !! De eerste zeven kilometers heb ik het water in ieder geval aan mijn linkerkant, dus daar hoef ik geen woorden aan vuil te maken. Vanwege de toestand in de wereld, liggen mijn geliefde luxe riviercruiseschepen allemaal aan de ketting. Ergo, geen noodzaak om mijn adelaarsblik over het water te laten gaan. Al zal ik ongetwijfeld, onbewust, wel een keer een poging in die richting wagen. Want de golfjes afspeuren teneinde het zoveelste plaatje van een mooie boot te kunnen schieten is al jaren een tweede natuur.

Kanaaldijk-Oost bij Breukelen
Lommerrijke Kanaaldijk-Oost bij Breukelen

De eerste tweeduizend meter heb ik op het schaduwloze pad de Breukelense bebouwing aan stuurboord. Al meteen dien ik een bruggetje te nemen en daar vlieg ik als het ware overheen. Zodra het laatste flatgebouw en de ervoor afgemeerde vrachtschepen zijn gepasseerd, spurt ik het groene gebied binnen. Een bosperceeltje aan de rechterkant en een rij flinke bomen tussen het brede fietspad en de plomp, nemen mij liefderijk op. ‘De AA’, het notendopje dat de veerdienst tussen Breukelen en Nieuwer Ter Aa verzorgt, vaart gewoon. Ik ben benieuwd wat voor voorzieningen men getroffen heeft om aan boord de passagiers op de verplichte 1,5 meter afstand uit elkaars vaarwater te houden. Goh, wat loop ik lekker snel en soepel. Alsof ik weer terug ben ik de jaren dat ik de meeste persoonlijke records vestigde. Ik hoop eigenlijk niet dat ik in een lopersroes terechtkom want er valt op dit stuk veel te zien en te genieten. Goed, het zijn niet de ‘Wide open spaces’ die de Texaanse kuikens bezingen, want de luchtlijnen van plaatsjes als Nieuwersluis en Loenen aan de Vecht zijn telkens vrij dichtbij zichtbaar. Helemaal geen vervelende aanblik echter, dat kan ik de lezer verzekeren. Als je over het wegdek zweeft, kunnen je gedachten daar wel eens in meegaan. Alleen dan wat hoger dan juist boven het asfalt, uiteraard. Voor ik het in de gaten heb, bereik ik het korte maar heel steile bruggetje over de Nieuwe Wetering bij Nieuwersluis. Waarnaast een hele rij woonboten ligt die reikt tot aan de bebouwde kom. Het kostte mij de laatste keer dat ik hier fietsend passeerde de grootste moeite om mijn stalen ros naar boven te duwen en aan het andere einde nog meer inspanning om niet met rijwiel en al naar beneden te donderen. Nu moet ik weliswaar vóór de houten overspanning even flink afremmen maar mijn benen protesteren in het geheel niet bij het bestijgen van de trap.

Nog 2500 meters heb ik af te leggen tot het gehucht Kerklaan, gelegen bijna direct naast de Loenerslootsebrug. De paar eenzame huizen aan het kanaal juist voorbij het zoeven genoemde steile bruggetje staan er nog immer goed bij. De golfclub ‘Old Course Loenen’ is vanwege het beruchte virus gesloten. Logisch dat de green er volledig verlaten bij ligt. Je zou toch denken dat het bespelen van een golfbaan zonder moeite zou moeten kunnen passen binnen de huidige bizarre omstandigheden. Maar blijkbaar neemt men het zekere voor het onzekere. Af en toe passeren er fietsers. Die zijn hier zeer gedisciplineerd en gaan met een zo groot mogelijke boog om mij heen. Ter hoogte van Kerklaan eindigt het brede, autovrije wegdek dat ik tot dan toe belopen heb. Er zijn nu drie keuzes mogelijk. De eerste was er een aantal jaar geleden nog niet. Maar sinds de opening in 2018 van een fietsbrug nabij Fort Nigtevecht, zou het mogelijk zijn nog een ruime 6 km aan de oostkant door te lopen. Dan zou ik echter gebruik moeten maken van een smal, door boomwortels behoorlijk hobbelig, fietspad heel dicht naast een drukke doorgaande weg. Voor mij doorslaggevende redenen om niet op dat pad verder te gaan.

Kasteel Loenersloot

Sowieso ga ik dwars door de metropool Kerklaan. Deze buurtschap bestaat uit precies één woonstraat genaamd (inderdaad) Kerklaan, een bedrijventerreintje en een paar boerderijen. Het inwonertal is helaas op internet niet te vinden. Vervolgens ren ik met een ruime boog een fietspad volgend de Loenerslootsebrug op. Als ik die helemaal tot het einde zou volgen, kan ik via een tunneltje onder de weg door en Loenersloot in. Dit dorp, dat in 2019 slechts 480 zielen telde, heeft wel een heus en fraai uitziend kasteel binnen de gemeentegrenzen. Als ik hier langs zou lopen, moet ik de Rijksstraatweg volgen die zich pal naast het riviertje de Angstel naar Baambrugge slingert. Alwaar ik via een fietspad, een tunnel onder het spoor en een landweg het kanaal weer zou kunnen bereiken. Die Rijksstraatweg heeft geen apart fietspad en nauwelijks voetpad, zo weet ik uit een verkenningstocht per rijwiel vorig jaar. Bovendien zou het een aantal extra kilometers vergen bovenop de ruim drieëntwintig die er hoe dan ook geprogrammeerd staan. Goed, ik kan tijdens deze lange duurloop in gedachten feitelijk alles. En die extra afstand zou betekenen dat ik dan het langste parcours ooit zou voltooien. Maar het moet toch een klein beetje realistisch blijven. Met andere woorden: ik wil niet naast mijn schoenen gaan lopen. Blijft dus alleen de derde optie over. Net aan de andere kant van het kanaalwater leidt op de Loenerslootsebrug een steile, stalen trap naar beneden. En deze komt uit helemaal aan het einde van het eerder beschreven saaie, boomloze traject aan de westzijde van het kanaal.

Kanaaldijk West voorbij de Loenerslootsebrug

Hoewel het lichaamsgewicht bij iedere trede vol en zwaar op mijn onderdanen drukt, protesteren ze hoegenaamd niet. Onderaan draai ik scherp naar rechts en bevind mij nu op een wegdek zonder apart fietspad of trottoir. Binnen de gemeentegrens van Loenersloot heet de weg Westkanaaldijk en direct daarna Kanaaldijk West. Uit ervaring weet ik dat er hier doorgaans heel weinig verkeer is. Soms moet je even attent zijn op een landbouwvoertuig dat oerend hard komt langsrijden maar meestal zijn de wegberijders fietsers. Ik heb nog een dikke 16 km voor de boeg en derhalve nog een eindje te gaan. Vandaag loopt het echter op rolletjes, ergo ik hoef mij nergens te sappel over te maken. Een stukje verderop staat op het steeds smaller wordende weiland tussen het spoor en de weg een immer intrigerende bouwval die is omgeven door een wal van bomen. Verlaten panden zie je in ons land, althans in het westen, toch niet zo heel vaak. Het ziet er in mijn beleving echter net iets te sinister uit om er eens poolshoogte te gaan nemen. Bovendien ben ik te druk met rennen en dat bevalt mij uitstekend. Ik haal gewoon tot nu constant 11 per uur, wat wil ik nog meer. Ik hol richting het kleine gemaal op de hoek van de Indijkweg, die naar het eerder genoemde Baambrugge leidt. Hierna volgen er een stuk of drie boerderijen die onderaan de kanaaldijk liggen. Daar wordt het hoog tijd voor een wandelstukje dat mij de gelegenheid biedt de brandstoftank een weinig bij te vullen. Karen Brooks zingt intussen ‘I was born to love you’, en dat klinkt mij als muziek in de oren.

Eerder bracht zij ‘Walk on’ ten gehore en dat doe ik, terwijl ik in hoog tempo van alles naar binnen werk. Mijn benen zijn toch wel blij dat ik even wandel. Slechts een paar kilometers scheiden mij van de aanblik van Fort Nigtevecht. Geregeld is dit voor mij het keerpunt als ik van huis af in zuidelijke richting fiets. De Velterslaan die erlangs loopt is een vast onderdeel van de langste afstanden bij de Geinloop, een van mijn favoriete trimlopen. Het wegdek is vanaf hier voorbehouden aan fietsers, bromfietsers en wandelaars, kortom ik bevind mij weer op een veilig fietspad. Dat stuk van 3000 meters is een van mijn favoriete delen van het gehele traject, omdat het doorgaans zo heerlijk rustig is. Nu is het er weliswaar niet de Kalverstraat op zaterdagmiddag edoch wel drukker dan normaliter. Ondanks de oproep van onze Mark om alleen een frisse neus te gaan halen, hebben blijkbaar meerdere mensen bedacht dat een eind fietsen op een stil traject ook wel door de beugel kan. Enfin, de contactmomenten met deze medepadgebruikers zijn zeer kort en ik kan mij nauwelijks voorstellen dat er hier enig virus kan overwaaien. Aan weerszijden van het pad bloeit het gele koolzaad al volop en zie ik af en toe een struik fluitekruid er tussendoor de kop opsteken. In de kunstmatig gevormde meertjes bij de eerder genoemde fietsbrug zie ik massa’s zwanen en langs dit hele stuk staan er flink wat koeien in de wei. Ik ga nog altijd als een trein en de Weesperbrug komt alsmaar dichterbij.

Het dorp Driemond is een onderdeel van de gemeente Amsterdam en telt slechts 1600 inwoners. De naam Driemond heeft zijn oorsprong in de drie riviertjes die samenkomen bij het dorp: het Gein, de Gaasp en het Smal Weesp. Het laatste watertje ligt inmiddels aan de andere kant van het kanaal, dat nu dus als het derde water gezien kan worden. Ik moet hier het kanaal even verlaten en door downtown Driemond over de plaatselijke ophaalbrug naar de andere kant van het smalle watertje dat de Gaasp met het grote kanaal verbindt. Dan heb ik nog ruim zeven kilometers te gaan en is het bijna rechtdoor naar huis en kantoor. Mijn kuierlatten beginnen nu toch wel wat vermoeid te raken en mijn hele lichaam is niet erg in zijn hum met het stuk klinkerbestrating van enkele honderden meters dat het moet overbruggen. Ik besluit hier dan ook gas terug te nemen en stapvoets te gaan. Zodra er weer asfalt onder de voeten ligt, schakel ik op naar een hogere versnelling. Althans dat probeer ik, want het loopt inmiddels niet meer zo soepeltjes. De direct langs de dijk gelegen huisjes met omringende erven van tuincomplex Linnaeus zijn altijd de moeite van het aanschouwen waard. Dus zolang ik links kijk zie ik rechts niets van het kanaalwater of de erop varende boten.

Driemond een jaar eerder

Bij kilometer nummer 18 ben ik feitelijk vrijwel binnen mijn eigen gemeentegrens want ter hoogte van het Diemerbos. Met mijn ogen dicht zou ik het traject wel moeten kunnen afmaken. Maar ik ben toch ietwat te bevreesd dat dan ik de plomp in loop. Bovendien wordt het, hoe verder ik kom, steeds een beetje drukker met fiets- en aanverwant verkeer. De ogen goed de kost geven is om die reden het enig juiste parool. Op de pak-hem-beet 500 meters tussen de Muiderspoorbrug en de Betlembrug heb ik de steeds harder waaiende, koude wind pal tegen. Dat is werkelijk opboksen geblazen, iets wat je liever doet als je net van start bent gegaan en nog frisse benen hebt. Toch red ik het en bereik ik min-of-meer hardlopend de luwte van het bosperceel aan de andere kant van de Muiderbrug en het oostelijk uiteinde van de Diemerpolder. Nog ongeveer 3,5 km scheidden mij van de denkbeeldige meet en ik begin het onderhand welletjes te vinden. Alle leeftocht is opgesoupeerd, de brandstoftank raakt leeg en de kille tegenwind helpt ook niet echt mee.

Diemerbos vanaf de kanaaldijk

Terwijl ik de Uyllanderbrug over mij heen laat komen, overweeg ik of ik linksaf zal slaan de polder in. Daar kan ik de luwte opzoeken en in de zon verder doen. Het betekent wel extra kilometers maken omdat ik op deze manier een paar haken moet slaan. Dus verwerp ik het plan en hark als een ijzeren hein met de kop in de wind rechtdoor. Als er nu eens een fraaie passagiersboot opdook, zou mij dat ongetwijfeld enige extra energie verschaffen. Het zijn echter alleen de vrachtschepen die hun boeg dan wel achterplecht laten zien, afhankelijk van de richting waarin zij varen. Intussen blert Linda R. ‘You’re no good’ in mijn oren en dat blijft zij maar herhalen. Werkt absoluut niet motiverend! Waar is Emmylou als ik haar nodig heb met bijvoorbeeld ‘Get up, John’? Tsjonge, had ik nu maar mijn Bluegrass-afspeellijst lopen met opzwepende banjonummers. Afijn, stoppen en dat laatste op mijn telefoon instellen is geen optie en ik moet het maar volledig op eigen kracht zien te redden. Vreemd dat je zelfs tijdens een virtuele run er doorheen kan komen te zitten, terwijl het eerste deel zo voorspoedig verliep. Ongetwijfeld heb ik toen te veel kruit verschoten! De 10 per uur haal ik al niet eens meer.

Diemerpolder

Op mijn tandvlees hobbel ik verder op het stuk pad waar ik al zoveel voetstappen heb liggen. Niet van zins er nu de brui aan te geven, haal ik telkens diep adem om op die manier de laatste reserves uit het vermoeide lijf te persen. En dat lukt! Meer dood dan levend bereik ik de denkbeeldige eindstreep. Nog net kan ik bedenken op de knop van mijn Garmin te drukken. Ik heb de neiging neer te zijgen op een van de aldaar beschikbare bankjes maar ik weet die aandrang te bedwingen. Want ik besef heel goed hoe snel het lichaam zou kunnen afkoelen, met alle mogelijke gevolgen van dien. Ik moet een weinig uitwandelen en dan zo snel als mogelijk de relatief warme thuishaven zien te bereiken. Zo gezegd, zo gedaan en in eerste instantie al strompelende kom ik, figuurlijk althans, weer een beetje bij de mensen. Want letterlijk moet ik een paar keer uitwijken om mij aan de anderhalve meter te houden. Ineens besef echter ik dat ik in mijn luie leunstoel hang en hoor ik Aine Fury, een Ierse zangeres met een prachtige en rustgevende stem, het nummer ‘Sleep and dream’ vertolken. Ik ben weer geland, als ik al was opgestegen.

Naschrift: ik heb dit concept niet zelf verzonnen want het verslag van Pim Bijl over de niet gehouden, dus virtuele marathon van Rotterdam 2020 is mijn directe inspiratiebron geweest

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Klein, dapper en snel

Froukje haalt de finish wel!

Runningbenno

Belevingen van een enthousiaste hardloper

Tobatleet

Beleefsels van een Goudse Runner

sportlifecrisis

"Sport, ik wil er veel voor doen maar niets voor laten"

Mari Durieux // Alles over hardlopen

hardloper - hardloopblogger - running junkie - reviews en racereports

%d bloggers liken dit: