Dankzij de dames

Eind juni diende mijn 40ste georganiseerde loop zich aan, meteen de laatste voor het zomerreces. Gelukkig ging het om een mooie en daardoor bijzondere trimloop, de Vechtloop in en om Weesp. Want bij zo’n mooi rond getal hoort uiteraard ook een mooie loop. Twee dagen achter elkaar toog ik naar het fraaie stadje. Op zaterdag om bij de plaatselijke sportwinkel (waar ik ruim twee maanden eerder ook het borstpapier voor de Geinloop in het naburige Driemond had bemachtigd) alvast mijn startnummer af te halen. Door die goede actie kon ik het mij een dag later veroorloven om pas ongeveer 40 minuten voor de start in die plaats te arriveren. Ik had zelfs nog ruim voldoende tijd om rustig van het station naar de manage te wandelen en daar de laatste voorbereidingen te treffen, ik wist na mijn debuut hier vorig jaar nu gelukkig van wanten wat betreft alle plaatselijke bijzonderheden. Omdat ik thuis al de juiste kleding en schoenen had aangetrokken en het gepersonaliseerde startnummer (voorzien van mijn volledige naam en ook mijn woonplaats) al op mijn borst prijkte, was ik er snel helemaal klaar voor. Alleen had ik wat lang gewacht met het aanzetten van mijn gps-horloge, maar dat pikte het satellietsignaal gelukkig tijdig genoeg op. Daarvoor had ik uiteraard een opwarmsessie doorlopen, want ik wilde deze laatste loop voor de zomerstop natuurlijk wel tot het bittere einde kunnen meemaken. Nu was er niet, zoals vorig jaar, een apart vak voor de snellere lopers. Maar via de zijkant van het vak kon ik redelijk makkelijk plaatsnemen kort achter de voorsten.

Nog fris net na de start
Nog fris net na de start

Natuurlijk ging ik weer te snel van start met zo’n 13 km per uur, omdat ik traditiegetrouw meeging in het tempo van de lopers om mij heen. Dit was overigens wel een bewuste keuze omdat ik, ook zoals gebruikelijk, niet wilde komen vast te zitten in het langzamere peloton. Ik liet dit hoge tempo echter al snel afzakken naar een verstandiger waarde van even boven de 11 per uur. Het was namelijk redelijk warm en ook vrij vochtig. Eigenlijk was het een gelukje dat de zon niet scheen, hoewel de laaghangende bewolking er wel voor zorgde dat het behoorlijk benauwd bleef. Het eerste stuk door de straten en over de grachten van Weesp kwam ik goed door. Ik zag er slechts één bekend gezicht: de lange oud-basketballer die ik bij vele loopjes in de regio tegenkom. Hij was achter mij gestart maar met zijn lange benen en grote passen kwam hij al snel voorbij en raakte voor mij spoedig uit het zicht. Doorgaans loopt deze man zijn wedstrijden een stuk sneller dan ik, dus het was niet verbazingwekkend dat hij mij ook nu weer eens het nakijken gaf.

In het centrum van Weesp
In het centrum van Weesp (foto: Weespernieuws.nl)

Ik had deze keer van te voren geen enkel strijdplan uitgedacht en zou wel zien hoe de vlag erbij hing. Hoewel ik, tijdens die eerste kilometers, een keurige snelheid van rond de 11 per uur liep, bleek dat banier niet heel flink te wapperen. Weesp weer uit na ongeveer 2,5 km, terug langs de manage en op weg naar de rivier de Vecht stond er uiteraard wat meer wind dan in het stadje zelf. Maar de omstandigheden waren in mijn beleving vrij zwaar. Dus concentreerde ik mij vooral op het lopen en op het volhouden van mijn snelheid. Dat viel nog helemaal niet mee en ik had eigenlijk niet het gevoel dat het heel lekker ging. De ongeveer 7 km, die heen en terug langs de rivier moesten worden afgelegd, leken daarom behoorlijk lang deze keer. Omdat de lucht betrokken was,scheen het fraaie decor nu een stukje minder schoon. Ik had het deze editie druk genoeg met rennen, dus dat maakte mij ook niet zoveel uit.

Een aantal tegemoetkomende, vooral jonge lopers en loopsters, stelden mij voor een raadsel. Deden die de 5 km of de 2,5 km? De 5 km was 3 minuten voor ons vertrokken, maar volgde volgens mij een andere route. En de kortste afstand voor de jeugd was al ruim een half uur eerder van start gegaan. Hier was iets vreemds aan de hand, daarvan was ik direct overtuigd. En zouden de snelsten op de 10 en 15 km niet spoedig in conflict komen met deze langzamere renners? Michael Woerden, de latere winnaar van de 15 km, kwam natuurlijk alweer snel terugrennen. Hij voltooide zijn wedstrijd in een snellere tijd dan mijn 10 km-tijd, dus hij was al over het manegeterrein richting het volgende keerpunt en terug over de eindstreep voor ik op twee-derde van de rit over dat terrein kwam. Hetzelfde had ik overigens met een grote donkere vrouw die op de 10 km binnenkwam na mijn 15 km-finish. Alles is dus relatief. Later las ik op de website dat de 5 km-renners door een dranghek dat niet goed stond, de verkeerde kant waren opgestuurd. Daardoor moest de organisatie in allerijl een extra keerpunt instellen. Dat kwam voor sommige lopers te laat en zij renden daardoor tot 2 km te veel.

De routekaart van de 15 km
De routekaart van de 15 km

Het gebied rond mijn rechter-achillespees ging al snel een beetje zeuren maar dat hield gelukkig ook spoedig weer op. Ik keek, hollend langs de Vecht, reikhalzend uit naar het keerpunt bij Fort Uitermeer maar dat liet deze keer gevoelsmatig dus erg lang op zich wachten. Terugdenkend weet ik wel hoe dat komt. Er waren op dat deel van de route geen vrouwen in mijn directe omgeving waaraan ik mij kon optrekken. De vrouwen die ik zag, inspireerden mij niet tot grootse prestaties. Ik was, als ik een beetje mag overdrijven, derhalve een ietwat aan het afzien. Op een bepaald moment begon het een beetje te regenen. Normaal gesproken word ik daar niet vrolijker van, maar nu was het vanwege de drukkende warmte eigenlijk wel lekker. Ik had overigens in mijn blog van het jaar daarvoor gelezen dat ik toen bij de start al dorstig was en snel door mijn watervoorraad heen. Dus had ik het zekere voor het onzekere genomen en twee flessen water bij mij gestoken. Van de eerste fles was ik in dit eerste deel al volop gebruik aan het maken. Toen ik eindelijk het eerste keerpunt bereikte, regende het dus licht. Hier liep een vrij kleine vrouw mij korte tijd enigszins voor de voeten. Ik maakte haar daar op vriendelijke wijze op attent en zij verontschuldigde zich. Aangezien Ik die twee flessen water mee had, hoefde ik niet te stoppen bij de waterpost op dit punt. Daar maak ik trouwens zelden of nooit gebruik van, zoals trouwe lezers van mijn verhalen onderhand wel weten.

Met alle dames op de foto
Met alle dames op de foto

Na het keerpunt ging het zelfs even flink regenen. De kleine vrouw en twee andere dames liepen iets harder dan ik en gingen mij voorbij, maar dat zette mij juist aan tot een kleine snelheidsverhoging. Althans, zo staat het mij bij, want ik kan het in mijn kilometertijden en gemiddelde snelheden per km niet echt terugzien. Misschien ging ik alleen maar in mijn hoofd sneller, maar het was wel precies de stimulans die ik nodig had. Ik probeerde dus bij hen in de buurt te blijven en hoefde slechts een klein gaatje te laten vallen. Een stampende man in gele kledij liep een tijdje vlak naast en achter mij. Ik heb altijd een beetje moeite met mensen die zoveel lawaai maken bij het lopen, dus ik was er niet rouwig om dat hij mij op een bepaald punt voorbijging. De organisatie had voor voldoende waterposten gezorgd en op het 9 km-punt stond er ook een. Daar stond een jonge vrouw een bekertje leeg te drinken en ik “stoof” haar voorbij. Niet veel later kwam zij vlak achter mij lopen en sloot zij bij mij aan. Getweeën gingen wij richting de manage en dat 10 km-punt kwam gelukkig al snel in zicht. Ik hoopte natuurlijk dat deze jongedame de 15 of 21,1 km aan het rennen was en dus, net als ik, door zou gaan richting de polder aan de andere kant van de spoorlijn. Ik geloof dat ik bij de doorkomst de speaker hoorde omroepen dat Michael Woerden de 15 km gewonnen had. Dat feit werd later bij de prijsuitreiking bevestigd. De veelvraat uit Zuid-Holland (hij won al honderden loopjes op dit niveau) had ook nog eens een nieuw parcoursrecord op deze afstand gevestigd.

Doorkomst bij de manage met de jongedame
Doorkomst bij de manage met de jongedame

Als veteraan op dit parcours, wist ik dat er op het manageterrein op weg naar het tweede en laatste keerpunt een stukje halfverhard pad overwonnen moest worden. Toen viel dat nog enigszins rauw op mijn dak, nu was ik er geestelijk helemaal op voorbereid. Met de jongedame in mijn kielzog, spoedde ik mij er overheen. Op het stukje langs de, vanwege de vele woonboten, onzichtbare Vecht zag ik ineens een oud clubgenoot van basketball op ons af komen fietsen. Ik had de man bij wijze van spreken al jaren niet meer gezien en nu ontmoette ik hem voor de derde keer in vrij korte tijd. En weer op een andere plaats dan de vorige twee keren. Ik riep naar hem: “hé Cok alweer !!”, waarop hij even verbaasd als ik reageerde met “hé”. Vervolgens excuseerde mij bij de jonge vrouw, die op dat moment net naast mij rende, voor het in haar oor tetteren. Een baanvrijwilligster riep even later, bij het rechtsaf slaan naar het pad tussen de weilanden, dat er een lekkere wind stond in de polder en dat klopte. Het was een zeer prettig gevoel om die enigszins verkoelende bries op het lichaam te voelen. Bij de volgende drankpost stopte mijn metgezellin om te gaan drinken. Ik rende door en was haar dus kwijt. Na het keerpunt zag ik haar niet meer, dus moest zij onder het spoor zijn doorgegaan voor de halve marathon.

De kleine vrouw bijna ingehaald
De kleine vrouw bijna ingehaald

De drie vrouwen die ik eerder niet kon bijhouden, liepen nog steeds voor mij en kwamen weer in zicht. De kleine vrouw van het keerpunt bij het fort, rende een eindje voor de andere twee. Kort voor het keerpunt op 12,5 km achterhaalde ik één van die twee andere dames en ik zei tegen haar “nu niet inzakken, hoor !”. Zij gaf mij gelijk, ging meteen met mij mee en sloot daardoor weer aan bij haar vrouwelijke metgezel, de derde dame. Korte tijd liepen wij gedrieën op maar deze vrouwen moesten toch al snel afhaken en ik ging er alleen vandoor. Ik was alweer op weg naar de volgende dame, een eindje voor mij. Toen ik haar net achterhaald had, stopte ook zij om water te drinken bij de drinkpost. Dan maar achter die kleine vrouw van het eerste keerpunt aan, die een dertigtal meters voor mij liep. Waarom zou ik haar niet kunnen inrekenen, dacht ik. Het kostte mij even wat tijd en inspanning maar in de laatste kilometer, kort voor de finish, wist ik haar inderdaad te achterhalen door te versnellen. Jawel, ik kon dat zomaar opbrengen aan het einde van deze zware loop. Weer eens een bewijs dat vermoeidheid vooral tussen de oren zit en dat bij de juiste stimulans een mens tot veel meer in staat is dan hij of zij denkt. Samen gingen wij richting de meet, waarbij ik haar met een korte kreet nog even aanmoedigde. En haar vervolgens de sprint liet winnen, omdat zij mij feitelijk, waarschijnlijk zonder dat zij daar zelf erg in had, door de laatste 2 km loodste.

In volle sprint naar de finish
In volle sprint naar de finish

Met een eindtijd van 1:22:48 was ik bijna 1,5 minuten sneller dan vorig jaar. Met dank aan de dames voor hun inspirerende aanwezigheid, kon ik dus beslist niet ontevreden zijn. Daar kon de regen, die neerviel op het eerste stuk van mijn voettocht terug naar het station, niets aan afdoen. En toen ik een paar dagen later ontdekte dat ik exact 28 keer gefotografeerd ben tijdens deze loop, kon dat positieve gevoel helemaal niet meer stuk.

Ooit ook te lezen op Looptijden.nl

6 gedachten over “Dankzij de dames

Voeg uw reactie toe

  1. Voor mij zijn vrouwelijke lopers gewoon mede-hardlopers. Het geslacht is even niet van belang, alleen of ik sneller ben of de ander. Als een vrouw me op de meet heeft ingehaald, krijgt deze van mij net zo goed een hand en felicitaties als een man; ik maak geen onderscheid onder het hardlopen of vlak erna. Hetzelfde geldt voor huidskleur of wat voor manier mensen in hokjes geplaatst worden; tijdens het hardlopen totaal onbelangrijk.

    Er was zelfs een periode in mijn leven dat ik niet eens verschil zag tussen mensen. Constant haalde ik gezichten en namen door elkaar, man, vrouw, donkere huidskleur of anderszins. Gelukkig is dat nu over, maar iets goeds kwam er wel van die misere: in principe is iedereen gelijk en onderlinge verschillen zijn objectief gezien gering. We vergroten ze onwillekeurig uit en daarom lijken mensen voor ons zo verschillend van elkaar, zelfs als we beseffen dat het niet zo is; onze hersenen doen dat voor ons en we hebben er geen vat op. Tenzij er iets stuk is, natuurlijk.

    Sorry als dit te lang was.

    1. Hallo René,
      Ieder heeft zo zijn eigen ervaringen en belevenissen. Ik probeer slechts de mijne te beschrijven en die zijn meestal heel positief. Ook bij deze loop gelukkig weer. Ik kijk er met veel plezier op terug.

      1. Ik schreef mijn reactie om mensen ervan bewust te maken dat niet iedereen het op prijs stelt om opgejaagd te worden door een andere hardloper. Dit geldt al voor mannen, maar nog meer voor vrouwen, vanwege hun positie in de maatschappij.

        Het duurde even voordat ik me ervan bewust was dat mijn acties onbedoeld angst kunnen opwekken bij anderen. Daarom probeer ik niet te jagen op andere lopers (zeker niet als we elkaar niet kennen) en ze in hun waarde te laten (lees: genoeg afstand te houden bij het inhalen, als dat mogelijk is). Ik moet het ook op eigen kracht kunnen, zonder gebruik hoeven te maken van een andere hardloper die mij uit de wind houdt of mij even mijn vermoeidheid doet vergeten in de strijd met die loper.

        Ik besef dat niet iedereen dat even belangrijk vindt, maar ik dus wel, vandaar mijn reactie.

    1. Hallo Hedwig,
      De Vechtloop is niet alleen een mooie en leuke loop, maar ook erg goed georganiseerd, op dat dranghek dit jaar na dan. Er worden door meerdere mensen prachtige foto’s gemaakt. Ik had er zo nog 10 andere kunnen toevoegen. Om meerdere redenen kan ik jou deze loop zeer aanbevelen. Blader ook maar eens terug naar mijn blog van een jaar geleden voor meer details over de loop en het parcours zelf.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Klein, dapper en snel

Froukje haalt de finish wel!

Runningbenno

Belevingen van een enthousiaste hardloper

Tobatleet

Beleefsels van een Goudse Runner

sportlifecrisis

"Sport, ik wil er veel voor doen maar niets voor laten"

Mari Durieux // Alles over hardlopen

hardloper - hardloopblogger - running junkie - reviews en racereports

%d bloggers liken dit: