Vrouwen, vrouwen, vrouwen !!!

Na afloop, op weg naar de bushalte, bracht hij een kort bezoek aan zijn favoriete hardloopkledingwinkel. Dat was toevallig ook een bekende supermarkt van Duitse oorsprong en daar hadden ze, zelfs op zondag, lekkere, verse en goedkope broodjes. Het was namelijk al dik na tweeën en hij had verzuimd een lunchpakketje van huis mee te nemen. Als hij thuis zou arriveren was het rond de klok van drie uur. Duidelijk veel te laat om nog uitgebreid te gaan zitten schransen. Hij was van mening dat hij die broodjes wel verdiend had, zelfs nu hij zich op de eindstreep had laten verschalken door de vrouw met de witte pet en de korte grijze hardloopbroek.

Pal vóór het weer bereiken van de atletiekbaan waar de finish plaatsvond, stond een blond meisje met een lange staart dat naar haar moeder riep: “zal ik het laatste stukje met jou meerennen, mam?”. Hij vond het kind wat weghebben van de kleine vrouw die hij een paar honderd meter daarvoor was voorbijgegaan, toen hij nog in het kielzog van de AV ’23-renner liep. Die kleine vrouw bevond zich blijkbaar toch dicht bij hem in de buurt. Hij zou haar wel achter zich houden, daarvan was hij zeker. Maar omdat hij in het verleden al een paar keer op de meet geklopt was door schijnbaar uit het niets verschijnende lopers of loopsters, nam hij het zekere voor het onzekere en zette flink aan zodra hij door het toegangshek tot de baan was. Niemand zou hem vandaag verrassen.

Hij was er van overtuigd dat hij op dat moment het rijk alleen had. Toch zag hij in een flits iemand aan zijn linkerkant verschijnen en gaf nog meer gas. De persoon liep nu naast hem en hij sprintte uit alle macht. Helaas bleek dat niet voldoende en de vrouw met de witte pet was een halve stap eerder klaar met haar trimloop. Dat terwijl hij dacht dat hij haar een paar kilometer eerder definitief had afgeschud, op het moment dat hij haar weer eens voorbijging. En toen de bekende AV ’23-renner na 8 km over hem heen kwam, was hij met de man meegesprongen. Dat was in zijn beleving een ultieme versnelling die de afstand tussen hem en degenen die hij had afgeschud, alleen maar groter gemaakt moest hebben. Dat kon toch niet anders?

Maar hij had dus buiten de vrouw met de witte pet gerekend. Terwijl hij al vlug nadat hij in haar nabijheid kwam te rennen, had geconstateerd dat zij wel erg makkelijk en ontspannen liep. Althans, zo oogde het als hij zich achter haar bevond. Het zag eruit alsof het rennen haar hoegenaamd geen inspanning kostte. Zo rond het 2 km-punt was zij binnen zijn blikveld gekomen. Toen had hij alle goede voornemens die hij van te voren had verzameld, al overboord gezet. Vanwege een andere dame die voor hem was komen lopen. Zij oogde uiterst prettig en liep met een snelheid die hij ook aankon. Meteen was het uit met het lopen op een hartslag onder de 150 of 160 slagen per minuut. Hij wilde achter haar aan en het vervolg van de loop in haar directe nabijheid verblijven. Zou dit toch een soort jagersinstinct zijn, dat in hem bovenkwam? In ieder geval was zijn wedstrijdmentaliteit al aan de oppervlakte komen drijven. Want even daarvoor had hij een paar hem bekende vrouwen van AV ’23 langszij zien komen. En die wilde hij hoe dan ook voorblijven omdat het zijn eer te na was om er door deze renners eruit gelopen te worden. Niet omdat het vrouwen waren, maar vanwege het feit dat hij deze loopsters eigenlijk altijd te snel af was. Hij hield nu eenmaal niet zo van plotselinge veranderingen. Alle goede voornemens konden dus na luttele kilometers alweer op de schroothoop.

Het rennerspak klaar om te vertrekken
Het rennerspak klaar om te vertrekken

Vooral de ouderen en gelovigen onder ons kennen ongetwijfeld de aloude uitdrukking “de weg naar de hel is geplaveid met goede voornemens”. Nu had hij helemaal niets met hel en verdoemenis of met welke bijbeltekst of godsdienstige gedachte dan ook. Een hardloopvariant op deze spreuk was echter snel bedacht. “De route naar de eindstreep ligt bezaaid met goede plannen en loze intenties”. Exact vier weken na zijn persoonlijke debacle in Naarden, had hij het allemaal zo mooi bedacht. Sinds een hevig protesterende kuitspier een einde maakte aan zijn net begonnen deelname aan die prachtige loop rond het vestingstadje, had hij slechts twee keer de renschoenen kunnen aantrekken. Dus waren vandaag heel blijven en over de meet komen zijn voornaamste doelen. Om dat te kunnen realiseren had hij zich heilig voorgenomen om het walletje bij het schuurtje te houden. Rustig aan te doen, met andere woorden. Daar kwam echter, zoals gewoonlijk, weer erg weinig van.

De wachtrij bij het afhalen van de startnummers
De wachtrij bij het afhalen van de startnummers

Hij had wel gezorgd voor een goede warming-up door vroeg te arriveren, voordien een flink stuk te wandelen en op de atletiekbaan de tijd te nemen om de beenspieren optimaal op te warmen. Het zou hem, voor zover dat binnen zijn vermogen lag, niet weer gebeuren dat hij tijdens de loop moest afhaken met een blessure. En dat hij voor zijn doen vroeg was, kwam ook van pas vanwege het feit dat er een flinke rij voor het afhaalpunt van de startnummers stond. Dat was bij deze loop voor hem een nieuwe ervaring. Er bleek die dag een recordaantal voor-inschrijvers te zijn en vrijwel zeker ook een dito aantal deelnemers. Dat zorgde tevens voor aardige rijen voor de toiletten en bij de tasseninname. Aanvankelijk besloot dan ook dat hij zijn tas in de kleedkamer zou achterlaten. Maar later toen het bij die laatste faciliteit rustiger geworden was, stelde hij zijn bagage uiteindelijk toch in verzekerde bewaring. Door alle drukte en alle rijen werd de start overigens met 10 minuten uitgesteld.

Gezellige drukte voor de start
Gezellige drukte voor de start

Twee minuten voor die uitgestelde start werkte hij zich van het einde van de massa naar voren tot aan het midden daarvan. Hij bereikte zo het punt waar de lopers de rangen gesloten hielden en er dus geen ruimte meer was om kruip-door-sluip-door verder vooraan te geraken. Dit was voor hem echter geen probleem omdat hij wist dat er vanaf het begin op de baan en in het park, dat sinds een half jaar “Nelson Mandelapark” heette, voldoende ruimte zou zijn om zijn eigen gewenste tempo te kiezen. Het startschot klonk uiteindelijk 12 minuten na de vooraf aangekondigde tijd en hij ging rustig van start te midden van het grote rennerspak. Na ongeveer 1 km kwam de eerder genoemde AV ’23-renner door het gras aan de linkerkant van het pad voorbij. Hij had blijkbaar nogal veel haast. Deze loper, die op de langere afstanden doorgaans langzamer was, zou hem op deze afstand ongetwijfeld te snel af zijn. Vanaf het begin lette hij, zoals altijd, vooral op de dames in zijn buurt, Hij kon meestal beschikken over redelijk wat hardloopmuzes. Bij deze loop waren er in totaal een kleine 250 aanwezig, waarvan 165 deelneemsters aan de 10 km, zijn afstand. Eerst liep hij dus op reserve overeenkomstig zijn vooraf gesmede plannen, maar dat hield hij niet lang vol.

De dame die hem zijn goede voornemens deed vergeten ging, net als de andere genoemde vrouwen rechtdoor voor de 10 km op het punt waar de wegen van de twee afstanden zich scheidden. Hij kon haar goed bijhouden en de vrouw met de witte pet danste om hen heen. Dan liep deze laatste weer voor hem, dan ging hij langs haar heen. Na ruim 3,5 km schoven de twee AV ’23-rensters voor het eerst echt aan hem voorbij. De dame had op dat moment al een gaatje moeten laten vallen. Hij zou haar niet helaas meer in het vizier krijgen. Maar de snelheid waarmee hij liep, beviel hem prima, en dus ging hij in dat tempo voort. Een kilometer later had hij de twee andere loopsters weer te pakken. De ene leek het wat moeilijk te hebben, gezien het wrijven op haar bovenbeen en de boodschap aan haar compane “ga jij maar als je wilt”‘. Nog steeds liep de vrouw met de witte pet in zijn buurt. Na ruim 5 km liep hij voorbij aan de moeder van een voormalig klasgenootje van zijn jongste dochter. Hij sprak haar niet aan omdat hij vermoedde dat zij hem met zijn zonnebril en zweetband op het hoofd toch niet zou herkennen. En het was prettiger om zoveel mogelijk adem te sparen. De fitte van de twee AV ’23-loopsters kwam even later ineens voorbij stormen en leek het op een spurten gezet te hebben. De dame met de witte pet liep ook af en aan voorbij. En de schijnbaar gekwetste AV ’23-ster was eveneens weer in beeld. Viel die blessure toch wel mee, blijkbaar. En al die tijd produceerde hij kilometertijden van rond 5:20 minuten, bij een gemiddelde snelheid van 11,3 km per uur. Hoezo deed hij het rustig aan?

Even naast de vrouw met de witte pet
Even naast de vrouw met de witte pet

Rond het 6 km-punt liep hij korte tijd gelijk op met een kleine, jongere vrouw. Deze kon hem echter niet lang bijhouden en net na de drankpost was hij haar al weer kwijt. Ze liepen nu op de toegangsweg tot het park aan de oostelijke kant van de Gaasperplas. Er stonden hier wat toeschouwers die bekenden moest zijn van de AV ’23-lopers voor hem, want er ontstond even een feest van herkenning en aanmoediging. Direct daarna ging het parcours linksaf het bossige gedeelte van het Gaasperpark in. Dit park was ooit, in de 70-er jaren van de vorige eeuw aangelegd ten behoeve van de Floriade, de wereldtuinbouwtentoonstelling die met name in dit deel van het park gehouden werd in 1982. Het was net alsof je hier in een bos liep en dat vond hij erg prettig. Nog geen 10 jaar geleden was het toenmalige Bijlmerpark ook zo’n mooi, dichtgegroeid stadsbos, totdat de autoriteiten vonden dat daar maar eens een einde aan moest komen en de hele zaak (8500 bomen) werd platgegooid. Hij moest er niet aan denken dat het Gaasperpark hetzelfde lot zou moeten ondergaan, Maar daar hield hij wel ernstig rekening mee. De hoogmoedige mens meent tenslotte altijd de natuur naar zijn hand te moeten zetten, helaas.

Hij begon intussen steeds meer van zijn kleine achterstand op de Watergraafsmeerse lopers goed te maken. Tussen de pakweg 6500 en 7500 meter zaten er een paar kleine klimmetjes in de route en door daarop, traditiegetrouw, te versnellen, kon hij ze een-voor-een oprapen. Ook de AV ’23-renner, die hij een paar honderd meter eerder in het vizier had gekregen, ging verrassend genoeg voor de bijl. Nu kwam hij in het stuk waar de appartementsgebouwen van de wijk Nellestein stonden. De bomen aan weerszijden van het brede fietspad waren heel hoog opgegroeid en vormden een volledig groen bladerdak boven zijn hoofd. Hij vroeg zich korte tijd af waar op het parcours hij zich nu eigenlijk bevond. Even was hij als het ware de weg kwijt. Was hij nog niet bij het haventje aan de plas? Hij was daar toch al vaak genoeg geweest was en had er de twee jaren daarvoor ook gerend. Gelukkig liepen er wat mederenners voor hem en hij ging gewoon door met stofzuigen. Net na de 8 km liep hij weer een dame voorbij. Daarna was er even niemand in zijn buurt en had hij het gevoel dat hij enigszins begon stil te vallen. Precies op dat moment, hij had al iemand achter zich gehoord of gevoeld, kwam diezelfde AV ’23-renner dus weer langszij en hij besloot bij hem aan te pikken. Voor zijn gevoel versnelde hij daardoor aardig. Precies een kilometer lang kon hij de jongeman bijhouden maar zo’n beetje de snelweg A9, bij de terugkeer in het Nelson Mandelapark, moest hij hem voor de tweede keer die dag laten gaan. Alleen nu onvrijwillig en definitief. Wel hield hij hem, op steeds iets groter wordende afstand, in het zicht. Er kwam nog slechts één mannelijke loper over hem heen en zoals eerder gememoreerd, op de eindstreep die dame met pet en korte broek.

Ongeveer 3 km onderweg
Ongeveer 3 km onderweg

In de kleedkamer hoorde hij na afloop twee mannen onder de douche de loopjes in de omgeving bespreken. De ene vond de Middenmeerloop en vooral het “lange” stuk langs zijn kanaal maar saai. Hij voelde zich bijna beledigd dat zijn favoriete trainingsroute nogal werd afgekraakt, maar besefte dat ieder mens zijn eigen voor- en afkeuren heeft. “Ieder zijn meug”, zoals de bekende zegswijze luidt. De man leek zich op een gegeven moment tot hem te wenden want hij keek zijn richting uit. Hij had al bijna zijn mond geopend om hem, wat betreft die luttele 2 kilometers die er bij de genoemde loop door zijn achtertuin langs het lange water gekoerst dienen te worden, van repliek te dienen. De man had echter zijn blik alweer afgewend en dus liet hij het er maar bij. Hij ging verder met nagenieten van het feit dat hij én was heelgebleven én met 52:57 minuten best een schappelijke tijd had neergezet voor iemand die van plan was geweest er bij wijze van spreken een wandeltocht van te maken. Daar kon zelfs de vrouw met de witte pet niets aan veranderen. Hij had per slot van rekening de meeste rensters met wie hij geduelleerd had wel achter zich weten te houden.

Ook gepubliceerd op Looptijden.nl

Een gedachte over “Vrouwen, vrouwen, vrouwen !!!

Voeg uw reactie toe

  1. Pingback: Rondje Mokum |

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Klein, dapper en snel

Froukje haalt de finish wel!

Runningbenno

Belevingen van een enthousiaste hardloper

Tobatleet

Beleefsels van een Goudse Runner

sportlifecrisis

"Sport, ik wil er veel voor doen maar niets voor laten"

Mari Durieux // Alles over hardlopen

hardloper - hardloopblogger - running junkie - reviews en racereports

%d bloggers liken dit: