Lekker zonnetje, harde wind en veel vrouwen

Bij mijn geplande tijden op Looptijden.nl had ik heel optimistisch de 21,1 km ingevuld voor de laatste Twiskemolenloop van dit seizoen. Maar vanwege een gebrek aan voldoende trainingsarbeid en de daaraan gekoppelde goede conditie was ik al afgedaald naar de 10 km. De 16,1 km had ik maar niet eens overwogen omdat deze precies een maand eerder geen doorslaand succes was geweest. Vanwege de slechte weersvoorspelling voor deze bewuste zondag en een lichte verkoudheid was ik daarna zelfs gaan twijfelen tussen 10 en 5 km. Wel was het mijn eer te na om niet te starten op mijn favoriete trimloop en ik wilde sowieso het dry-fit loopshirt binnenhalen, waar ik op grond van mijn seizoenskaart voor in aanmerking kwam.

Als het echt pijpenstelen ging regenen, zou ik mij behelpen met de 5 km maar gelukkig was het de avond tevoren al duidelijk dat de weersverwachtingssoep lang niet zo heet gegeten zou gaan worden als hij werd opgediend. Sterker nog, de soep bleek volkomen afgekoeld te zijn want er was helemaal geen sprake meer van neerslag. Het was gewoon droog en lekker zonnig. Dus werd het voor de vijfde keer in Het Twiske de 10 km en mijn twaalfde optreden in Landsmeer in zijn totaliteit. Als er gestart had kunnen worden op de afstand van 12 km, zou ik die uiteraard gekozen hebben maar deze smaak wordt door de AC Waterland nou toevallig net niet verkocht. Het werd trouwens ook de twaalfde 10 km-loop van mijn carrière, maar dat terzijde.

‘s-Morgens had ik een heel lichte hoofdpijn, dus nam ik voor de zekerheid een paracetamol zodat mijn kop geen spelbreker zou kunnen gaan worden. Nadat ik net mijn auto had geparkeerd op de gebruikelijke plek in de Herculesstraat in Landsmeer, sprak een vrouw in hardloopkledij mij aan en vroeg of ze met mij mee mocht wandelen omdat zij niet meer precies wist waar zij moest zijn. Zij was hier in het verleden één keer eerder van start gegaan en zou de 10EM gaan lopen. Uiteraard begeleidde ik haar met veel plezier naar de baan en wenste haar bij het bereiken van ons doel veel succes. Er waren al direct meerdere strak in het pak lopende vrouwen op en rond het atletiekcomplex te bewonderen en ook vanaf het begin van de loop liepen er veel vrouwen bij mij in de buurt. Dat is wellicht het voordeel als je wat langzamer begint en meer in de middenmoot en in de achterhoede loopt.

De vrouwen waren ruim vertegenwoordigd
De vrouwen waren ruim vertegenwoordigd. Foto: Peter Pus

Ik had namelijk inmiddels besloten ergens in het midden van het loperspak te starten en er een kalme loop van te maken. Ik wilde de 10 km zelfs geheel op een redelijk rustige hartslag van zo rond de 150 volbrengen. Lekker kalm-aan rennen en zoveel mogelijk genieten van het mooie decor waarin deze loop uitgestippeld is. Pogen om een snelle (pr-) tijd neer te zetten had gezien de vorm waarin ik verkeerde helemaal geen zin. En toen ik na de vaste rituelen van afhalen en opspelden van het startnummer, het onderbinden van de wedstrijdschoenen en het legen van de blaas nu eens besloot rechtsaf richting de Twiskepolder te gaan opwarmen, ervoer ik al snel dat er daar een ongenadig harde wind over het water van de Zuidwestplas blies. Duidelijk geen pr-omstandigheden, derhalve.

De keiharde wind teistert het afzettingslint
De keiharde wind teistert het afzettingslint. Foto: Peter Pus

Terug het sportpark op beleefde ik direct een van de hoogtepunten van mijn hardloopochtend. In een boom dicht bij het wandelpad dat om een voetbalveld loopt, zat bijna op ooghoogte een prachtige buizerd rustig op een tak. Dit was een zodanig mooie aanblik dat ik besloot iets door te joggen en daarna op mijn schreden terug te keren om de grote roofvogel nog een keer te kunnen bewonderen. Het dier zat er nog maar vond het te gortig om nogmaals naar mijn tronie te moeten kijken en vloog bij mijn nadering helaas direct weg. Ik had intussen al overal goed gekeken of loopvriend Jan Bakker ergens te bekennen was maar moest constateren dat ik hem niet kon ontwaren. Spoedig bleek dat ik mijn ogen toch niet goed genoeg de kost had gegeven want bij de ronde op de baan direct na de start zag ik hem ineens vlak naast het gravel in het gras staan. Ik begroette hem zwaaiend en vroeg in het voorbijgaan of hij de 5 km ging tackelen. Dit kon hij alleen maar beamen.

De drukte direct na de start van de 10 km
De drukte direct na de start van de 10 km. Foto: Menno Wilmans

Voor mijn gevoel had ik een rustig tempo gekozen en dat klopte ook wel gezien de geregistreerde snelheid van 10:59 per uur en de km-tijd van 5:40 minuten over de eerste kilometer. Maar mijn hartslag, die bij het inwandelen al op 113 zat, liep al direct op tot boven de 150 en zelfs tot 160. Dat voornemen kon dus ook al meteen de ijskast in, want ik liep best wel lekker en ik had geen zin om tot bijna wandeltempo te gaan afzakken. Ik was juist lekker bezig om één voor één lopers op te rapen, waaronder een redelijk aantal vrouwen. Druk geklets van een paar dames vlak achter mij tijdens de eerste km’s irriteerde mij wel enigszins en ik dacht: “o, gaat het er zo aan toe hier in de achterhoede”. Een blonde vrouw in het oranje, die mij in dit beginstadium al gepasseerd was, liep steeds een eind voor mij. Zij expliciet reageerde op een wielrenner die in een bocht, naar ik dacht, alle lopers stond aan te moedigen. Bij de tweede keer dat hij dat deed, later in het parcours, had ik pas door dat het zeer waarschijnlijk haar partner was want hij stond specifiek deze loopster te enthousiasmeren op een toon die partners soms eigen kan zijn.

De lopers gaan helemaal op in het prachtige landschap
De lopers gaan helemaal op in het prachtige landschap. Foto: Peter Pus

Mijn vriendinnen de Schotse Hooglanders stonden mooi in de zon in hun weiland. Alleen een rare beweging van een van de grote beesten ontlokte aan een dicht bij mij lopende vrouw een kreetje van schrik. Welke kant ik ook keek, weiden, riet en bomen lagen prachtig te pronken in het overvloedige licht van de koperen ploert. Wel moest ik mijzelf geregeld dwingen om mij heen te kijken want ik dreigde, zoals wel vaker gebeurt, toch een beetje in een hardlooptrance te raken. Het water van de grote Stootersplas was donker met witte schuimkoppen op de golven die door de harde wind flink werden opgestuwd. Een indrukwekkend beeld. Ik werd dan ook bijna van het pad geblazen langs deze plas en moest dus echt zorgen dat ik op het asfalt bleef lopen. Ik haalde, hier op de plaats waar ik vaker tijdelijke loopmaatjes opdoe, een vrouw bij. Zou ik met haar de rest van de route kunnen oplopen? Deze vrouw had echter te weinig snelheid om met mij mee te rennen en dus stak ik haar meteen voorbij. Daarvoor al had ik een dame het nakijken gegeven die een combinatie van zwart-oranje en roze kleding droeg. En successievelijk kon ik andere deelnemers aan deze afstand voorbijsteken. Zelf werd ik niet of nauwelijks overlopen. Daarbij is het voordeel van de 10 km-afstand dat er geen volgende groep achteraan komt waarvan de snelsten de lopers van de gestarte afstand ervoor zouden kunnen inhalen en voorbijsnellen. De 5 km, die 5 minuten na de 10 wordt weggeschoten, leidt namelijk eerst twee rondes over de atletiekbaan en volgt na de eerste kilometer een ander parcours. Dus ook de allersnelsten lukt het nooit in de staart van de 10 km te bijten voordat de wegen bij de Twiskemolen scheiden. Ik werd op ongeveer 7,5 km slechts voorbijgestoken door de koploper van de halve marathon en daarna door een handjevol van zijn achtervolgers.

Een lang lint van lopers van de boerderij tot voorbij de splitsing
Een lang lint van lopers van de boerderij tot voorbij de splitsing. Foto: Jan Bakker

Omdat het alweer een tijdje geleden was dat ik dit tracé liep, heb ik even goed gekeken hoe het stuk tussen pakweg de 4,7 en de 6,5 km er ook weer uitzag. Vooral de laatste 500 meter van dit gedeelte waren helemaal uit mijn geheugen gewist en dus moest ik het weer opnieuw op mijn harde schijf zetten. De stukken langs de Ringvaart tussen de km’s 5 en 6 en 7 en 8, die ik i.v.m. de harde wapper het meest gevreesd had, vielen gelukkig erg mee, net als trouwens het grootste gedeelte van het parcours. Wij als 10 km-lopers hadden toch vooral de wind in de rug, waar de deelnemers aan de twee langste afstanden op het eindeloze, rechte pad aan de noordwestkant van Het Twiske flink tegen de storm moesten opboksen. Ook de 5 km-lopers hadden grote delen de wind op kop.Toen de wind rechts van opzij tegen mij aanwoei, merkte ik voor het eerst dat ik de rits van mijn rechter broekspijp niet had dichtgedaan. Zo slordig ben ik normaal nooit maar nu moest ik aan mijzelf toegeven dat ik deze keer glad vergeten was het ding naar beneden te duwen. De ontdekking van dit feit leidde het mij een klein beetje af. Ik piekerde er echter niet over om te stoppen en de rits te sluiten, want dan zou ik mijn ritme behoorlijk verstoren.

Against the wind
“Against the wind, we were running against the wind.
We were young and strong, we were running against the wind (Bob Seger).
Foto: Jan Horstman

Mijn hartslag was inmiddels opgelopen tot boven de 170 maar mijn km-tijden lagen keurig rond de 5:30 minuten. Ik had de dame in het oranje kilometerslang in mijn vizier maar kon haar pas na 8,5 km bijhalen. Dat was precies op de splitsing waar de 10- en 16,1-lopers linksaf naar de finish mochten en 21 km-stampers nog voor een flinke ronde van 7 km rechtsaf en opnieuw de polder in moesten. Om dit te bereiken had ik wel even een mij net passerende mannelijke loper nodig om bij op de bagagedrager te springen en zodoende het laatste gaatje naar de dame te dichten. Ik ging voor haar lopen maar kwam direct pal in de wind terecht (het duidelijk zwaarste stukje in de richting van de molen), waardoor ik snelheid verloor. De dame passeerde mij namelijk meteen weer ter rechterzijde door het gras. Ik klampte wel weer aan en bleef bij haar hangen tot op de baan. Gelukkig hoefden we nu niet over het hazenpaadje maar mochten we over het brede fietspad ernaast. Wel werd ons dringend verzocht om goed rechts te houden i.v.m. met eventuele fietsende tegenliggers.

In de laatste kilometer
In de laatste kilometer op weg naar de meet.
Met op de achtergrond de witte schuimkoppen op het water van de Zuidwestplas.
Foto: Menno Wilmans

Tijdens de laatste kilometer kreeg ik op het Luijendijkje een flinke oprisping en meteen ik moest even denken aan de verhalen van virtuele vriend Jaco over zijn meer dan maximale inspanningen met overgeven als gevolg. “Had ik nu teveel gegeven en kon ik zo’n loop lichamelijk niet aan?”, schoot er door mij heen. Gelukkig viel dit erg mee en bleef het bij die ene oprisping. Mijn hartslag zat nu wel iets boven de 180. Ik bleef zo goed en zo kwaad als het ging in het spoor van de dame in het oranje en ik dacht er klaar voor te zijn om haar met een ultieme sprint eruit te lopen op de laatste halve ronde op de baan. Dat bleek een veel te optimistische gedachte geweest te zijn, want net door de eerste bocht zette zij aan en ik had absoluut niet meer de macht om te volgen, laat staan dat ik nog over haar heen kon gaan. Het doek viel voor mij bij 56:26 minuten, mijn langzaamste tijd ooit op een georganiseerde 10 km. Met deze tijd was ik slechts 114e van de 206 lopers, terwijl ik bij mijn snelste 10, de eerste die ik hier in Het Twiske liep, met 50:05 nog 53e van de 225 renners was. Mijn vier langzaamste resultaten op de 10 km heb ik nu in Het Twiske geboekt. Waaruit ik de voor de hand liggende conclusie kan trekken dat ik die afstand hier doorgaans niet loop om een pr-verbetering tot stand te brengen.

Maar de matige tijd vandaag mocht mij absoluut niet deren want ik had mijn tweede, volledige seizoen van vijf lopen gewoon rennend afgesloten en weer een mooi hardloopshirt (nu een zwart shirt met lange mouwen) gescoord. Bovendien was het traditiegetrouw een mooie ochtend geweest en had ik wederom opperbest vermaakt. Ik had Jan Bakker nog wel zien staan vlakbij de Luijendijksluis, terwijl hij druk bezig was met fotograferen maar helaas heb ik hem niet meer kunnen spreken of kunnen vragen naar zijn wederwaardigheden op de 5 km. Dus na het uitwandelen en het nuttigen van drie bekers gratis TML-thee, trok ik in de mannenkleedruimte zo snel mogelijk mijn natte spullen uit en keerde ik snel huiswaarts.

Weer een fraai shirt gescoord (met toepasselijke slagzin op de achterzijde).
Weer een fraai shirt gescoord (met toepasselijke slagzin op de achterzijde).

Ik moet de Twiskemolenloop nu gaan missen tot november omdat ik niet zal deelnemen aan de jubileum-marathonloop in september. Dat wordt mij een iets te prijzig verhaal. Bovendien, het idee om een marathon gedeeltelijk fietsend en gedeeltelijk hardlopend af te leggen trekt mij niet zo aan. En om tussendoor van alles te gaan lopen eten en drinken is al helemaal niet mijn kopje thee. Nee, ik denk er hard over om in die maand die andere Twiskeloop maar eens met een bezoek te gaan vereren. De Meyn Twiskeloop start vanuit de Oostzaanse kant van Het Twiske, gaat wel grotendeels over dezelfde paden maar dan precies in de omgekeerde richting. Dat lijkt mij ter variatie ook wel weer eens leuk. En met een inschrijfgeld van € 4,- voor iedere afstand is dit een nog goedkopere loop dan de directe concullega uit Landsmeer.

Ook gepubliceerd op Looptijden.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Klein, dapper en snel

Froukje haalt de finish wel!

Runningbenno

Belevingen van een enthousiaste hardloper

Tobatleet

Beleefsels van een Goudse Runner

sportlifecrisis

"Sport, ik wil er veel voor doen maar niets voor laten"

Mari Durieux // Alles over hardlopen

hardloper - hardloopblogger - running junkie - reviews en racereports

%d bloggers liken dit: