Half- en onverhard hobbelen

Begin juni was ik reeds enige tijd bezig om, gemeten naar huidige begrippen, redelijk op stoom te raken. En dan bedoel ik sneller het ene been voor het andere zetten dan wandelen. Op een mooie doordeweekse dag ging ik op weg voor een met zorg gepland avontuurtje. Ik zou vier kilometers warmwandelen naar het plaatselijke bos, om aldaar zes stuks al hobbelend over de wat zachtere paden te verhapstukken. Uiteraard diende ik daarna dezelfde 4000 meter huiswaarts hernieuwd in wandeltempo af te leggen. Een ambitieus schema derhalve, met zeer uitgebreide opwarming en dito afkoeling voor de hardloopspieren. Zodra ik de eigen voordeur uitstapte voelde ik echter een minieme steek in de regio van- of net boven de linkerachillespees. Die ‘pijn’ bleef voelbaar en nauwelijks de straat uit besloot ik er een paar stretches tegenaan te gooien. Dit bleek direct een probaat middel te zijn, want het lichte ongemak verdween als sneeuw voor de zon. Ik kon mijn wandelpad richting het bos vervolgen, het weer was zonnig en met 20 graden net niet te warm. De onderdanen hielden zich en route verder prima. In het bos aangekomen had ik eerst nog een klein stukje zijpad nodig om exact aan de 4 km te geraken. Hoewel tijden en snelheden in dit stadium voor mij eigenlijk volkomen onbelangrijk zijn geworden, ervaar ik het toch als prettig om precies op een hele kilometer te beginnen met rennen. Want zicht hebben over kilometertijd en -snelheid geeft inzicht in de vorm van de dag. Toen mijn horloge aangaf dat ik die 4-km-kaap bereikt had, deed ik dicht bij een plaatselijk bekende en veelbezochte biertent een paar ultieme rek- en strekoefeningen.

Diemerbos, die mooie bomen zijn inmiddels helaas allemaal verwijderd!

Mijn route ging aansluitend dus over halfverharde paden, toch begon de genoemde achillespees binnen luttele kilometers opnieuw licht te zeuren. Maar niet zodanig dat ik op dat moment nattigheid voelde of de noodzaak mijn bosren voortijdig af te blazen. Wel stopte ik spoedig voor een illegale sanitaire pauze, waarbij ik meteen de gelegenheid te baat nam om de onderbenen andermaal wat op te rekken. Verder weer over het uitgestippelde pad en de klachten namen schijnbaar slechts lichtjes toe. Nog twee keer hield ik halt om de bewuste lichaamsdelen op te rekken. Inmiddels was ik in het hoofd zover dat ik het geplande aantal kilometers ook echt wilde volmaken. Iets dat achteraf gezien niet heel verstandig blijkt te zijn geweest. Want eenmaal gestopt met hobbelen, was de pees toch redelijk pijnlijk geworden. En wel zodanig dat de wandelkilometers huiswaarts verre van een pretje waren. Om maar niet te spreken van een regelrechte bezoeking, oftewel pijnlijk bij iedere stap.

Diemerpolder

Jarenlang had ik geen last gehad van deze oude blessure uit mijn basketballtijd en nu ik juist weer lekker aan het lopen was geslagen, kwam de zoveelste herstart na de langdurige en aanzienlijke rugproblemen plots opnieuw piepend en krakend tot stilstand. Dit vervelende en onverwachte akkefietje kostte mij uiteindelijk zomaar twee volle maanden, beducht als ik was voor een te spoedige poging om andermaal van wal te steken. Pas half augustus durfde ik het aan, hoewel ik feitelijk een maand eerder feitelijk al pijnvrij was. Tijdens de midweek vakantie op de Utrechtse Heuvelrug in juli, had ik best wel een poging kunnen wagen, maar de tijd was ietwat te kort en de weersomstandigheden veel te nat. Dientengevolge bond ik zeker vier weken nadien pas werkelijk de hardloopschoenen weer onder.

Chris Bergerbaan

Er was inmiddels een kwartje gevallen, iets dat bij de schrijver dezes nogal een moeizaam karwei kan zijn. Het drong plotsklaps door dat, gebonden als ik ben aan een zachtere ondergrond dan regulier wegdek, rondjes kon gaan lopen op de dichtstbijzijnde atletiekbaan. En dan heb ik het vanzelfsprekend over de Chris Bergerbaan op Sportpark Middenmeer in het aangrenzende gehucht Amsterdam. Op een bewolkte woensdag tegen het einde van de ochtend, deed ik wat ik voorheen bij de door atletiekvereniging AV ‘23 georganiseerde trimlopen placht te doen: actief via het bijna aanpalende Sciencepark wandelen naar die trimbaan. Teneinde de benen alvast in de juiste stemming (=goede doorbloeding en opwarming) te brengen. Om aldaar, maar nu voorzichtig, een paar rondjes over het zachte kunststof te hobbelen. Door de bomenrij aan de westkant was het op het een-na-laatste stuk aanlooproute niet zichtbaar maar toen ik door het steevast openstaande ingangshek het atletiekterrein betrad, zag ik pas dat er hekken om de baan geplaatst waren. Afrasteringen die je normaalgesproken ziet rondom bouwterreinen of panden die op het punt staan gesloopt te worden. Bovendien ontwaarde ik een banier waarop duidelijk geschreven stond dat deze atletiekbaan uitsluitend toegankelijk is voor leden van de eerder genoemde club. In mijn hoofd zat altijd nog de mededeling van een oudcollega en in ieder geval toentertijd lid van AV ‘23, dat de baan wanneer niet in gebruik bij de leden, voor een ieder toegankelijk was. Latere naspeuringen op de sites van de club en de gemeente Mokum hebben mij helaas geen enkel inzicht verschaft in wat in dit opzicht nu de waarachtige stand van zaken is,. Alleen las ik op de AV ‘23-site dat de baan door de gemeente grondig onder handen genomen werd en o.a. van een nieuwe toplaag voorzien.

Middenmeer: links achter de bomenrij ligt de atletiekbaan verscholen

Eigenlijk nauwelijks teleurgesteld, maakte ik rechtsomkeerts. Tijdens mijn wandeling over het noordelijk deel van het sportpark had ik namelijk iemand op een hazenpaadje tussen een sloot en een van de voetbalveldgedeeltes de hond zien uitlaten. Ik zette direct koers die kant op en via één van de vele houten loopbruggetjes over het genoemde watertje had ik het bewuste, onverharde pad snel bereikt. Aansluitend volgde een voor mij plezierige ontdekking: om dit deel van het sportpark en de erop gelegen voetbalvelden, genaamd Voorland-Middenmeer, liep een wandelpad met verschillende ondergronden (zand, gras, houtsnippers) met een totale lengte van 1,3 km. En dit stukje trailrunnersparadijs lag ook nog eens voor het leeuwendeel onder de bomen, oftewel in de schaduw. Dit was veel beter en geschikter dan het rennen van ovaaltjes op een 400-meterbaan op een open- en dus geregeld zonovergoten en om die reden warm terrein. Voorzichtig legde ik rennend een volle wandelpadronde af en voegde er 700 meters aan toe om aan een totaal van twee kilometer te geraken. Ik was eindelijk weer onderweg en het smaakte direct naar meer! 

Middenmeer: Oostzijde van de voetbalveldenomloop

Exact zeven dagen later hobbelde ik 3000 aaneengesloten meters over het dijkje direct langs het kanaal aan de noordkant van mijn dorp en weer een week daarna richtte ik mijn schreden andermaal naar het Watergraafmeerse sportpark. Deze maal overigens via de andere route, die door mijn eigen woonplaats voert. Nu koerste ik drie volle ronden om de velden en liep nog 100 meters door teneinde de kaap van vier kilometers te bereiken. Tijdens het uitwandelen op een pad gelegen op het deel direct aan de doorgaande weg richting Sciencepark, ontdekte ik dat het minuscule houten oversteekje over de sloot aldaar de naam ‘Bietenbrug’ draagt. Op het naambord stond tevens een uitgebreide uitleg over de uitdrukking ‘de bietenbrug opgaan’*, inclusief illustrerend voorbeeld van hardlopers die te snel aan de marathon beginnen (voor tweeërlei uitleg vatbaar!) en daardoor al spoedig stranden en moeten afhaken. Hoe toepasselijk wil je het hebben! Al is het lopen van dergelijk lange afstanden voor mij verder weg dan ooit en feitelijk nooit een reëel doel geweest. Het spreekt overigens voor zich dat ik categorisch weiger om ook maar één voet te zetten op de dunne plankjes boven die moddersloot, die tezamen deze overspanning vormen. Beducht als ik ben de boel hernieuwd te versjteren, ga ik uiterst omzichtig te werk waar het draait om het opvoeren van de te verhapstukken afstand en de frequentie van mijn loopjes.

Voorland-Middenmeer: Een paar plankjes over een moddersloot

Slechts vier dagen later deed ik er toch opnieuw een schepje bovenop door 2500 meter langs het kanaal heen en dezelfde afstand en het gelijke traject terug te rennen. Bij de volgende gelegenheid trok ik vroeg en zonder enige brandstof in de maag de voordeur achter mij dicht. Het zou die woensdag begin september een redelijk zonnige en warme dag worden. En dus wilde ik de hogere temperaturen voor zijn. Ik kwam wandelend langs de toegang van de atletiekbaan, waar de hekken nu verdwenen waren. Maar het terrein was vol met schoolkinderen die aan het sporten waren. Dat maakte mij geen fluit uit, want ik was onderweg naar mijn Voorlandse voetbalveldenomloop. Die ik midden in de week slechts hoef te delen met wat hondenuitlaters en een enkele, loslopende wandelaar. Het was op dat relatief vroege uur overigens al behoorlijk druk op het sportpark want her-en-der was schoolgaande jeugd lichamelijk actief bezig.

Middenmeer: De fijnste ondergrond: houtsnippers

Ik hield het die ochtend bij drie rondjes en een beetje, zijnde vier kilometer, omdat de hardloopbrandstof logischerwijs uit mijn tenen moest komen. Bij het verlaten van de sportzone aan de noordwestzijde, kwam mij een zojuist met rennen gestart loopgroepje tegemoet. Waarbij een wat oudere dame subiet door alle anderen op een flinke achterstand werd gezet. Direct vroeg ik mij af of dit soms een klas van mijn oudclubgenoot en inmiddels ervaren zelfstandig hardlooptrainer Nils de Rijk [link naar loopwijzer.nl] zou zijn. En ja hoor, de openbare weg bereikt hebbend zag ik Nils op een strategische plek zijn lopers gadeslaan en zaken noteren op een papiertje. Uiteraard riep ik hem aan en wandelde naar hem toe. Een kort onderhoud volgde waarbij de trainer, die mij klaarblijkelijk even daarvoor had zien hobbelen, het niet kon nalaten een opmerking te maken over mijn looptechniek. Mijn cadans kon wel een stukje beter, was zijn deskundige conclusie. Stug doorpratend hield ik mijzelf groot en verhaalde kort over rugproblemen en achillespeesklachten. En ik bedacht intussen gewoon blij te zijn dat ik weer eindjes kon hobbelen, ook al zag het er hardloop-technisch niet fraai uit. Maar Nils’ opmerking kwam toch wel aan en ik nam mij voor bij volgende gelegenheden beter mijn best te doen op houding en pas.

Middenmeer: Hier zag de trainer mij hobbelen

Agenda-technisch gezien kwam ik in een cadans waarbij ik midweeks naar het Amsterdamse sportpark trok en in het weekeinde rond mijn eigen woonwijk bleef. Driemaal nog beperkte ik het rennen tot vijf kilometers, waarbij ik in het Diemense ook de schelpenpaden in het dichtstbijgelegen stukje recreatiepolder betrok. Toen de septembermaand al voor driekwart voorbij was, waagde ik het om op Voorland vijf rondes van 1,3 km achtereen te hobbelen. En ik aldus aan 6,5 kilometer aan een stuk kwam, de langste afstand sinds mijn Dam tot Damloop van twee jaar eerder. Inmiddels had ik ook de reeds in juni aangeschafte Asics Gel-Sanoma 6 GTX  trailrunschoenen in gebruik genomen en op beide parcoursen met succes uitgeprobeerd. Bij de eerstvolgende gelegenheid langs het kanaal durfde ik het zelfs aan om met goed gevolg, op gewone hardloopschoenen, een paarhonderd meter asfalt mee te pakken. Tot dusverre geeft mijn rug geen problemen en ook de achillespees houdt zich vooralsnog aardig gedeisd. Doorhobbelen is derhalve tot nader order mijn parool en als het even kan de te lopen afstand nog een beetje vergroten tot wellicht de dubbele cijfers. En wie weet kan ik dan later weer eens een keertje inschrijven voor een kortere trimloop!?! Want ik heb nog een fonkelnieuw paar reguliere renschoenen klaarstaan dat erom schreeuwt benut te gaan worden.

* De betekenis van deze uitdrukking is ooit door mij ietwat anders opgevat / ingevuld in het relaas ‘Verliezen‘ op mijn andere blogsite.

7 gedachten over “Half- en onverhard hobbelen

Voeg uw reactie toe

  1. Je relaas over moedig verder trainen heb ik helemaal gelezen. Ik hoop dat je steeds een stapje verder raakt. Die trainer verstaat zijn vak niet als hij zijn adviezen niet subtiel kan overbrengen op iemand die zich aan blessures aan het ontworstelen is.

    Over bieten….. mijn ouders voeren. Als er bieten geladen moesten worden reed zo’n auto de laadbrug op. Als hij dan te vroeg de klep open deed kwamen de bieten op de brug ipv in het schip. Hij blokkeerde dan zijn laadklep. Ik zie daar overeenkomsten met te vroeg alles geven in een wedstrijd.

    1. Lees jij normaliter slechts gedeelten van mijn verhalen? 😃 Inderdaad had Nils wel wat subtieler kunnen zijn maar het zij hem vergeven. Jouw associatie bij de bietenbrug klinkt redelijk plausibel, behalve wanneer het eigenlijk ‘bietenberg’ moet zijn, wat ik ook wel tegenkom. Zo’n gammele berg proberen te beklimmen lijkt mij redelijk gevaarlijk en kan niet anders dan verkeerd aflopen, nietwaar?

      1. Ik lees ook wel eens een stuk en sla dan iets wat ik minder interessant vind over. Vaak lees ik op mijn smartphone en dan word ik daarbij gestoord. Mensen lezen mijn lange blogs ook vaak niet helemaal uit.

  2. Het doet mij oprecht plezier te vernemen hoe fanatiek je (weer) aan het hobbelen bent. Hulde daarvoor, en ook hulde voor het relaas er over.

    Mocht je toe zijn aan een korte of langere trimloop, keep in mind dat ik mijn haas-tarieven niet heb geëindexeerd, en dat je derhalve tegen het aloude vriendentarief kan worden bijgestaan.

    1. Hej, tag, absolut (Zweeds voor ‘hallo’, ‘bedankt’ en ‘ja’). Zoals ik in een ander gremium al vermeldde, staat een vervolgverhaal reeds in de steigers. Mooi van dat ongewijzigde vriendentarief! Alleen heb nog heel weinig op straat c.q. verhard gelopen en moet nog even blijken of mijn lichaam dat over grotere afstand prettig vind. Ik ben wel al aan het dagdromen geweest over de 5km in het Twiske 😃

  3. Net opnieuw jou blog aandachtig gelezen en zeg ik jij bent goed bezig. En prima toch dat je het naar jou eigen kunnen opbouwt en de 4km al gelopen hebt. Jij zegt het tijden en snelheid is nog geen issue alles op zijn tijd hè. Jammer van die trainer die gelijk met opmerkingen komt die de plank mis slaan en zich niet afvraagt of dat gewenst is. Hij weet niet hoe jij erin staat beter was het geweest als hij belangstellend had gevraagd hoe het gaat met jou gaat en dan ook over het hardlopen. Dat was beter op zijn plaats geweest want te snel met adviezen komen dat werkt niet. Maar niet ieder persoon heeft helaas het gepaste inlevingsvermogen. En dat dagdromen blijven doen komt die 5km mogelijk wel inzicht voor jou👌

    1. Hoi Ben, dankjewel voor jouw leuke reactie! Ja het gaat best goed, je hebt zelfs kunnen lezen dat ik al 6,5km heb gelopen. En ik ben al bezig met het vervolg te vertellen in een nieuwe blog 😃 Overigens vroeg die trainer uiteindelijk wel naar hoe het ging, maar kon hij die opmerking blijkbaar niet voor zich houden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Klein, dapper en snel

Froukje haalt de finish wel!

Running Benno

On🏃🏾‍♂️To mijn 3de Enschede Marathon

Tobatleet

Beleefsels van een Goudse Runner

sportlifecrisis

"Sport, ik wil er veel voor doen maar niets voor laten"

Mari Durieux // Alles over hardlopen

hardloper - hardloopblogger - running junkie - reviews en racereports

%d bloggers liken dit: