De soepele samenloopsters

Ineens stonden ze een eindje voor hem stil in een korte omhelzing, dicht bij de nog immer onthoofde Twiskemolen. Het volgende moment wandelden de twee met een arm om elkaars schouder het Luyendijkje op. Ze waren even uit zijn zicht geweest, zoals hij al vooraf geweten had. Was dit zijn kans om alsnog bij de dames in het kielzog te geraken? Hij zette extra aan teneinde het gat te dichten, voor zover dat nog ging na 9 kilometers rennen. Maar hij zat nauwelijks in een hogere versnelling of hij zag dat de meiden gewoon weer begonnen te rennen. En opnieuw met die buitengewoon makkelijk en soepel ogende tred. In plaats van kleiner werd de te overbruggen marge steeds een tikkeltje groter, hoe hij zijn best ook deed om de inhaalslag te maken.

Het was op de heenweg op datzelfde dijkje dat toegang gaf tot de Twiskepolder geweest, dat hij deze vrouwen aan zich voorbij zag trekken. Het ogenschijnlijke gemak waarmee dat gebeurde, terwijl de dames tegelijkertijd honderduit aan het kletsen waren, viel hem direct op. Vooral de blonde jongedame trok bij iedere stap haar onderbenen hoog naar achteren op, zoals je eigenlijk alleen topatleten ziet doen. Het zag eruit alsof het totaal geen inspanning kostte en hij gaf het tweetal direct de bijnaam ‘de soepele samenloopsters’. De blonde paardenstaart droeg een felgekleurd t-shirt met aan beide zijden de naam van een goed doel als opschrift. Haar lange, strakke, zwarte broek had achterzakken en leek daardoor veel op een gewone broek. De donkerharige metgezellin droeg een echte hardlooptight met op het kuitgedeelte van één been een grote hoeveelheid reflectiestrepen. En een donker langemouwenshirt met een heel patroon van kleine horizontale, weerkaatsende streepjes.

Hij zag direct dat ze te hard liepen om bij te houden en deed daar dan ook geen pogingen toe. Uit eigen ervaring wist hij dat veel lopers te enthousiast en te snel vertrekken en hij hield in zijn achterhoofd dat hij ze verderop in de race misschien weer zou tegenkomen. Intussen genoot hij van hun prettig ogende wijze van lopen en probeerde hij enigszins in hun buurt te blijven. Graag had hij zich de volle 9 km laten inspireren door het gemak waarmee de dames zich voortbewogen. Heel bewust was hij voordien in een kalm tempo aan de loop begonnen, omdat hij wist hoe hij er conditioneel voor stond. Hij was heden ten dage al blij als hij tijdens zijn loopjes een gemiddelde snelheid van 10 km per uur wist te bereiken. Vaak lukte dat helemaal niet, zeker bij langere duurlopen. Ook was hij nog niet compleet hersteld van een vervelende verkoudheid die direct na de vorige aflevering van zijn favoriete loop de kop had opgestoken. Of liever gezegd hem de keel was gaan uithangen. Hij had dan ook met zichzelf afgesproken dat iedere eindtijd binnen het uur vandaag goed genoeg zou zijn. Het weer was prima, het zonnetje scheen volop over de nog kale Twiskepolder en de wel flinke wind duwde hem voorlopig nog vooruit. Pas later zouden de deelnemers aan de alweer laatste editie van dit Twiskemolenloop-seizoen tegen die frisse bries moeten optornen.

De twee soepele rensters verwijderden zich langzaam van hem, maar er bevonden zich genoeg andere muzen in zijn directe nabijheid om hem te inspireren. Af en toe passeerde hij een andere loper of loopster en hij nam de tijd om om zich heen te kijken. Iets dat er bij de volle concentratie op het zo snel mogelijk voortbewegen nog weleens bij in wilde schieten. Na 2,5 km week de begroeiing wat terug en kwamen ze op een stuk met aan de rechterkant een weids panorama. Een eenzame witte zwaan dobberde in een van de vele sloten die hier het grasland doorsneden. Het hele plaatje werd fraai door de zon beschenen. Recht voor zich kijkend, zag hij een eind verder de snellere lopers al aan de weide met Schotse hooglanders voorbijgaan. Of waren dat juist langzamere 10EM-deelnemers? Bruggetjes op zette hij traditiegetrouw aan teneinde geen snelheid te verliezen. Die korte versnellingen waren door de wat zwaardere spierbelasting tevens goed om de vroegtijdige verzuring tegen te gaan. Dat had een collega hem althans jaren geleden verzekerd.

Tot zijn verbazing stond er aan het einde van dit pad geen vrijwilliger om te bewaken dat alle lopers hier rechtsaf gingen. Een enkeling ging dan ook de andere kant op, maar hij vertrouwde erop dat dit zondagochtendjoggers waren en geen deelnemers aan de trimloop. De Schotse hooglanders stonden rustig en verspreid te grazen in hun wei. Hij maakte een grapje met de vrijwilliger die daar aan de zijkant stond te gebaren dat men rechtdoor moest en niet rechtsaf het bruggetje over. Hij wees afwisselend naar rechts en rechtdoor en vroeg welke kant hij nu eigenlijk op moest. Uiteraard wist hij bij deze 21e deelname drommels goed welk pad te volgen. Dat bruggetje beklimmen was later voorbehouden aan de 10EM- en halve marathonlopers als zij hun grote ronde om de Stootersplas voltooid hadden. Hij meldde de wegwijsdame dat hij daar vandaag niet zou komen.

Serieuze aandacht probeerde hij gedurende de hele rit te besteden aan zijn ademhalingstechniek. De sportarts die hem laatst aan een keuring had onderworpen, had als advies meegegeven dat hij zich alleen op het uitademen moest concentreren. ‘Inademen gaat vanzelf, dus daar hoef je geen aandacht aan te besteden’. Bij het uitademen zou er bovendien de meeste zuurstof naar de spieren gaan, had hij gelezen in een artikel over een expert op dit gebied. En ook dat zou helpen de verzuring in de spieren zo lang mogelijk uit te stellen. Het was de bedoeling het uitademen langer te laten duren dan het inademen. En het liefst daarna even te ‘pauzeren’ voor er een nieuwe ademteug volgde. De beste manier om de uitademing te verlengen zou zijn door het tuiten van de lippen en op deze wijze tegendruk te geven aan de ademtocht. Op die manier was hij druk bezig met oefenen en dat ging voor zijn gevoel best aardig.

Een andere jongedame die hem voor de start op de baan al was opgevallen, was ook redelijk rap vertrokken. Hij wist vrij zeker dat hij deze loopster later weer zou inrekenen. Na pakweg 3,5 km kwam de vrouw inderdaad in beeld en hij zag dat hij nu redelijk snel op haar inliep. Op het pad langs de Stootersplas was het even wat drukker en toen hij net kort achter de jongedame liep, een plek die hem wel beviel, wilden enkele mountainbikers passeren. Om die reden was hij helaas direct gedwongen het meisje voorbij te gaan. Twee ganzen vloog net schuin over het pad toen hij naar het water links van hem aan het kijken was, Hij verplaatste zijn blik toch maar even omhoog om de vogels tijdens hun vlucht gade te slaan. Daarna naar rechts kijkend, zag hij de lopers die langs de vaart liepen en dus al op de terugweg waren. Een jaar of vier geleden zou hij daar ook gelopen hebben, maar dat was toen. De twee soepele vrouwen liepen steeds enkele honderden meters vóór hem, maar hij had ze gelukkig nog steeds in zijn vizier. Na de drinkpost leek het alsof ze dichterbij gekomen waren. Hij ging ervan uit dat dit het gevolg was van het nemen van een slokje dorstlessend vocht bij de ravitaillering. Korte tijd later werd de afstand tussen hen helaas weer groter. Hij had gehoopt, en verheugde zich erop, bij die drankpost opnieuw voormalig Nescioclinic-genote Eva te mogen begroeten. Maar helaas, er stonden wel drie of vier dames, echter die sympathieke dame was er vandaag niet bij.

Tot dan toe hadden ze de wind aardig in de rug, maar na het beschutte stuk rondom het 5 kmpunt liep de route terug richting de atletiekbaan en kwamen ze op een aantal parcoursdelen tegen of aan de wind te lopen. Het rennen werd daardoor uiteraard wat zwaarder, maar zijn kilometertijden bleven keurig schommelen rond de 5:45 minuten, wat hij al vanaf de start in volhardde. Een dame die hij bij de drinkpost voorbij was gelopen, kwam nu weer langs hem heen en nam een paar meter afstand. Bij het 6 kmpunt gingen zij beiden een man voorbij die hij later herkende als iemand uit zijn woonplaats. De man had zijn kinderen op dezelfde school als die waarop zijn beide dochters vroeger zaten. Meerdere andere lopers werden daarna ook ingerekend. Een kort stuk tussen de weilanden, dat pal tegen de wind in bedwongen moest worden, werd echt even aanpoten. Hij probeerde op dergelijke momenten bewust zoveel mogelijk op zijn looptechniek te letten. De knieën zo goed mogelijk optillen en de armen duidelijk naar voren en achteren mee laten zwaaien. Hij kreeg zelfs de indruk dat hij tijdens die inspanningen wat sneller vooruit kwam omdat de afstand met zijn voorgangster kleiner leek te worden. Door de toenemende vermoeidheid hield hij dit technisch meer verzorgd lopen echter niet consequent vol. En hij reikte helaas ook niet tot aan zijn voorgangster.

Het was steeds zijn intentie om te proberen de twee soepele meiden bij te sloffen, maar het gat werd eerder groter dan kleiner. Tegen de wind moeten optornen speelde daarbij geen positieve rol, zoveel moge duidelijk zijn. Hij had zich dus al verzoend met het idee ze op dezelfde afstand te kunnen blijven volgen, wat eigenlijk ook al niet wilde vlotten. Ook wist hij, TML-veteraan als hij was, dat de dames door alle nog te komen bochten in het parcours op een gegeven moment uit het zicht zouden raken. Niet ver voor de kaap van 9 km ontdekte hij dat dit moment gekomen was. Tot zijn verbazing zag hij, zoals eerder vermeld, de twee vrouwen echter niet heel ver voor hem stilstonden en elkaar omhelsden. Vervolgens gingen ze, de arm om elkaars schouder, wandelend verder. Het kon niet anders, schoot er door hem heen, of één van de twee had een plotselinge blessure opgelopen of één van beiden zat even erdoorheen. Net de bocht om, begonnen ze echter opeens weer te rennen alsof ze zojuist pas aan hun loop waren begonnen. Hij telde zijn zegeningen en was blij dat hem toch nog de gelegenheid in de schoot geworpen was om alsnog in hun slipstream te komen. Hoewel hij dat liever helemaal op eigen kracht voor elkaar gebokst zou hebben.

De dames liepen dus nog altijd even soepel en ogenschijnlijk makkelijk. De afstand tussen hen werd niet kleiner maar snel wéér wat groter, ondanks dat hij door deze hernieuwde kans langszij te komen verse energie had gevonden en extra aanzette. De derde dame, die lange tijd dicht voor hem had gelopen en de twee was voorbij gestoken tijdens hun wandel-intermezzo, werd door de soepele dames enkele honderden meters verderop nogmaals ingerekend. Hij vond het al mooi dat hij ze wederom als richtpunt kon benutten. Hij ging er in ieder geval een stukje sneller van lopen, 10,88 per uur, waar hij de kilometer ervoor nog slechts 10,29 per uur haalde. Voor de 21e keer kreeg hij bij het opkomen van de baan te horen dat er daar nog één ronde moest worden afgelegd. Op zo’n moment irriteerde hem dat wel een beetje, moe als hij was. Maar hij besefte dat de baanofficials niet aan zijn neus konden zien dat hij een veelvuldig TML-recidivist was en zij deden gewoon hun altijd enthousiaste en stinkende best.

Hij zette nog een keer extra aan en wist er zelfs een gang van 12,3 km per uur uit te persen. De vrouwelijke speaker riep om dat de soepele zusters had in hand de eindstreep over gingen. Zijn voornaamste zorg was op dat moment echter dat er niemand hem te elfder ure nog voorbij zou streven. Een paar keer achterom kijken was voldoende om hem daarvan te overtuigen. Er was op dat moment gelukkig geen enkele loper in zicht, waardoor hij geheel solo de meet kon halen. Slechts 33 tellen na de soepele samenloopsters en 21 seconden na de dame bij wie hij zo lang op het vinkentouw had gezeten. Met 58:31 als nettotijd had hij voldaan aan zijn zelf gestelde limiet voor die dag. Het vrouwelijke tweetal stond na afloop bij de kantine druk te overleggen. Pas veel later op de dag kwam bij hem het inzicht dat hij eigenlijk op dat moment naar ze toe had moeten stappen en de vraag stellen wat ze had bewogen om na 9 km ineens even stil te gaan staan om vervolgens weer vrolijk verder te rennen. Een gemiste kans, helaas.

Ook gepubliceerd op Looptijden.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Klein, dapper en snel

Froukje haalt de finish wel!

Runningbenno

Belevingen van een enthousiaste hardloper

Tobatleet

Beleefsels van een Goudse Runner

sportlifecrisis

"Sport, ik wil er veel voor doen maar niets voor laten"

Mari Durieux // Alles over hardlopen

hardloper - hardloopblogger - running junkie - reviews en racereports

%d bloggers liken dit: