Hardlopend met de trein en heen terug

Een Struin-Symfonie in A grote pas

Prelude
Het was alweer bijna drie jaar geleden dat zijn vrouw hem het verhaal vertelde over de zoon van een kennis. Die begon in Amsterdam-Watergraafsmeer in oostelijke richting langs het Amsterdam-Rijnkanaal te lopen en na 32 km nam hij uiteindelijk in Maarssen de trein terug naar huis. Dat leek hem ook wel wat, maar dan liever in omgekeerde richting. Het trok hem niet zo om met natte en stinkende renkleren in het openbaar vervoer te zitten.

Al snel ging hij op Afstandmeten.nl uitstippelen hoeveel kilometers het vanaf Breukelen terug naar huis zou zijn. Met een op dat moment nog verplichte omleiding in de laatste etappe op de plek waar de Uyllanderbrug werd aangelegd, kwam hij toen uit op ongeveer 23,5 km. De jongeman in kwestie was waarschijnlijk een eindje voorbij Breukelen gelopen en op een gegeven moment omgekeerd, hoe moest hij anders tot 32 km gekomen zijn?

Een hardloopwens was geboren, alleen was er niet direct een gunstige dag voorhanden om het idee ten uitvoer te brengen. Om die reden was het plan in de loop der tijden eigenlijk een beetje op de achtergrond geraakt. Totdat hij op een vrijdagavond ineens bedacht: “waarom niet morgen?”. Hoewel het al begin oktober was, zou het de volgende dag mooi zonnig weer worden met een voor de tijd van het jaar erg zachte temperatuur. Zijn vrouw maakte maar heel even bezwaar en hij had voldoende tegoed op zijn OV-chipkaart om de treinreis naar Breukelen te kunnen bekostigen. Dus besloot hij de volgende dag zich aan het avontuur te gaan wagen.

Ouverture
Hij ging niet heel vroeg de deur uit en moest al rennen om in zijn woonplaats de trein te halen. Een man die met zijn gezin, waaronder een nogal verveeld klein jongetje dat om allerlei dingen aan het zeuren was, in de trein stond vroeg of hij een run ging doen. “Ja in mijn eentje”, was zijn antwoord bij het verlaten van de trein op station Amsterdam Muiderpoort. Hier stapte hij over op de boemel naar Breukelen. Vlakbij hem stond een meisje van ongeveer 14, 15 jaar oud dat de hele rit aan het telefoneren was, naar later bleek met haar vriendje. Die wachtte haar op op het perron in Breukelen. Hij kon woordelijk volgen wat het meisje, met een blik in haar ogen die het midden hield tussen verveling en verdriet en een dito intonatie in haar stemgeluid, gedurende het gehele gesprek tegen haar vriendje zei.

Een eind voorbij Abcoude boog het spoor af naar het Amsterdam-Rijnkanaal en liep er vanaf dat punt verder evenwijdig aan. Zo kon hij proberen waar te nemen hoe dat gedeelte van het traject dat hij ging lopen er ongeveer uitzag. Het stuk van de eerste 15 km tussen Breukelen en Driemond was voor hem nog onontgonnen hardloopterrein. Nu deed hij vanuit de trein alvast wat indrukken ervan op. Ze vielen hem niet tegen. Hij moest ineens weer denken aan de uitspraak van een vriend van de middelbare school, lang geleden. Deze gooide zijn woorden een keer per ongeluk flink door elkaar toen hij zei dat hij “lopend met de fiets en heen terug” zou gaan. Ze moesten er allebei smakelijk om lachen en de uitdrukking was hem altijd bijgebleven. Ook nu was de gevleugelde zegswijze van toepassing met dien verstande dat de fiets was ingewisseld voor de trein.

Een eind voor Breukelen zag hij een grote, witte passagiersboot richting de hoofdstad varen. Hij had al ettelijke keren met zijn spiegelreflexcamera in de aanslag langs zijn eigen stukje kanaal gewandeld of gefietst met het doel om zo’n vaartuig op de gevoelige plaat vast te leggen. Dat was tot nu toe te vergeefs geweest en ook dit schip zou hij helaas niet kunnen fotograferen. Hij was nog lang niet op de plaats van bestemming en zou de boot hardlopend nooit kunnen inhalen. Zijn vrouw had hem verzekerd dat dit soort boten vooral in de zomerperiode voorbijkwam en aangezien de herfst al was aangebroken, was deze buitenlandse boot misschien voorlopig zijn laatste kans op een geslaagd plaatje. Van vrachtboten, die het kanaalbeeld domineren, had hij al meer dan voldoende afbeeldingen maar de relatief zeldzame bootsoort passagiersschip was tot nu toe voor hem ongrijpbaar geweest. Dat wil zeggen, hij kwam ze best wel eens tegen maar altijd op momenten dat hij geen camera bij zich had. Nu had hij wel een klein en handzaam exemplaar, geleend van zijn oudste dochter, in zijn hardlooptasje gestoken.

Nog voor Breukelen bereikt was, begon zijn blaas al van zich te doen spreken. Normaal gesproken zijn er bij georganiseerde lopen altijd toiletfaciliteiten beschikbaar waar hij hem nog kon legen, maar op en rond de meeste stations zijn die hedentendage allang niet meer voorhanden. Vanaf het NS-station was het een kleine 2 minuten lopen naar het kanaal. Zijn inmiddels duidelijk volle blaas noopte hem een zoektocht naar een geschikte wildplasplek te starten.

Rhapsodie en mars
Hij begon wel met rennen maar door de drukkende blaas liep hij de eerste 3 km niet ontspannen. Het eerste stuk was ook een beetje saai met de spoorlijn en een smalle weg links en het kanaal met een heg van 1,5 meter hoogte ervoor aan de rechterkant van het fietspad waarop hij liep. En er was geen schaduw van bomen, omdat die er op dat deel van zijn route niet waren. Wel was het er heel rustig met slechts een paar fietsers, een enkele brommer, wat auto’s en opvallend weinig treinen op de toch niet onbeduidende lijn tussen Amsterdam en Utrecht.

Kanaaldijk-West voorbij Breukelen
Kanaaldijk-West voorbij Breukelen

Aan de andere kant van het water zag hij al snel een bosperceel dat hem direct aantrok. Na 2 kilometer viel zijn oog op een snel naar de overkant varend veerpontje. Die aanblik zorgde ervoor dat hij in zijn hoofd meteen plannen ging maken om bij een eventuele volgende gelegenheid aan de andere kant van het kanaal onder de bomen te gaan lopen. Daar zag hij één loper in de schaduw voortgaan, iets dat hem direct licht jaloers maakte. Hij wilde hij ook wel graag in de schaduw lopen, dat was hij tenslotte gewend van zijn “eigen” trainingsroute langs het kanaal.

Kanaaldijk-Oost voorbij Breukelen
Kanaaldijk-Oost voorbij Breukelen

Hij kon er komen via de brug in Breukelen een stukje de andere kant op vanaf de hoogte van het station of via dat pontje. Hij zou dan later weer terug kunnen naar de goede kant van het water via de Loenerslootse brug, die hij een paar kilometer daarna in beeld kreeg. Deze leek als twee druppels water op de Weesperbrug bij Driemond maar kon dat, gezien de afgelegde afstand, uiteraard nog lang niet zijn. Ondanks zijn knellende blaas had hij derhalve toen al het idee dat dit geen eenmalig avontuur hoefde te gaan worden.

Loenerslootsebrug (boven) en Weesperbrug (beneden)
Loenerslootsebrug (boven) en Weesperbrug (beneden)

In de haast om de trein te halen was hij vergeten een pakje drinken mee te nemen dat hij nog in de trein naar binnen wilde werken tegelijk met de traditionele banaan. Dus begon hij maar snel zijn watervoorraad aan te spreken. Twee flesjes water en een flesje sportdrank had hij aan zijn riem en in de hand en verder een vijftal mueslirepen in het extra heuptasje dat op zijn rug ritmisch meebewoog met zijn hardlooptred. Hij moest tenslotte nog een eind afleggen naar huis en met het zonnetje en het lekkere windje dat hij in de rug had, was het best wel dorstigmakend weer. De temperatuur, die net onder de 20 graden lag, was voor deze renpartij absoluut niet verkeerd.

Gedurende de eerste kilometers had hij voortdurend om zich heen gekeken of er een geschikt moment en dito plek te vinden waren om zijn protesterende blaas tegemoet te komen. Er was echter weinig beschutting te ontdekken en ook was er steeds een auto, een fietser of een brommer in zicht. Ineens zag hij op het water een boot die duidelijk geen vracht vervoerde op zich afkomen. Het bleek niet een schip van de gewenste omvang maar toch stopte hij snel om zijn fototoestel tevoorschijn te halen en meerdere keren af te drukken. Het ging hier om een wat kleinere passagiersboot van het type dat je eerder op smalle rivieren zoals de Vecht tegenkomt dan op het brede kanaal. “Dan dit scheepje maar vastgelegd, die grote boot komt nog wel”, sprak hij zichzelf moed in.

"Vechtboot"
“Vechtboot”

Intussen had hij al gezien dat de te volgen weg op deze plek over een op het kanaal uitkomend water ging, waarbij er ook een smalle weg onder dat viaduct door leidde. Hier zag hij eindelijk zijn kans schoon om flink uit te plassen zodat hij daarna meer ontspannen kon gaan lopen en meer genieten van wat er op zijn pad kwam. Deze gedwongen stop na zo’n 3 km haalde wel meteen een streep door zijn van te voren bedachte schema om na iedere gerende 5 km, 500 meter te gaan wandelen. “Dan maar na 8 km de eerste keer gaan wandelen, bedacht hij ter plekke”.

Aan de andere kant van het water zag hij tussen het groen daken en kerktorentjes van plaatsen als Mijnden, Loenen aan de Vecht en Vreeland. Vooral de spitse kerktorens gaven hem een prettig vertrouwd en oer-Hollands gevoel. Pas na 6 km, net na het onderdoorgaan van de Loenerslootsebrug kwamen de eerste bomen aan één kant langs zijn looppad te staan. Het fietspad dat hij al die tijd had belopen was inmiddels ten einde en hij kruiste naar de linkerkant van de weg. Van de andere kant kwam de eerste renner die hij die dag zag, hem tegemoet. De man was net als hijzelf gekleed in een felgeel, opvallend zichtbaar shirt en stak flauwtjes zijn hand op in het voorbijgaan.

Even daarvoor was hem een opvallende fietser gepasseerd. Een hippie-achtig geklede man van Zuidoost-Aziatische herkomst die op een fiets reed voorzien van een overdreven hoog gemonteerd rechtopstaand stuur. Zo’n stuur dat vroeger behoorde tot de standaarduitrusting van bepaalde typen brommers van de merken Puch en Tomos en dat je nog wel tegenkomt op “chopper”-motoren zoals ook te zien zijn in de roemruchte film “Easy rider”. De handvatten van dit stuur bevonden zich ver boven de man’s hoofd, waardoor hij zijn armen bijna geheel moest strekken om erbij te geraken. “Dat kan toch nooit lekker zitten, zo?”, dacht onze renner.

Na 8 km was het hoog tijd voor de eerste wandelpauze en het verorberen van mueslireep nummer één. De treinlijn was zich hier net van de weg aan het verwijderen en boven de weilanden tussen die twee kwam een buizerd aanzweven. Slechts korte tijd kom hij genieten van de sierlijke vlucht van deze prachtige roofvogel. Ook aan gene zijde van de spoorlijn zag hij de contouren van incidentele bebouwing. Behalve een paar molens en een buitenhuis met een losstaande, middeleeuws aandoende toren met kantelen, moest het hier gaan om het silhouet van plaatsen als Loenersloot, Baambrugge en wat verderop Abcoude. In een stuk weiland lagen, vlak bij het hek dat aan de weg grensde, een stel koeien heel ontspannen op de grond naar hem te kijken. Links en rechts daarvan zag hij een jonger exemplaar dat zich opvallend van de volwassen runderen had afgescheiden. Hier begon het lange stuk weg van bijna 7 km naar Driemond dat geheel onder de bomen en dus in de schaduw lag. Een bladerdak zoals hij dat gewend was van zijn vaste trainingsroutes en dat hij altijd erg kon waarderen.

Al eerder op de route had hij de futuristische uitsteeksels van de Muiderbrug, de brug die de snelweg A1 bij Muiden over het kanaal brengt, aan de horizon zien verschijnen. Zodoende wist hij dat hij in ieder geval de goede kant op liep. Er waren steeds veel vrachtboten op het water, maar verder geen passagiersschepen en steeds hoorde hij het prettige geluid van de kabbelende golfjes tegen de oevers. Tot twee keer scheerde er een aalscholver vlak boven het water. Zelfs de twee dode vogels die hij op afzonderlijke plekken langs de kant van de weg zag liggen, konden hem niet van zijn stuk brengen. Al rennend en on zich heen kijkend voelde hij zich heerlijk in zijn element. Ook de pas tweede loper die hij tegenkwam, die dwars door hem heen leek te kijken en dus geen contact maakte, bracht hem geen moment uit zijn evenwicht. Een langs de weg staande fietser maakte wel contact en zei toen onze renner hem voorbijging: “het is nog ver die kant op, hoor”. Hij beantwoordde deze goedmoedig bedoelde opmerking met: “valt wel mee, nog zo’n 5 km”.

Snel na deze vluchtige woordenwisseling, ongeveer op het 10 kmpunt, voelde hij een steekje in zijn rechterkuit en besloot direct even te stoppen en deze spiergroepen te stretchen. Hij gebruikte een van de vele bomen die hier vlak voor een onderaan de dijk gelegen boerderij stonden om zich schrap te zetten en één voor één zijn onderbenen naar achteren te duwen. Meteen nam hij een paar slokken water, wandelde even heen en weer en vervolgde zijn weg. Achter deze boerderij en de twee andere die er niet ver vandaan ook onderaan de dijk lagen zag hij hele tijd mooie vergezichten over de weilanden met vee erin. In een van die boerderijen zou hij, vanwege de stille omgeving en het uitzicht aan de achterkant best willen wonen. Wel besefte hij dat deze woningen bij slechte weers- en wegomstandigheden door hun geïsoleerde ligging lastig te bereiken of te verlaten zouden zijn. Daarbij zou de ligging direct achter de dijk bij eventueel extreem hoog water in het kanaal natuurlijk ook hachelijke situaties kunnen opleveren.

Het Kanaal tussen Fort-bij-Nigtevecht en Driemond
Het Kanaal tussenFort-bij-Nigtevecht en Driemond

Een onverwacht prettige verrassing kreeg hij tussen de 11e en de 12e kilometer bij het passeren van het mooie Fort bij Nigtevecht, een onderdeel van de Stelling van Amsterdam en eigendom van Natuurmonumenten. Op deze vanaf de kanaalzijde fraai ogende combinatie van (nauwelijks zichtbare) defensie-architectuur en natuur was hij totaal niet voorbereid. Maar hij aanschouwde dat groen beboomde eiland aan de rand van de weilanden met veel genoegen en het gaf hem nog een beetje extra voldoening, voor zover dat nog nodig was. Op dit punt was het kanaal overigens ineens een stuk breder dan elders. Dit bleek te komen door de aansluiting op de rivier de Vecht, die hier het kanaal bijna rakelings schampte.

Fort-bij-Nigtevecht, het kanaal (boven) en de Vecht en Nigtevecht (onder)
Fort-bij-Nigtevecht, het kanaal (boven) en de Vecht en Nigtevecht (onder)

Op de achtergrond werden overigens de contouren van Amsterdam Zuidoost en met name die van het AMC, de Amsterdam Arena, een aantal torenflats van de Bijlmermeer en daarachter zelf de “wolkenkrabbers bij het Amstelstation zichtbaar. Hij kon het niet laten om even halt te houden en de weelderig groene weilanden met grazende bevolking op beeld vast te leggen. Het stuk onder de bomen naar Driemond liep voorspoedig en hij werd ook nog even aangemoedigd door een stel blatende, bruine schapen in het groene weiland.

Groene weilanden tussen het kanaal en de bewoonde wereld
Groene weilanden tussen het kanaal en de bewoonde wereld

Finale
Precies onder de Weesperbrug bij Driemond was een prachtig lichtrode kat aan het spelen. Zodra hij de straten van het plaatsje bereikt had, was het tijd voor de tweede wandelpauze en de dito muesli-reep. Hier moest hij het kanaal even verlaten om via een brug over het verbindingswatertje tussen de Gaasp en het kanaal weer op de juiste route te komen Hij schrok flink van de ligfiets die op het pad naast de plaatselijke basisschool plotseling langs hem schoot en hij kon het niet nalaten de fietser na te roepen dat deze hem best even had mogen waarschuwen. Weer langs het water, nu op een bekend maar minder prettig lopend stuk fietspad voorzien van klinkers, zaten de wandelmeters er weer op.

Automatisch drukte hij de start/stopknop van zijn Garmin in omdat hij dat gewend was bij het overgaan van wandelen naar rennen. Hij ontdekte dit pas een minuut later omdat zijn horloge zoals gebruikelijk meldde wat het verschil in hartslagfrequentie was voor het stoppen van de meting. Die had hij namelijk tijdens het wandelen gewoon laten doorlopen om de afstand van 500 meter te kunnen meten. Snel drukte hij nogmaals op de knop om de meting te hervatten. Hij was nu op bekend terrein en ook hier was het druk met vrachtboten op het water. Maar zoals te verwachten was, nog steeds geen spoor van een passagiersboot.

Een kleine 3 km verder, ter hoogte van de spoorbrug bij Weesp had hij weer de behoefte om te wandelen want zijn benen begonnen onderhand toch wel vermoeid aan te voelen. Een mueslireep en een paar flinke slokken water hoorden bij deze routine en op een geschikt punt stopte hij maar weer eens om de kuiten op te rekken. Hij bevond zich nu in het niemandsland tussen de spoorbrug en de Muiderbrug, op de plaats waar een volgende brug over het water in oprichting was. Er kwam zowaar een loper vanuit de richting Driemond. Deze stopte echter met rennen voor hij bij hem was en ging over op wandeltempo. Er was nu nog zo’n 4 kilometer te gaan. Hij zette weer aan en stak de andere renner voorbij. Nu was het in één keer rechtdoor naar huis over het vertrouwde pad. Daarbij passeerde hij zijn schoonouders die vaker langs dit stukje kanaal wandelden. Na precies 22 kilometer een een beetje zat zijn avontuur erop.

Epiloog
Zeer tevreden met zijn prestatie, dwong hij zichzelf om zijn gebruikelijke uitlooproute in te slaan en zijn vaste stukje te wandelen om de verzuring in de beenspieren enigszins teniet te doen. Maar eigenlijk wilde hij het liefst linea recta naar huis om te gaan zitten en zijn uitgewoonde benen omhoog te doen. Hij zat er helemaal doorheen. Bij het exporteren van zijn loopgegevens naar Looptijden.nl zag hij later die dag dat hij over maar liefst acht tegels was gehold en dat hij op dat moment op vier daarvan als tegelkoning te boek stond. Beide feitjes waren voor hem een unicum en al zou de troonsbestijging bij de meeste van die vier tegels niet lang duren, het was toch een heel leuke bijkomstigheid en iets om te onthouden.

Acht tegels op een rij
Acht tegels op een rij

Coda
Een week later was hij langs zijn vertrouwde stukje kanaal aan de laatste kilometer van zijn training bezig. De hele tijd had hij opgelet of die ongrijpbare passagiersboot niet toevallig langskwam. Hij had zich al neergelegd bij het feit dat hij die weer niet zou zien die dag, toen hij tussen de bomen door ineens een grote witte boot zag naderen. Hij had direct door dat het nu toch echt raak was, stopte zijn horloge en sprong met een vreugdekreetje van het pad af en het dijkje bij het water op. Met zijn camera in de aanslag wachtte hij de komst van het schip af. Toen dat voldoende in beeld was, bleef hij knippen in de hoop en de verwachting dat er wel een mooie afbeelding bij zou zitten. Eindelijk had hij zijn lang gewenste foto’s.

De gedroomde witte passagiersboot eindelijk vastgelegd
De gedroomde witte passagiersboot eindelijk vastgelegd

Ook gepubliceerd op Looptijden.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Klein, dapper en snel

Froukje haalt de finish wel!

Runningbenno

Belevingen van een enthousiaste hardloper

Tobatleet

Beleefsels van een Goudse Runner

sportlifecrisis

"Sport, ik wil er veel voor doen maar niets voor laten"

Mari Durieux // Alles over hardlopen

hardloper - hardloopblogger - running junkie - reviews en racereports

%d bloggers liken dit: