Onverwacht “succes” bij de Brettenloop

“Verandering van spijs doet eten”, is een bekende uitdrukking die je ook zou kunnen toepassen op het uitkiezen van trimlopen. Altijd deelnemen aan dezelfde evenementen is prettig als het gaat om een mooie, leuke of interessante loop. En het is fijn als je van tevoren weet waar je moet zijn, hoe het zit met afhalen van het startnummer, de beschikbaarheid van kleedruimtes en tasseninname, enzovoort. Het is daarentegen ook weleens verfrissend om aan een “nieuwe” trimloop deel te nemen. Vandaar dat ik maar een keer een andere plek had uitgezocht om aan de start te verschijnen.

De Brettenloop, die begint en eindigt in het Westerpark in Amsterdam, kwam bijna als vanzelf uit de bus. Mijn vrouw las op een gegeven moment in een krant dat er voor dit evenement gratis startbewijzen te verdienen waren en in mijn mailbox kreeg ik ook ineens berichten over deze loop. Deze bleken te komen van de organisatie van verschillende lopen in de regio Haarlem. Aangezien ik ooit via een op Looptijden.nl gewonnen startbewijs had deelgenomen aan de Heemstedeloop, is mijn mailadres daar geregistreerd en krijg ik nieuwsbrieven over alle loopevenementen die Sportsupport organiseert. Omdat het Westerpark via het openbaar vervoer (trein en bus) prima bereikbaar is voor mij en het te betalen bedrag met € 7,- voor de 10 km heel schappelijk, was de keuze snel gemaakt. Dat gratis startbewijs liet ik maar voor wat het was, ik betaalde gewoon het volle pond en doneerde ook nog een paar euro’s voor het goede doel (VUMC Kinderstad).

Op de site van de gemeente Amsterdam staat vermeld: “Landschapspark De Bretten is een groene strook ten noorden van de Haarlemmerweg, tussen de Haarlemmerpoort en Halfweg. Het gebied is rijk aan natuur, cultuurhistorie, bedrijvigheid, creatieve industrie en sportvoorzieningen”. Een aardige mix van van alles en nog wat, dus. Met de bus was het slechts drie haltes vanaf Amsterdam Centraal en daarna kon ik een lekker stukje van ongeveer 10 minuten warmwandelen, grotendeels door het Westerpark zelf. In dat park zag ik steeds wel iemand hardlopen en dat is voor een enthousiasteling als ik altijd weer leuk om te zien. Ik was voor mijn doen behoorlijk op tijd en aangezien de meeste Amsterdammers, in ieder geval die ochtend, wat minder matineus waren, had ik mijn startnummer snel te pakken. In de beschikbare kleedkamers was ruimte zat en ik had daarom tijd genoeg om alle plichtplegingen op mijn gemak te regelen. Ik bedoel dan de bekende zaken zoals nummer opspelden en chip aan de schoen bevestigen, toiletteren, eet- en drinkwaren uit mijn tas halen en de tas vervolgens afgeven bij de bewaakte garderobe. Er bleef zelfs tijd over om in te lopen, een banaantje te eten en wat vocht tot mij te nemen. Met de stevige oostenwind voelde het helaas ijskoud aan, vooral als je jezelf tegen die wind in voortbewoog.

Het parcours van de 10 km
Het parcours van de 10 km

Ik liep tijdens het injoggen een eindje dezelfde kant op als de deelnemers aan de halve marathon die een half uur eerder vertrokken. Helemaal achteraan liep toen al een oudere, bijna kale en dus misschien wel zieke vrouw met een veel lagere snelheid dan de rest. Zij zou bijna een half uur na de voorlaatste deelnemer binnenkomen, maar ze had het wel geflikt om de halve te voltooien. Ik betwijfel of ik dat op een fatsoenlijke manier gered zou hebben, die dag. Mijn start liet op zich wachten omdat het startvak nog werd bezet door de jeugdige deelnemers aan de kidsrun en de bijbehorende ouders. Toen die het veld hadden geruimd, werd er vervolgens gewacht op de laatkomers die bij de garderobe in de rij stonden. Uiteindelijk zouden de deelnemers aan de 5 en 10 km ruim 7 minuten te laat tegelijkertijd worden weggeschoten. Het viel mij op dat er weinig nieuwe Nederlanders te bespeuren waren onder de deelnemers, waar je die wel verwacht zou hebben aan de westkant van Amsterdam. Mensen van Marokkaanse origine, bijvoorbeeld, staan toch bekend als zeer goede lopers. Blijkbaar voelen zij zich niet thuis in het qua aantallen door autochtonen gedomineerde loperscircuit en dat is natuurlijk jammer.De mensen rennen hier trouwens gewoon op straat tussen het verkeer door en dat zou lijkt mij nu weer niet echt prettig.

Door het park en langs het spoor
Door het park en langs het spoor (foto: Onno Hulshof)

‘s-Morgens was de lucht loodgrijs en er stond dus die eerder genoemde ijskoude wind. Het leek er aanvankelijk niet op alsof hier verandering in zou komen, maar kort voor de start brak de lucht ineens open en kwam de zon door. Ik had redelijk wat lagen aangetrokken en vanwege die wind het startnummer op mijn renjack gespeld en niet eronder, zoals ik ook weleens doe. Omdat de startplaats nogal smal was en er, afgaande op de uitslagen van vorig jaar, een kleine 500 lopers tegelijk zouden opstappen, had ik mij vooraan pal achter de eersten geposteerd. Na enkele honderden meters bevatte het parcours direct een paar flinke bochten en ik wilde uit het gedrang blijven om meteen mijn eigen tempo te kunnen gaan lopen. Niet dat ik de illusie koesterde om mijn pr te gaan verbeteren maar je weet nooit van tevoren hoe het zal gaan en het is dus altijd verstandig om alle opties open te houden.

De koude start
De koude start (foto: Onno Hulshof)

Ik was dan ook goed weg, had subiet een lekker ritme te pakken en zag op mijn horloge dat ik ruim boven de 12 km per uur aan het hollen was. Het eerste stukje was tegen de wind in maar na de genoemde bochten kwamen wij op het lange pad waar ik ook had opgewarmd, met de forse bries lekker in de rug te lopen. Uiteraard werd ik hier al door menig loper voorbijgestreefd maar dat is voor mij de gewoonste zaak van de wereld. De eerste kilometer deed ik in 4:52 minuten en dat is een goed begin. Ik had overigens na mijn snelle start iets gas teruggenomen om mijzelf niet direct op te blazen. Rechtsaf ging het richting de spoorlijn naar Sloterdijk en toen we bij de spoordijk waren gearriveerd, linksaf over het pad waarop ik vanuit de trein menig maal mensen heb zien hardlopen. Nu kon ik de wereld eens vanaf de andere kant bekijken en omhoog kijken naar de treinen.

Het lange pad door het Westerpark (foto: Onno Hulshof)
Het lange pad door het Westerpark (foto: Onno Hulshof)

Intussen was het zoeken naar een of meer achterkanten van lopers waarachter ik prettig kon neerstrijken en waaraan ik mij kon optrekken. Ik dacht die na ruim 2 km (die tweede deed ik in 4:55) gevonden te hebben in de personen van een man en een jonge vrouw die gekleed gingen in exact dezelfde shirts. Ze renden al een tijdje voor mij uit en ik liep langzaam naar ze toe, met het idee dat als ik in hun kielzog zou blijven, ik mooi op ongeveer 12 per uur zou draaien. Zodra ik ze echter had bereikt, net in een passage onder een weg door, en op mijn Garmin keek, bleek de snelheid op dat moment 11,8 per uur te zijn. Dat was mij ietwat te langzaam en dus ging ik erop en erover. Dan maar op zoek naar een nieuwe haas of nog liever een heel pak hazen. We hadden inmiddels het park verlaten en liepen nu in de gebouwenzone richting Station Sloterdijk. De volgende haas diende zich nog niet aan en ik concentreerde mij op het houden van de juiste snelheid en op het mij oriënteren op waar ik mij precies bevond. Dit stukje Amsterdam kende ik alleen van achter het glas van de Nederlandse Spoorwegen. De 5 km-deelnemers waren inmiddels al naar links afgebogen en al bijna op de weg terug naar de eindstreep. Een enkele keer bleek ik iets te zijn afgezakt naar 11,8 per uur en dan deed ik er weer een klein schepje bovenop.

Hardlopen in een futuristische omgeving
Hardlopen in een futuristische omgeving (foto: Onno Hulshof)

Als er met name vrouwelijke lopers voorbij schoven probeerde ik aan te haken maar dat wilde niet zo lukken die dag. Kilometer 3 ging in 4:53 en dus lag ik op schema voor een heel mooie eindtijd. De lopers hadden hier nog immer de wind in de rug wat het tempo houden natuurlijk wel vergemakkelijkte. De terugweg zou met tegenwind een flink stuk zwaarder worden. Net onder het NS-station door moest er nog één laatste klein stukje fietspad langs het spoor worden verhapstukt, waarna een lus omhoog ons op de weg voor de stationsingang bracht. Iets voor de route scherp rechtsaf ging, bereikten wij het 4 kmpunt. 4:58 minuten had ik over die kilometer gedaan. Nu liep het parcours door een kantorenwijk en was ik op bekend terrein. Ik liep pal voor het gebouw langs dat het oudplacementbureau huisvestte waar ik 9 maanden bijna kind aan huis was geweest en waar ik veel had opgestoken over hoe je jezelf het beste kunt bewegen over de moderne arbeidsmarkt. Een grappig detail hierbij is dat ik inmiddels gewoon op de ouderwetse en volgens deskundigen gedateerde manier een nieuwe baan heb gevonden. Namelijk door het simpelweg versturen van een sollicitatiebrief met curriculum vitae zonder verdere extra acties daarbij.

Ik vergat te zwaaien naar mijn ex-loopbaancoach maar dat maakte niet uit want het was zondag en dus was ze toch niet op haar werkplek aanwezig. Prettig lopen was het daar op de ruim aangelegde Naritaweg met zijn grote kantoorpanden en aan beide kanten een breed fietspad. Aan de linkerzijde maakten die panden overigens al snel plaats voor sportvelden. De 5e km ging even als de vorige in 4:58 en daarmee zat ik nog steeds aan de goede kant van de 5 minuten. Het omslagpunt naderde echter, want waar deze weg ophield stond heel alleen een nogal jonge jongen die aangaf dat wij linksaf moesten. Nu kregen we korte tijd de wind van de linkerkant aangeblazen, hoewel ik daar, naar ik mij kan mij herinneren, niet zoveel van merkte. Zo’n slordige 300 meter later was het weer met een hoek van 45 graden naar links afbuigen en nu kregen wij het volle pond recht in onze snufferd. Er waren intussen kort na elkaar twee jongedames over mij heen gekomen bij wie ik probeerde aan te haken. Mede door die harde en koude wapper wilde dat niet lukken. En het rennen ging nu ook wat minder lekker. Toch was mijn tijd over km 6 met 5:00 minuten bij 12 per uur exact, nog prima te noemen. Ik had voor het eerst geen secondes gesprokkeld maar er ook geen enkele verloren. Met een voordelige marge (voor een tijd onder de 50 minuten) van 24 seconden, ging ik de zware laatste 4 kilometers in.

Vlakbij A1 en Sloterdijkstation
Vlakbij A1 en Sloterdijkstation (foto: Onno Hulshof)

Het fietspad ging over in voetpad en ineens liepen we op een hazenpaadje langs hoge gebouwen met die nare wind pal tegen. Hier verloor ik duidelijk aan ritme en snelheid, ook al omdat er daarna tot twee keer toe dwars over een weg met hoge stoepen en middenbermen gelopen moest worden. Een soort mini-hindernisbanen in mijn beleving, gevolgd door een haak naar links en een haak naar rechts in deze op die plek letterlijk en figuurlijk kille kantorenwijk. De 7e km gaf met 5:14 bij 11,46 per uur dan ook een duidelijke en aanwijsbare terugslag te zien. Ik gaf het op dit deel van het parcours mentaal een beetje op en dat was natuurlijk wel zwak van mij. Onder het westelijke deel van de Ring A10 door en langs een paar plukjes woonhuizen, diende vervolgens het Westerpark zich gelukkig weer aan. Er kwam een goed verpakte jongedame voorbij schuiven en ik zag het wel zitten om in haar kielzog mee te gaan. Dus zette ik iets aan om het kleine gaatje dat ik al had laten vallen weer te dichten. Terwijl ik dat deed keek ik onbewust op mijn gps en zag ik dat ik naar een snelheid van tegen de 12 per uur aan het opkruipen was. “Dat houd ik nooit meer vol”, dacht ik en ik liet de teugels maar weer een beetje vieren. De jongedame liep soepeltjes verder bij mij weg en ik was opnieuw op mijzelf aangewezen. Stom natuurlijk, denk ik nu achteraf. Ik had gewoon moeten doorbijten en in haar slipstream moeten blijven lopen.

Rennen met kleine hindernissen
Rennen met kleine hindernissen (foto: Onno Hulshof)

Ik was aanbeland op het lange, min of meer rechte pad waarop een groot deel van de eerste kilometer ook afgelegd was. Het leuke was dat er hier weer veel recreërende lopers zich lieten zien. Op de 8e km noteerde ik met 5:23 (11,15 per uur) mijn duidelijk langzaamste “rondetijd” van de dag. Mijn 24 gesprokkelde secondes waren als sneeuw voor de zon verdampt en ik liep nu 13 tellen in de min en tegen de wind in. Tijdens kilometer nummer 9 verloor ik nog eens 17 seconden (5:17). Dus wat er tijdens de eerste helft van deze loop spontaan in zo’n zonnig licht wat komen te staan, dreigde nu vrij definitief achter een dik pak bewolking schuil te zullen gaan. Doorploeteren tegen de nadelige luchtverplaatsing en volhouden tot de meet, was mijn parool. Kijkend op mijn ingenieuze polsuurwerkje zag ik dat de onverbiddelijke klok nog luttele minuten van de 50 verwijderd was. Dat gaf deze burger weer flink wat moed en ik raapte mijn laatste reserves bij elkaar teneinde een zo goed mogelijke eindtijd neer te zetten. Dezelfde bochten als kort na de start dienden nu in omgekeerde richting gerond te worden. Nog steeds liep ik onder de magische grens van 50 minuutjes en ik kon zelfs ineens weer een snelheid van 12,3 per uur ontwikkelen.

Vlak voor de meet gaf het uurwerk nog immer een gunstige tijd aan en toen ik de stopknop indrukte prijkte de fraaie score van 49 minuten en 48 seconden op het schermpje. Had ik hier het schier onmogelijke geflikt? Toen ik die leuke medaille en het flesje sportdrank in ontvangst had genomen, de chip van mijn linkerschoen geknipt was en ik weer enigermate op adem was gekomen, werkten ook mijn verstandelijke vermogens weer naar behoren. Met het verlies van zoveel secondes op de tweede helft van het parcours was het uiteraard onmogelijk dat ik dat deficit in de laatste kilometer volledig zou hebben weggepoetst. Volgens mijn Garmin passeerde ik de 9 km-kaap na precies 45:30 minuten. Dan zou ik die 10e km dus in 4:18 gelopen moeten hebben. Daar draait virtuele vriend Jaco zijn hand niet voor om, maar mijn snelste kilometertijd ooit ligt toch echt een paar tikkies hoger. Ergens net onder de 4:30 heb ik weleens gehaald, maar nooit als 10e km van een georganiseerde loop. Dan moet de afstand derhalve korter dan 10 km geweest zijn. En inderdaad had mijn horloge slechts 9885 meter geregistreerd.

Een mooie medaille
Een mooie medaille

Nu weet ik ook wel dat GPS staat voor “Geen Precies Systeem” en dat de metingen doorgaans naar twee kanten toe kunnen afwijken van de werkelijk gelopen afstand. Dat heb ik vaak genoeg ervaren. Het schoot mij bij het uitwandelen weer te binnen dat bij deze loop alleen de halve marathon een door de KNAU gecertificeerd parcours heeft. Voor mij een uitgemaakte zaak dus dat het hier geen “echte” 10 km betrof. Als ik de volledige kilometer met 12,3 per uur zou hebben uitgelopen, had ik, volgens Looptijden.nl, een tijd van 4:53 gerealiseerd. Die tijd opgeteld bij de 45:30 na 9 km zorgt voor een veel realistischer eindtijd van 50:23 over de volledige 10 km. Dat zou toch mijn op één na beste tijd op een georganiseerde 10 km ooit geweest zijn en met 11,91 per uur gemiddeld staat deze loop nu op plaats 5 in mijn ranglijst van snelst gelopen evenementen. Dus daarover ben ik beslist zeer tevreden. Al helemaal omdat ik vooraf echt nergens op gerekend had. Intussen staat die officiële 49:48 toch maar mooi als eerste tijd onder die voor mij magische grens van 50 minuten bij een georganiseerde loop op mijn conduitestaat, ook al is die tijd dan op een onechte 10 km gerealiseerd.

Volgens jaar ga ik bij deze Brettenloop misschien maar eens de 21,1 km proberen. Want waar ik dit jaar linksaf ging aan het einde van de Naritaweg, gaat het parcours van de halve marathon rechtsaf en kort daarna weer linksaf om het mooiste en meest wilde gedeelte van De Bretten aan te doen. Vooral het stuk tussen de 9e en 13e km bij Halfweg/ Zwanenburg lijkt mij erg mooi om te lopen. Het kan echter ook zomaar gebeuren dat ik het over een jaar echter over een geheel andere boeg gooi. Want bij het zoeken naar de uitslagen van de Brettenloop op Uitslagen.nl viel mijn oog op een ander evenement dat op dezelfde dag gehouden werd: de Spiegelplasloop in Nederhorst den Berg. Dit is een goedkope (€ 5,- bij voorinschrijving), lokale en kleinschalige loop waarvan de langste afstand, de 10 km, grotendeels door de zo te zien mooie natuur en om de Spiegel- en Blijkpolderplas gaat. Deze plas grenst aan de oostzijde aan de Ankeveense Plassen en de plaats Nederhorst den Berg ligt gedeeltelijk aan de prachtige rivier de Vecht. Die loop lijkt mij ook zeker het risico van het proberen eens waard. De tijd zal het leren op welk evenement ik mij dan inschrijf.

Ook gepubliceerd op Looptijden.nl

Een gedachte over “Onverwacht “succes” bij de Brettenloop

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Klein, dapper en snel

Froukje haalt de finish wel!

Runningbenno

Belevingen van een enthousiaste hardloper

Tobatleet

Beleefsels van een Goudse Runner

sportlifecrisis

"Sport, ik wil er veel voor doen maar niets voor laten"

Mari Durieux // Alles over hardlopen

hardloper - hardloopblogger - running junkie - reviews en racereports

%d bloggers liken dit: