Geen TML, maar sneeuwrennen wel!!

Personen die mijn blogs volgen, hebben ongetwijfeld meegekregen dat het er bij de derde Twiskemolenloopaflevering van de huidige reeks eindelijk weer eens van moest komen: ik zou de halve marathon gaan verhapstukken. Mijn tweede dit kalenderjaar en mijn vijfde in successie. Toen virtuele renvriend Jaco er bij een eerder verslag op Looptijden naar vroeg, kwam ik met de volgende reactie: ‘@Jaco, dat is bijna vragen naar de bekende weg. Uiteraard is het mijn bedoeling om a.s. zondag in Landsmeer van start te gaan. Als het aan mij ligt nu echt op de 21,1 km. De weersvooruitzichten zijn echter niet super, dus ik hoop niet dat het ’s morgens glad is op de weg of op het parcours in het Twiske, hoewel dat laatste niet onoverkomelijk hoeft te zijn. Dat is wat mij betreft de enige sta-in-de-weg. Dus het is ‘ijs en weder dienende’ of zo je wilt ‘deo volente’. Welnu, die weersomstandigheden werden een onoverkomelijk probleem. Dat wil zeggen, ik zou ’s morgens vrijwel zeker zonder problemen via de Ring-A10 Landsmeer kunnen bereiken. De vraag was alleen of ik er pakweg 3,5 uur later ook weer veilig vandaan zou kunnen. Ik vond dat risico te onverantwoord en heb met pijn in het hart deze keer de TML moeten laten voor wat hij was. Dat zeer werd niet veel minder toen ik ’s avonds het volgende verslagje op de TML-site las: ‘Sneeuwbuien met een wind van 31 kilometer per uur en een maximum van twee graden. Het weerbericht loog er niet om en de organisatie van de Twiskemolenloop besloot daarom uit veiligheid de afstanden en routes aan te passen. Er zijn rondes van 5 en 10 kilometer uitgezet, die de deelnemers één of twee keer kunnen lopen en er is een ronde van 1,5 en 3 kilometer. Niet minder dan 356 lopers verschenen aan de start en trotseerden de sneeuw en de koude wind‘.

Diemerpark, richting de Diem - sneeuwjacht langs het A'dam-Rijnkanaal
Diemerpark, richting de Diem – sneeuwjacht langs het A’dam-Rijnkanaal

Zoals een van meest geciteerde uitspraken van wellicht Nederlands grootste sportheld ooit, luidt: ‘ieder nadeel heeft zijn voordeel’. In de ochtend zou er in het Twiske voornamelijk blubber liggen, meer specifiek de sneeuw van de vorige dag die tot pulp vergaan zou zijn. Nee, ik had nu de unieke gelegenheid om te wachten tot er echt een laag verse sneeuw zou zijn gevallen en dan lekker ‘thuis’ de meest ideale stukjes besneeuwd parcours uitzoeken om daar gaan rennen. Tenzij mijn geheugen mij in de steek laat, zou dit de allereerste keer in mijn hardlopersleven zijn dat ik dat kon doen. Dat zal vast wel kloppen, want iets zo uitzonderlijks zou ongetwijfeld wel in mijn geheugen gegrift staan. Vorig jaar lag er ook een dag of wat sneeuw, maar was ik niet fit en de gang naar buiten daarom onverantwoord. In ieder geval had ik nu de première van het gebruik van mijn speciale sneeuwschoenen. Al een paar jaar geleden had ik in mijn alleroudste paar Asics in de buitenzool een stel zelftappende schroefjes gedraaid, die bij elkaar een mooi setje minuscule noppen vormden. Nu kon ik die constructie dus eindelijk eens in de praktijk gaan testen.

Fort Diemerdam, sfeerverlichting bij ingang
Fort Diemerdam, sfeerverlichting bij ingang

Mijn plan was om eerst langs het Amsterdam-Rijnkanaal aan de zuidkant het fietspad te volgen naar het verste recreatiegebied in de Diemerpolder. Na een rondje via de Diemerpolderweg en de Overdiemerweg wilde ik dan terugkeren naar mijn startpunt en bekijken of ik ook nog aan de andere kant van het water in het Diemerpark zou gaan struinen. Op de eerste meters aan de zuidzijde had ik al door dat daar gestrooid was en er om die reden vrijwel geen sneeuw lag. Dus ben ik direct omgedraaid en maar spoorslags de Nesciobrug overgegaan naar het Diemerpark. Want als er één pad ongerept zou zijn, dan was dat ongetwijfeld het pad langs het water. Officieel luisterend naar de naam Thijs Hendriksenpad maar door mij omgedoopt tot ‘Herman’s Kattenpad’. Boven op de brug lag vrijwel geen sneeuw (vóór het neerkomen al weggeblazen door de harde wind) en was daar het door die wapper bitterkoud. Het cruiseschip “Rhein Melodie’ kwam er juist aan, maar die boot was door het slechte licht eigenlijk nauwelijks zichtbaar en bovendien had ik er al een mooi kiekje van in mijn collectie. Derhalve voelde ik mijzelf niet verplicht in volle ren halt te houden om er een foto van te maken. Op de Diemerzeedijk ploegde een jonge vrouw op de fiets heel stoer zonder hoofddeksel door de sneeuw richting Zeeburg. Zij had de wind in de rug en daardoor waarschijnlijk niet zo veel last van de eindeloze, vliegende sneeuwbui.

Diemerzeedijk met Diemersluis
Diemerzeedijk met Diemersluis

Ik had nog even getwijfeld welke kant ik zou opgaan, maar de wind die uit de richting van IJburg blies, hielp mij tot een besluit te komen. De dijk af en onder de brug door naar beneden naar het eerder genoemde pad langs het water. Er kwamen juist twee wandelaars de hoek om, die hun sporen in de sneeuw hadden achtergelaten. Ook daar moest ik tegen de bries optornen, maar de bomenrij ter linkerzijde zou hopelijk een groot deel ervan tegenhouden. Die vlieger ging helaas maar gedeeltelijk op en ik had eigenlijk voortdurend de wind en meevliegende sneeuw vol in mijn mik. Het sneeuwdek was prachtig en vrijwel intact, wat heerlijk liep, maar ik was steeds bezig bril en jas van sneeuw te ontdoen. De zomerpet met klep die ik speciaal had opgezet om de bril enigermate tegen de sneeuwvlokken te beschermen, voldeed op dat punt niet echt super. Mijn gezicht werd ook onophoudelijk volgeblazen met dat natte, witte spul en dat was niet echt een pretje. Zo had ik dubbel weinig zicht, zowel door een besneeuwde en beslagen bril, alsook door het extreem donkere weer en de sneeuwgordijnen. Ik liep daar letterlijk en figuurlijk in mijn eigen, kleine en witte wereldje en had überhaupt het ruim 2,6 km lange pad helemaal voor mijzelf. De verrukkelijk zachte ondergrond vergoedde echter heel veel, zo niet alles. Ik had ook geen moment het idee om om te keren en mijn tocht af te blazen. Normaal gesproken zie ik hier altijd veel vogels. zoals kraaien, reigers, buizerds en allerlei watervogels. Nu was er alleen een enkele zwaan die zich langzaam voortbewoog in het slootje aan de linkerkant van het pad. Bijna aan het einde van het pad, maakte ik mijn eerste stop om een paar witte plaatjes te schieten. Een eenzame vrachtboot ploegde op afstand langs mij door het water van het kanaal.

Diemerzeedijk nabij Diemersluis, richting westen
Diemerzeedijk nabij Diemersluis, richting westen

Ik bedacht om, bij wijze van uitzondering op het weggedeelte onderaan de Diemerzeedijk naar Fort Diemerdam te lopen. Doorgaans mijd ik dat stuk vanwege de klinkerbestrating, maar die zou nu bedekt zijn met die zachte, dempende, witte laag. Dat viel echter op meerdere plaatsen erg tegen. Op het eerste deel voelde het nogal drassig aan en onder de overhangende bomen lag bijna niets aan sneeuw. Dat was korte tijd wat minder prettig lopen en ik wist direct weer waarom ik dat weggedeelte altijd links, dan wel rechts laat liggen. Boven op de dijk kwam een loopster mij tegemoet. Ik wachtte tot ik dicht bij haar was en rekende op een groet, die ik uiteraard zou retourneren. De dame keek echter stoïcijns voor zich uit en ik zwaaide tevergeefs naar boven. Het fort, dat zich onderaan de dijk bevindt net buiten het Diemerpark, rondde ik met de klok mee. Hier had ik een hoop rotzooi op de weg verwacht, maar het sneeuwdek was vrijwel intact. Slechts het spoor van één auto was zichtbaar. Daar maakte ik het enige, halve slippertje van mijn hele tocht, toen ik snel keerde om een paar stappen terug te gaan omdat ik een foto wilde maken van de brandende lampen in de bomen bij de ingang. Bovenaan en iets verder op de dijk heb ik nog wat meer foto’s gemaakt. Zo dikwijls is ons land niet op een dergelijke manier ondergesneeuwd, dus dan moet je ook de gelegenheid nemen dat schouwspel vast te leggen. Iets wat ik ook met mijn vrouw had afgesproken. Op de terugweg naar het park kwam ik achter elkaar twee lopers tegen en als vanzelfsprekend wisselden wij begroetingen uit.

Diemerzeedijk richting het westen
Diemerzeedijk richting het westen

Terug in het park, kwam er een jonge fietser moeizaam door de sneeuw aanfietsen. Ik had van te voren niet bedacht wat en hoe lang ik zou rennen en besloot nu rechtdoor de weg op de dijk te vervolgen om ergens aan het einde nog een extra lus aan vast te knopen. Op de hele dijk waren de sneeuwcondities prima en ik voelde echt niet dat ik schoenen droeg die ik 5 jaar en 8 maanden eerder voor het allerlaatst gebruikt had. De piepkleine noppen aan de onderkant deden hun werk uitstekend. Ik had, op dat ene slippertje bij het fort na, geen moment het gevoel dat ik moest inhouden of mijn voeten anders neerzetten. Ik had hier de stevige wind prettig in de rug en ik passeerde een volwassene bij een paar kinderen die de dijk af sleedden. Mijn blaas was zich al een tijdje aan het roeren en ik wilde van die aandrang af. Dus heb ik in de luwte achter een huisje dat overactieve orgaan tot bedaren gebracht, zodat het mij niet meer zou lastig vallen. Omdat ik toch stilstond, heb ik meteen weer een paar foto’s gemaakt. Een wielrenner of mountain-biker kwam langs en iets verder, op een plek die ik ‘Patriciapunt’ heb gedoopt, ben ik rechtsaf geslagen. Dit Han Rensenbrinkpad bracht mij boven op het iets hoger gelegen middendeel van het park. Ik voelde nu voor het eerst de koude wind door mijn schoenen waaien en ik vroeg mij af of mijn sokken nat zouden zijn. Hier rende ik recht door een paar nog fraai uitziende en compleet maagdelijke sneeuwvlakken naar de andere kant van het recreatiegebied.

Diemerpark: sneeuwbui in het schemerduister
Diemerpark: sneeuwbui in het schemerduister

Half aan de wind daalde ik zonder enige slip- of glipproblemen het hellinkje af naar het lager gelegen stuk aan de noordzijde. Hier kwam ik wat wandelaars en kinderen op sleetjes tegen. Scherp linksaf bracht het Dick Hilleniuspad, dat langs de sportvelden loopt, mij, met de wind nu wederom in de rug terug richting de Nesciobrug. Een sneeuwschuiver had een deel van het brede pad enigermate opgeschoond en ik besloot dat spoor te pakken tot de splitsing aan het einde. 8,5 km had ik inmiddels weggetrapt en ik had er nog lang niet genoeg van. Dus sloeg ik linksaf weer het rechter stuk van de dijk op, nu in tegengestelde richting waardoor ik de wapper ten tweeden male vol tegen kreeg. De sneeuwlaag was op deze plek duidelijk aangetast door vele fietsers en wandelaars en liep korte tijd toch minder prettig. Op de Nesciobrug had ik twee lopers gesignaleerd. Deze kwamen snel achter mij aan en gingen ook linksaf langs het hockeyclubhuis het pad op dat volgens Google Maps zowel Waterkeringpad als Jan Beijerpad als naam heeft. Na de sportaccommodatie gingen zij mij hard voorbij en ik deed geen enkele poging om aan te haken, waartoe ik ook geen enkele kans zag. Waarom zou ik ook? Ik twijfelde nog of ik op de naderende kruising rechtsaf zou slaan terug het Han Rensenbrinkpad op, zijnde de kortste weg terug naar de brug en naar huis. Ik besloot toch de grote ronde doen, langs de IJburgkant van het park het pad met de twee namen helemaal af.

Diemerpark met Diemen-Noord op de achtergrond
Diemerpark met Diemen-Noord op de achtergrond

Ineens was het een drukte van belang, met heel veel sleeënde kinderen, die optimaal gebruik maakten van de daar aanwezige hoogteverschillen. Enkele jeugdigen blokkeerden de doorgang grotendeels met hun glijtuigjes en ik kon er maar juist langs. Van een brug naar de woonwijk kwam zowaar nog een stel volwassenen met een kind op een slee. En dat terwijl het daglicht, dat door de zware sneeuwbuien toch al niet overvloedig was, reeds begon te verdwijnen. Ik was blij dat ik die drukte achter mij kon laten en ploegde verder door de nu weer stille, witte wereld. Op het hoger gelegen pad aan mijn rechterkant groette een tegemoetkomende loper mij en verderop ging ik een stel wandelaars voorbij. Waarom was de sneeuw hier ineens zo papperig?, ervoor zorgend dat mijn schoenen nog natter werden. Een renner die ik al twee keer daarvoor gegroet had, kwam weer op mij af. Bij nadering stak ik daarom drie vingers in de lucht. Hij gaf een brede lach terug.

Nesciobrug, opgang aan de noordkant, na zonsondergang
Nesciobrug, opgang aan de noordkant, na zonsondergang

Bij de brug naar een apart wooneiland (Rieteiland-Oost) dat ik door de vorm van de vrijstaande huizen aldaar altijd ‘Blokkendozeneiland’ noem, waren een paar jongetjes aan het sleeën. Waar het brede pad aan het einde weer de Diemerzeedijk bereikte, zou ik even stoppen om een weinig uit te rusten. Ik had er namelijk al bijna 11 km opzitten en mijn benen begonnen nu toch wel echt wat moe te worden. Toen ik stopte, duizelde het mij kort lichtjes, maar ik herstelde gelukkig rap. Op het moment dat ik stond bij te komen, belde mijn vrouw. Ze was verbaasd dat ik nog zo’n eind van huis was, terwijl de zon al achter de horizon verdwenen was. Ik gaf aan dat ik ongeveer een half uur later wel weer in de bewoonde wereld zou zijn. Nog twee kilometer over de dijk met de wind gelukkig weer volop in de rug naar de brug en die vervolgens over, dan zou mijn sneeuwloop wel klaar zijn. Het voordeel van zo’n sneeuwdek is dat dit het weinige licht dat er nog was, weerkaatste. Er was voor mij derhalve nog ruim voldoende zicht om mijn weg te vervolgen. Ik stopte op de dijk nog één keer om met flitslicht een paar sneeuwplaatjes te schieten. Er zijn er zowaar enkele van gelukt. Aan de andere kant van het kanaal waren in vele Diemen-Noordse appartementen de lichten al ontstoken. Omdat ik hier nooit eerder onder dergelijk duistere omstandigheden was, nam ik die relatieve zee van licht voor het allereerst waar. Zag ik daar een vos over de weg lopen? Het was een laag op de poten, donker dier met een lange pluimstaart, dus heel goed mogelijk dat het Reintje was. Weer iets later zag ik opnieuw een kleine donkere gestalte aan de rechterkant van de weg een paar sprongetjes maken. Dit zou naar mijn idee wel eens een donkerkleurig konijn kunnen zijn.

Diemen-Noord in de sneeuw
Diemen-Noord in de sneeuw

Zonder kleerscheuren bereikte ik de Nesciobrug en ik kon het niet laten om nogmaals mijn fototoestel te pakken in een poging de verlichte opgang vast te leggen. Mijn toestel slaagde daar niet helemaal in, maar vind ik het resultaat wel een aardige weergave van wat ik die middag gezien had. Boven het water was de wind nog immer bitterkoud. Ik voelde hem opnieuw door mijn schoenen waaien, maar ik had hem gelukkig grotendeels achter. Toch was ik blij toen ik aan de Diemense zijde kon afdalen. Ik zat inmiddels richting de 14 km en wilde doorgaan tot ik die kaap gepasseerd was. Omdat het inmiddels helemaal donker was geworden en ik alleen een lichtgevend hesje droeg, rende ik mijn woonwijk in. Enkele honderden meters verderop kon ik mijn meting stoppen en dat werd toch wel tijd ook. Even was ik weer licht draaierig en toch wel verheugd dat ik kon gaan uitwandelen. Een man die bij zijn voordeur stond vroeg of het lopen te doen was. Ik antwoordde vol overtuiging: ‘heerlijk, ik vond het jammer dat ik stoppen moest’. Ondanks de vermoeidheid was daar geen woord aan gelogen, ik had, als ik niet zo vermoeid geweest was, nog uren willen doorgaan. Thuisgekomen, bleven mijn pet, schoenen en sokken, zoals mijn zuster dat altijd noemt ‘zeik-doorwater-nat’ te zijn. Maar dat kon mij niets schelen. Ik had zojuist een paar gedenkwaardige uren doorgemaakt met deze Diemer-poolexpeditie en één van de laatst openstaande punten van mijn hardloopwensenlijstje ingevuld.

Ook gepubliceerd op Looptijden.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Klein, dapper en snel

Froukje haalt de finish wel!

Runningbenno

Belevingen van een enthousiaste hardloper

Tobatleet

Beleefsels van een Goudse Runner

sportlifecrisis

"Sport, ik wil er veel voor doen maar niets voor laten"

Mari Durieux // Alles over hardlopen

hardloper - hardloopblogger - running junkie - reviews en racereports

%d bloggers liken dit: