Jubileum met Jan (en Marijke)

De ochtend van mijn 20ste Twiskemolenloop was het redelijk mistig. Op het moment van afreizen naar Landsmeer, was de witte waas nog wat dichter geworden. Bij wijze van ironische grap had ik in de auto een paar cd’s van de groep Bløf meegenomen met op één daarvan het nummer ‘Helder’. Ik was mentaal al helemaal voorbereid om in een onder een witte deken verborgen Twiske te gaan rennen. Dat zou in mijn beleving voor het eerst ooit zijn. Wie schetst mijn verbazing dat ik in het centrum van Landsmeer plotsklaps en korte tijd een heel flauw zonnetje zag schijnen! Van mist was er hier in ieder geval geen enkel spoor te vinden. Dan was het om die reden goed uitgekomen dat het genoemde Bløf-lied helemaal als laatste op de cd stond die ik aan het beluisteren was. Ik had mijn bestemming allang bereikt vóór ‘Alles is zo helder, alles is zo licht….’ in mijn auto zou gaan klinken.

Vanwege die witte deken was ik er tevens van overtuigd dat de opkomst bij de vierde editie van het huidige TML-seizoen aan de lage kant zou zijn. Niets bleek minder waar. De parkeerplaats bij de ingang van het sportpark stond al behoorlijk vol met auto’s en het brede pad naar de atletiekbaan was bezaaid met lopers die zich naar de start spoedden. Ik hoorde aan de conversatie van een paar van hen dat zij voor de eerste keer gingen deelnemen. Want zij wisten niet waar zij zich moesten vervoegen om zich dan wel alsnog in te schrijven of hun startnummer af te halen. Bij het seizoenkaartenhoudersloket trof ik vriend en collegablogger Jan Bakker. Ruim van te voren had ik hem via Looptijden.nl al gepolst over de te lopen afstand. Hij dacht net als ik aan de 16,1 km. Ik was dan ook enigszins verbouwereerd toen hij vroeg of ik ook de 10 ging doen. Gelukkig bedoelde hij de 10 Engelse Mijlen, het veelgebruikte synoniem voor de 16,1 km. Dus konden wij samen die kilometers gaan verhapstukken, zoals ik al die tijd al in mijn hoofd had gehad.

Jan en nog eens Jan
Jan en nog eens Jan

Na ieder apart onze voorbereiding afgewerkt te hebben, troffen wij elkaar weer bij de start. Het viel direct op hoe druk het was op-en om de baan en ook het aantal lopers dat zich, net als wij, opmaakte voor de start van deze op-een-na-langste afstand, leek groter dan doorgaans. Op de TML-website viel die middag dan ook het volgende te lezen: ‘Er leek geen einde te komen aan het aantal lopers dat voorbij kwam nadat het startschot was gegeven. Met 721 lopers aan de start werd een record verbroken”. Op mijn vraag wat zijn plannen waren, gaf Jan aan er een rustige loop van te willen maken. In mijn beleving ging hij echter best rap van start en ik moest direct mijn beste beentje voor zetten. Was het een paar jaar geleden nog zo dat mijn basistempo een stukje hoger lag dan dat van mijn metgezel, inmiddels leken de rollen op dat punt dus omgedraaid.

Tijdens het verplichte rondje op de baan gingen wij Marijke al voorbij. Naar mijn idee opvallend genoeg. Nauwelijks een kilometer onderweg, op het Luyendijkje dat naar het eigenlijke Twiske leidt, hoorden wij achter ons een persoon die wel zeer duidelijk hoorbaar en op een aparte manier uitademde. Dat bleek dezelfde Marijke te zijn. Zij is een veteraanloopster van AV ’23 uit Amsterdam, die ik veelvuldig bij de door mij gefrequenteerde trimlopen in en om de hoofdstad tegenkom. De vrouw ging ons al spoedig voorbij en Jan vroeg in het langsgaan of het goed met haar ging. Iets dat zij bevestigend beantwoordde. Wij liepen die eerste 2 km onder de 5:30 minuten en derhalve boven de 11 per uur. Een snelheid die ik al lange tijd niet meer over meerdere kilometers aan een stuk had gehaald. Aanpoten voor mij om die reden, en Jan had er echt zin in dus ging hij veelal voorop. De kilometers gleden aan ons voorbij, evenals de bruggetjes, de zeven Schotse hooglanders in hun traditionele wei en het strakke wateroppervlak van de Stootersplas. Langs het pad daar aan de oostkant van dit grootste Twiskewater zag ik ineens een geparkeerd brommertje voorzien van een groot beugelslot. Dat voertuig deed mij denken aan de EHBO-er die ik bij een eerdere editie al eens had beschreven. Een stukje verderop verplaatste de man zich zomaar te voet in dezelfde richting die wij lopers volgden.

Bij de drinkpost kort voor het 5 km-punt mocht ik vrijwilligster Eva weer begroeten. Erg leuk om te zien dat een sympathieke loopster die ik ken uit Amsterdam (meer specifiek de Nescioclinic van 2012), hier tegenwoordig hand- en spandiensten verleent. Marijke liep intussen een eindje voor ons, maar nooit was zij uit het zicht. Jan, die geen gps-horloge droeg, vroeg af en toe bij een km-markering naar de totale tijd die wij inmiddels hadden gespendeerd aan de aangegeven afstand. Ik droeg voor het eerst tijdens een georganiseerde loop mijn nieuwe Garmin Forerunner 235 en ik kon aan hem laten zien wat de voordelen ten opzichte mijn twee oudere modellen zijn. Dan doel ik vooral op de veel groter weergegeven cijfers, die voor mij stukken beter leesbaar zijn dan die van de Garmin Forerunner 205 en de dito 310XT. Ik moest steeds goed mijn best blijven doen om in zijn spoor te blijven en liet zo nu en dan een klein gaatje vallen. Om dat vervolgens met wat extra inspanning weer dicht te lopen. Nadat wij een paar km-tijden meer richting de 6 minuten hadden gerealiseerd, ging het daarna weer 10 tot 15 seconden sneller per 1000 meter. Jan bleef doorstampen en ik ‘beschuldigde’ hem er openlijk van dat hij Marijke wilde gaan terughalen. Een gegeven dat hij met klem ontkende, gezien zijn antwoord: ‘laat die maar lekker lopen’. Het was wel zwaar bewolkt en vrij vochtig, maar er stond niet veel wind. Behoorlijk ideale loopomstandigheden derhalve. Op het bijna noordelijkste punt van de route, na net 7 km, keek ik naar links en zag ik een prachtig, zilverachtig licht over de lange smalle uitloper van de Stootersplas vallen. Er was net een piepklein pseudo-gaatje in de bewolking die deze lichtinval mogelijk maakte. Ik kon daar echt even van genieten. Op Jan maakte dit schouwspel echter weinig indruk, getuige zijn vrij lauwe reactie toen ik hem erop attent maakte. Dat is uiteraard ook heel persoonlijk.

tml-februari-2017-2

Op het lange stuk aan de noordwestzijde liepen wij een duo voorbij, wat een korte en vriendelijke conversatie tussen ons vieren opleverde. De afstand naar Marijke werd intussen allengs korter en ik moest eraan denken dat ik op die plek de vorige keer even contact had met een andere veteraan uit het Amsterdamse loopcircuit. Een man die last heeft van het Syndroom of de Ziekte van Raynaud, wat hem eeuwig koude handen oplevert. toevallig, net als Marijke, iemand die zijn wortels heeft in wat men vroeger ‘de West’ pleegde te noemen. Bij het bereiken van de ‘bosrand’ na ruim 9 km, kwamen wij binnen gehoorsafstand van Marijke. Haar extroverte manier van adem uitblazen was weer duidelijk hoorbaar. Jan zette opnieuw even aan en ging langs haar heen. Hij begon wederom een verhaal over de geluiden die zij produceerde. Ik weet niet of Marijke daar heel vrolijk van werd, want zij reageerde redelijk uitgesproken. Wel eindigde zij haar woorden met ‘I love you’ of iets in die trant. Jan ging nu ineens over op het hazen van onze vrouwelijke metgezel en ik kon even niet meer volgen. Er viel een klein gaatje, een situatie waar ik vrede mee had. Het lukte mij echter wel om op het vinkentouw te blijven zitten en nog voor wij de 10 km bereikt hadden, zag ik Jan naar links uitwijken en inhouden. Blijkbaar had hij genoeg van het geluid van de dame achter hem en/ of miste hij mijn gezelschap. Dat laatste kan ik mij uiteraard levendig voorstellen.

Zo liepen wij gezamenlijk richting de volgende drinkpost. Marijke hield daar halt om haar inwendige mens te verfrissen, Jan griste in het voorbijgaan een bekertje vocht mee en ik liep zoals gebruikelijk stoïcijns verder. Om even daarna voor de tweede keer mijn dubbelwandige fles gevuld met zoete sportdrank te voorschijn te halen en een paar flinke slokken te nemen. Dit was dé gelegenheid om de luid vocaliserende dame definitief achter ons te laten. Dat klinkt wellicht enigszins onaardig c.q. niet-sympathiek, maar Jan en ik zijn, tenslotte beiden van mannelijke kunne, blijkbaar een beetje autistisch. Een veel geluid producerende loper of loopster in de directe nabijheid gaat bij ons beiden al snel op de zenuwen werken. En wij lopen juist hard om enigermate te kunnen ontspannen, niet om verder in de stress te geraken. Het werd om die reden nu zelfs onze voornaamste drijfveer om Marijke voor te blijven. Toen wij na afloop even met elkaar in gesprek raakten, sprak zij ons er terecht op aan dat wij niet op haar gewacht hadden. Iets wat haar weer ertoe gedreven had om te pogen ons andermaal te achterhalen. Of dat haar gelukt is, komt later nog aan bod. Vanaf deze plek wil ik in ieder geval aan haar mijn welgemeende excuses aanbieden voor ons weinig galante optreden van die ochtend. Gelukkig was zij niet echt boos en hebben wij korte tijd gezellig staan kletsen over onze favoriete sport.

Na een kilometer of 12 kwam de klad er een beetje in te zitten bij Jan en in mindere mate mij. Jan moest duidelijk een tandje terugschakelen en ik nam de koppositie nu veelvuldig over. Ik had zelfs het gevoel dat ik geregeld moest inhouden en omkijken of Jan nog kon volgen. De voornaamste stok achter de deur waarover ik beschikte was de herhaalde mededeling dat Marijke steeds naderbij kwam. Onze kilometertijden liepen op naar waarden net binnen de 6 minuten en bij nummer 14 zaten wij er zelfs 6 tellen overheen. Gelukkig was dit de enige 1000 meter waarop ons dat misfortuin overkwam. Op het laatste, bijna rechte eind het Twiske weer uit zag ik in de verte de romp van de onthoofde Twiskemolen. En ik had het idee dat de relatief brede asfaltweg ter rechterzijde, waarover auto’s het recreatiegebied in-en-uit gaan, ons direct naar dat bouwwerk zou brengen. Wij dienden echter een smaller pad te belopen, waar ongeveer halverwege ‘huisfotograaf’ Jan Horstman met zijn fototoestel deze keer op de grond, in de aanslag klaarstond om ons lopers op de gevoelige plaat vast te leggen. Ik maakte Jan erop attent dat hij zijn beste gezichtsuitdrukking klaar moest hebben, teneinde zo voordelig mogelijk vereeuwigd te worden. Aan de foto’s te zien, ben ik dat zelf een beetje vergeten te doen.

Zeg maar 'kaas'
Zeg maar ‘kaas’

De laatste kilometer en een beetje is voor alle lopers telkens weer een op de eerdere schreden terugkeren. Over het Luyendijkje met dat korte, maar nu best wel lastig hoge bruggetje als laatste echte hindernis. Dan linksaf langs de huizenrij over het uiteinde van het sportpark terug naar de baan. Waar de commissarissen steevast roepen dat er nog één (bijna volledige) ronde over het gravel gemaakt dient te worden. Ik spoorde Jan nog maar een ultieme keer aan met de mededeling dat Marijke ons nu echt dicht op de hielen zat. Het verbaasde en verraste mij dat Jan in de laatste bocht toch nog de macht bleek te bezitten om aan te zetten voor een behoorlijke eindsprint. Hij ging er ineens vandoor. Zowaar lukte het mij om ruim op tijd weer naast hem te komen en na het uitwisselen van een hoge vijf gingen wij gelijktijdig over de eindstreep. Uiteindelijk hadden wij een voorsprong van slechts 15 seconden op Marijke overgehouden. Maar wij hebben haar van ons lijf weten te houden. Tijdens de gezamenlijke conversatie na afloop gaf zij aan om een volgende keer revanche te zullen nemen en ons eruit te zullen lopen. Dus wij zijn gewaarschuwd. Overigens hadden wij er, volgens mijn gps-horloge, op die laatste 300 meters een snelheid van 11,97 km per uur uit weten te persen. Terwijl wij de kilometer daarvoor nog slechts 10,17 per uur konden registreren. Goed gedaan van deze oude jongens dus.

Vooraf kwam Jan met de mededeling dat er nu (naar hij dacht eenmalig) tegen betaling medailles beschikbaar waren. Ik moest toegeven dat ik zelden of nooit contant geld bij mij had tijdens het lopen. En zo ook nu niet. Maar dat was geen probleem, Jan zou er een voor mij kopen en ik kreeg hem zowaar cadeau. Nogmaals heel veel dank daarvoor, Jan!! Een erg leuk presentje ter gelegenheid van mijn jubileum bij deze veruit favoriete trimloop. Ik meende mij te herinneren dat ik bij de vorige TML-editie een paar minuten langer over dezelfde afstand had gedaan. Dus was 1:33:43 uur netto tijd een prima prestatie. Mijn geheugen liet mij daar wel wat in de steek want in december vorig jaar bleek ik er slechts 17 tellen langer over gedaan te hebben. Een kniesoor echter die daar op let. Gewoontegetrouw ging ik huiswaarts als een tevreden lopersmens.

tml-februari-2017-medaille

Deze geslaagde jubileumloop kreeg echter helaas een onverwacht en ook onwelkom staartje in de vorm van een aan het einde van de middag opkomende keelpijn. Deze is inmiddels uitgegroeid tot een heuse verkoudheid, annex zeer lichte griep die mij in de lappenmand heeft doen belanden. Had ik de week voorafgaand aan deze TML nog bewust mijn woensdagtraining laten schieten om wat extra rust te pakken, de training erop volgend moest ik eenvoudigweg wel schrappen vanwege mijn lichamelijke gesteldheid. En het is zeer de vraag of ik de reeds bedachte titel voor mijn volgende wedstrijdverslag (’21 tijdens de 21ste’) zal kunnen gebruiken. Want ik weet niet hoe lang het zal duren voor ik het weer op een lopen kan zetten, teneinde mij voor te bereiden op die gedroomde volgende halve marathon. Die ik in ieder geval zonder Jan en zonder andere Looptijdenvriend Peter zal moeten afleggen, als het al zover komt. Misschien zal ik mij, net als Jan, moeten beperken tot een ‘snelle 5 km’. Dan hoeven de vrijwilligers die na afloop van de laatste TML-editie van deze reeks de verdiende herinneringsshirts uitreiken, in ieder geval niet te wachten tot ik ook eens een keer zover ben dat ik dat kleinood kom afhalen. De tijd zal het leren.

Ook gepubliceerd op Looptijden.nl

Een gedachte over “Jubileum met Jan (en Marijke)

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Klein, dapper en snel

Froukje haalt de finish wel!

Runningbenno

Belevingen van een enthousiaste hardloper

Tobatleet

Beleefsels van een Goudse Runner

sportlifecrisis

"Sport, ik wil er veel voor doen maar niets voor laten"

Mari Durieux // Alles over hardlopen

hardloper - hardloopblogger - running junkie - reviews en racereports

%d bloggers liken dit: