Succesvolle samenloop

Toen collega Hans op maandagochtend aan mijn bureau stond, was zijn eerste zin: ‘dat deed pijn’. Als gewaardeerd fotograaf van dienst op het startterrein zag hij de dag ervoor van dichtbij dat ik behoorlijk moeite moest doen om de rit te voltooien. Niet dat mijn lijf echt pijn deed, maar ik had wel het gevoel dat ik er aardig doorheen zat. Terwijl Looptijdenmaatje Peter nog genoeg energie over had om vlak voor de meet naar rechts uit te wijken en daar aan de toeschouwers wat lage vijven uit de delen. En toch had hij er volgens de officiële uitslag 1 seconde korter over gedaan dan ondergetekende. Wat betekent dat hij ondanks die uitwijkmanoeuvre net iets eerder de finishlijn gepasseerd moet zijn. Dat ik niet de enige was die diep moest gaan, bleek toen wij, na ons te hebben omgekleed en gelaafd, door het startgebied naar de dichtstbijzijnde uitgang van het manegeterrein gingen. Daar had net de vrouw die enige kilometers met ons had meegelopen, haar halve marathon voltooid. Zij stond met een vuurrood gezicht zeer zwaar te hijgen en was in het geheel niet aanspreekbaar, want ze registreerde namelijk absoluut niet dat ik iets tegen haar zei in het langslopen.

Handjeklap en zwoegen
Handjeklap en zwoegen (foto: Hans Keesom)

Ik had dit epistel, naar analogie van het verhaal uit de Camera Obscura van Hildebrand (Nicolaas Beets), ook de titel ‘Hoe warm het was en hoe ver’ mee kunnen geven. Maar daarmee zou ik te veel de nadruk leggen op de geleverde inspanning en niet op de uiterst prettige en voor zowel Peter als ondergetekende voordeel biedende samenwerking tijdens deze mooie en enerverende trimloop. Mijn maatje had het voordeel dat ik het parcours van deze loop op mijn duimpje ken en het een en ander kon vertellen over interessante zaken op of langs de route. Ik, op mijn beurt, kon dankbaar gebruikmaken van het feit dat Peter een ervaren haas is en bovendien sinds zijn voorbereiding op en het voltooien van zijn marathonavontuur een specialist op de langere afstanden. Beide ervoeren wij het pluspunt van het eindelijk eens ontmoeten van en samen lopen met de collegablogger met wie beiden alleen via de sociale media dikwijls contact hadden gehad. Ik had Peter al eens eerder gepolst om weer eens in de regio Amsterdam te komen rennen (want dat had hij reeds vaker gedaan) en dan nu samen met mij. Toen hij online aangaf wel eens aan een loop uit mijn persoonlijke top 5 te willen deelnemen, heb ik de druk op hem op een vriendelijke manier opgevoerd. Daaruit kwam uiteindelijk de afspraak om samen deze Vechtloop te gaan verhapstukken.

Peter in het kippenhok
Peter in het kippenhok

Zo kwam het dat wij elkaar ontmoetten op station Weesp, samen al kletsend naar het startterrein wandelden en ons voorbereidden op die flinke tocht van 15 km door de ommelanden van het oude stadje Weesp, gelegen in de Vechtstreek, op de drempel van het Gooi. Voor wij het wisten, klikte het prima tussen ons en stonden wij te praten in het overdekte gedeelte van de manege, aan de zijkant van het al behoorlijk gevulde startvak. Hoewel ik hier voor de derde keer klaarstond om te gaan rennen, viel het mij voor het eerst op hoe het klonk als een kippenhok in die overdekte paardenbedoening. Wat wil je ook met die honderden renners die stonden te wachten op de start. En dat uiteraard niet zwijgend deden. Ik bedenk mij nu trouwens dat ik op dat manegeterrein nog nooit bewust een stal of een paard gezien heb. Blijkbaar wordt de hele boel ten behoeve van deze trimloop geëvacueerd. Door het lawaai van de rennersmassa miste ik het startschot van de 5 kmloop, die 3 minuten eerder vertrok dan de lopers van de 10, 15 en 21,1 km. Het gevolg was dat we niet meer de gelegenheid hadden om het snelle rennersvak vooraan op te zoeken, wat wel mijn gewoonte is, bang als ik ben om in het grote pak te komen vastzitten. Dus gingen wij van start in het midden van de meute, en dat bleek echt geen bezwaar omdat wij hadden afgesproken er een kalme ren van te maken. 1:30 uur was daarbij onze richttijd, wat zoveel betekende dat wij 6 minuten over een kilometer mochten doen en dus een uursnelheid van 10 km konden aanhouden.

Twee vage figuren midden in het loperspak
Twee vage figuren midden in het loperspak (foto: Björn van der Neut)

Terugkijkend was mijn vrees ook ongegrond omdat de eerste honderden meters plaveisel breed genoeg zijn om comfortabel je eigen tempo te vinden en te lopen. Dat deden wij dan ook en vanaf het begin liep de samenwerking als een gesmeerde bliksem. Langs het Torenfort aan de Ossenmarkt snelden wij over de Lange Vechtbrug (die helemaal niet lang is) het fraai in bloemen gestoken centrum van Weesp in. Eerst over de Hoogstraat, die langs het water van de rivier ligt, en daarna over grachten zoals de Herengracht en de Achtergracht. In die laatste straat (want de gracht is gedempt) zag ik een winkel genaamd ‘De Kringloper’. Toepasselijk voor ons rondje rennen door dit plaatsje. Peter vond het gebouw van Museum Weesp, waarvan ik aannam dat dit het stadhuis van die plaats zou zijn, mooi om van een afstand te zien. Toen wij de stad weer uitholden, gaf hij aan het hele stuk in het oude stadje de moeite waard gevonden te hebben. Dat was voor mij een hele opluchting, omdat ik in mijn vorige verhalen over deze loop zo hoog had opgegeven over dit evenement. ‘Goede recensies’, zoals hij dat noemde. Als de werkelijkheid dan zou tegenvallen, was dat voor mij een reden mij enigszins beschaamd te voelen. Daar was dus absoluut geen reden voor. Mijn loopmaatje was gewoon erg enthousiast en zou dat de hele loop ook blijven.

Linksaf Weesp weer uit
Linksaf Weesp weer uit (foto: Björn van der Neut)

Lopend over een klinkerbestrating op de Oude Gracht, maakte ik een opmerking over dit type wegdek. Dat bracht een renner aan mijn linkerkant tot een observatie over de marathon van Enschede, waar de laatste 5 km helemaal over dergelijke ondergrond gaat. Wij waren het er alle drie over eens dat dit soort plaveisel niet echt ideaal is voor hardlopers en zeker niet als je al zoveel kilometers in de benen hebt. Waarop Peter de mededeling deed dat bij zijn marathon na 36 km het licht bij hem sowieso al helemaal was uitgegaan. Bij de kerk liep een loper ook weer links van mij steeds heel scherp naar rechts te kijken. Had ik wat van hem aan soms? Het bleek dat hij naar een vrouwelijke collega keek die zich rechts van ons bevond. Was dat zijn loopmaatje of wilde hij nader met haar kennismaken? Naar mijn idee had de man nogal verbeten trekken op zijn gezicht, die ik als minder prettig ervoer. Ik ben benieuwd hoe die loopster daar over dacht. Terug over dezelfde Lange Vechtbrug snelden wij richting het stuk langs de rivier. In deze fase gingen wij, achteraf gezien, te rap getuige de snelheden van boven de 11 per uur. Dat kon later nog weleens voor problemen gaan zorgen, zo weet ik uit ervaring. Het werd warm langs het water met de doorkomende zon. Gelukkig waren er heel veel drinkposten. Wel miste ik zo´n fijne koude en natte spons, die ze helaas niet in het assortiment hadden. Ik zag later gefinishte halve marathonners met sponzen rondlopen. Hadden ze die bij een verre post in de Naardermeer dan wel uitgereikt?

Door de warmte en het redelijk hoge tempo werd het voor mij al snel zwaarder, zeker als we in de volle zon liepen. Dus was ieder beschaduwd plekje extra welkom. Peter nam steeds een bekertje water, ik had mijn eigen flessen aan mijn twee gordels, waarvan er één aan de achterkant voortdurend naar beneden over mijn billen dreigde te schuiven. Pas toen ik doorhad welke van de twee riemen de boosdoener was kon ik dit toch wel een beetje afleidende euvel voorgoed verhelpen. Ik zag de contouren van Fort Uitermeer en bedacht dat die nog redelijk ver weg waren. Pas ter hoogte van het fort konden wij omkeren en hetzelfde stuk langs het water weer terugrennen. Net daarvoor had ik Peter verteld dat ik begin dit jaar een training had gevolgd in De Overhorn, een prachtig uitziende boerenhofstede die dienst doet als bed & breakfast- en vergaderlocatie. Mijn loopmaatje vond de voorkant van deze boerderij een plaatje. Mooi dus dat wij er twee keer langskwamen. ‘Ook ideaal voor familiegelegenheden’, wist hij nog te concluderen. Een voordeel van routes met keerpunten is dat je op de terugweg steeds lopers tegenkomt die nog richting die draai in het parcours moeten. Die heb je derhalve allemaal achter je gelaten. Ieder voordeel heeft zijn nadeel want als jij zelf nog richting de u-bocht gaat zie jij wel lopers terugkomen die jou al hun hielen hebben laten zien.

Met vrouwelijke escorte langs de Vecht
Met vrouwelijke escorte langs de Vecht (foto: WeesperNieuws.nl)

Er wordt bij deze loop altijd heel veel gefotografeerd en ook hier stond halverwege een jongeman langs de kant plaatjes te schieten. Ik heb inmiddels al tientallen fraaie kiekjes van Peter en mijzelf verzameld. Zoals een erg leuk uitziend huisje op het water, dat mij sterk deed denken aan het huis dat een jongetje in een reclame van een bekende bank zelf in elkaar knutselt, om het vervolgens in het wild bij de huizenjacht echt tegen te komen. Ik was voor mijn gevoel behoorlijk veel aan het mopperen over de inspanningen en de warmte en bood voor dat feit op een gegeven moment aan Peter, die schijnbaar onvermoeibaar zijn zelfgekozen rol als haas (en Haan) van dienst vervulde, mijn excuses aan. Met erbij de opmerking dat ik dat mopperen meestal in mijn hoofd doe, omdat ik doorgaans mijn loopjes solo afwerk. Ook daarom was ik extra blij met zijn gezelschap, naast het feit dat ik het als uiterst prettige afwisseling ervoer om met iemand samen een complete loop af te werken. Ineens liepen er achter ons een paar vrouwen, waarvan er één luidkeels de renners die nog de andere kant op moesten, aanmoedigde. Ik draaide mijn hoofd en voegde haar toe dat zij ons ook wel op die wijze mocht enthousiasmeren. Waarop zij repliceerde dat zij dat ook deed en dat ze ons op die manier vooruit stuwde. Dit ontlokte Peter de Haan/ haas de opmerking: ‘O, wij zijn de hazen van dienst’. Dat was hij voor mij in ieder geval wel, 15 km lang.

Huisje op het Vechtwater
Huisje op het Vechtwater (foto: Maryvonne van den Berg)

Deze dames waren snel weer verdwenen. Het is mij ontgaan of zij bij ons wegliepen, maar dat zal wel want een versnelling zat er bij mij op dat moment even niet in. En Peter, plichtsgetrouw en amicaal als hij is, week niet van mijn zijde. Niet veel later kwam er een andere dame naast ons. Zij liep met ons op toen wij weer over het manegeterrein gingen en zo de kaap van 10 km passeerden. Mentaal gezien best lastig als je al niet meer zo soepel loopt en de finish rechts moet laten liggen om nog 2,5 km een andere kant op te gaan en precies hetzelfde stuk net zo hard weer terug. Deze vrouw ging mee op dat laatste stuk naar de andere kant van het spoor. Zij vroeg of wij de 15 km deden, zij ging zelf voor de 21,1. Na ongeveer 12 km mocht zij daarom onder het spoor richting Almere door voor een extra rondje in de richting van de Naardermeer en waren Peter en ik weer met zijn tweeën. Op het stukje onverhard dat wij op het terrein dienden te overbruggen, stonden ook meerdere fotografen. De halve marathondame had het in het zicht van die gevoelige plaat-vastleggers over een trio of iets dergelijks. Ik weet niet precies wat zij daarmee bedoelde en zal mij ook niet verliezen in allerlei speculaties over deze woorden. Net na het keerpunt bij het fort op 6,5 km, was de zon gelukkig achter de bewolking schuilgegaan. Maar tijdens de 11e km, op het gedeelte langs woonboten die de rivier daar volledig aan het zicht onttrekken, dreigde de koperen ploert zijn gezicht weer te laten zien. Aangezien de route daar volledig uit de wind lag, dreigde dit in ieder geval voor mij, nog even extra afzien te worden. Gelukkig duurde die Heintje Davids-imitatie van deze grote ster niet heel lang en dat was maar goed ook. Want tot aan het volgende keerpunt op 12,5 km liepen wij met de bries die er was, in de rug. Daar voelde je derhalve geen verkoeling van. Toen we gedraaid waren, was die verfrissing er ineens wel en dat deed mij even goed.

Doorkomst na 10 km
Doorkomst na 10 km (foto: Hans Keesom)

De vermoeidheid zat echter allang in mijn benen en ik moest moeite doen om in Peter’s spoor te blijven. Iets dat trouwens niet voortdurend lukte. Af en toe moest ik een piepklein gaatje laten vallen. En ik had ook al het gevoel dat hij door mij, steeds langzamer moest gaan lopen. Dat viel, als ik naar onze kilometertijden kijk, trouwens redelijk mee. Hoewel er wel duidelijk sprake was van een negatieve split. Dat krijg je al snel op zo’n afstand en helemaal als je eigenlijk iets te voortvarend begint, zoals ik hiervoor al vermeld heb. Mijn maatje sprak mij indirect telkens moed in door het aantal nog af te leggen kilometers te roepen. Een enkele keer zag ik op mijn horloge een uursnelheid van onder de 10. De kilometertijden liepen na 6 km wel op van rond de 5:30 minuten richting de 6 minuten, maar bleven keurig steken rond de 5:50. Ze werden zelfs aan het einde van de ren weer ietsje rapper. Doorstoempen en bij Peter blijven was mijn parool en dat lukte heel aardig, hoewel het voor het gevoel soms hangen en wurgen was. Ik was aan één kant blij dat wij de tunnel onder het spoor voor de tweede keer konden passeren en linksaf het manegeterrein oprennen om daar met een 180 graden bocht naar de finish te draaien. Aan de andere kant betekende dit dat onze samenloop er alweer bijna opzat. En zoals ik eerder, tijdens onze gang langs het water, tegen Peter opmerkte: als je bezig bent met rennen en vermoeid raakt, wil je dat je zo gauw mogelijk de klus klaart. Maar achteraf vind je het jammer dat de loop voorbij is en dat slechts de mooie herinneringen overblijven. Herinneringen die de eerder ervaren werkelijkheid wellicht iets mooier inkleuren ook.

Als trio op weg voor het laatste deel
Als trio op weg voor het laatste deel (foto’s: Maryvonne van den Berg)

Na 1:27:18 uur was het samenlopen dan echt voorbij. Althans voor voorlopig. Ik slaagde er, juist voor het finishen nog wel in fotograferende collega Hans een verdiende lage vijf te overhandigen. Daarna was ik echt toe aan rustig uitwandelen en -hijgen. Dat kon prima binnen in de manege, waar niet veel renvolk te bekennen was. Wel jammer dat er daar ook bosjes luidsprekers hingen die een hele hoop lawaai voortbrachten, zowel muziek als voortdurend gepraat van de spreekstalmeester. Mijn hoofd deed lichtelijk pijn van de inspanning en was dringend aan rust toe. Daarom vond ik het helemaal geen bezwaar om redelijk vlot deze plaats van handeling te verlaten en met kalme pas door het fraaie stadje naar het station te wandelen. En er nog een paar laatste blikken op te werpen. Nu moesten we wachten voor we de lange Vechtbrug vanwege een boot die over het Vechtwater passeerde. Peter en ik kletsten nog honderduit en spraken, voor onze wegen zich scheidden, af om dit samenlopen eens een keertje over te doen. Hetzij in Het Twiske, hetzij in de omgeving Gouda waar Peter woont. Mijn lichte hoofdpijn verdween gelukkig snel, nadat ik thuis een flinke bak koffie had achterovergeslagen. De vermoeidheid in de benen duurde iets langer. Maar een positief gevoel heb ik blijvend aan deze trimloop overgehouden. En het besef dat het ruim 7,5 maanden geleden was dat ik een dergelijke afstand in georganiseerd verband aflegde. Waarbij ik tevens moet aantekenen dat ik nu dik 7 minuten sneller was dat de 15 km-trainingen die ik de laatste weken ervoor heb gedaan. En ik had, ondanks het al vrij vlot intredende gebrek aan souplesse, geen enkel moment het idee om bij Peter af te haken of over te gaan op wandeltempo. Om talloze redenen was er hier sprake van een win-winsituatie en een blijvende positieve herinnering aan een erg leuke, sociale samenloop.

Lees vooral ook het zoals altijd puntige en raak getroffen relaas van mijn aimabele loopmaatje.

En kijk nog eens naar mijn blogs van de vorige twee jaren als je meer wilt weten over de Vechtloop en meer mooie plaatjes wilt zien:

Dankzij de dames
Vechtloop met drie gezichten

Dit verslag trok ooit eens massa’s lezers op Looptijden.nl

4 gedachten over “Succesvolle samenloop

Voeg uw reactie toe

    1. Alleen die vele mooie en gratis foto’s zijn al een goede reden om hier deel te nemen. En deze laten heel goed zien dat ik geen verhaaltje verzonnen heb. Ik heb jouw compliment vandaag meteen doorgegeven aan collega Hans. Waarvoor veel dank!!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Klein, dapper en snel

Froukje haalt de finish wel!

Runningbenno

Belevingen van een enthousiaste hardloper

Tobatleet

Beleefsels van een Goudse Runner

sportlifecrisis

"Sport, ik wil er veel voor doen maar niets voor laten"

Mari Durieux // Alles over hardlopen

hardloper - hardloopblogger - running junkie - reviews en racereports

%d bloggers liken dit: