Een nieuwe lente, een (heel voorzichtig) nieuw begin?

Als je niet rent, valt er weinig te melden in een hardloopblog. Mijn vorige bijdrage dateert dan ook alweer van mei 2020. De laatste keer dat ik echt gelopen heb is onderhand 14 maanden geleden, begin februari vorig jaar. Dat beviel, na 4,5 maanden gedwongen stilstand, op zich prima. Maar zorgde daags na het tweede loopje binnen drie dagen voor zó’n langdurige pijn in mijn problematische rug dat ik ervan overtuigd raakte dat het voorgoed gebeurd was met rennen. Toen die klachten na acht weken eindelijk verdwenen waren, durfde ik het eenvoudigweg niet nogmaals te proberen uit angst dat de malheur opnieuw de kop zou opsteken. Het verbaast mij zelf wel eens hoe makkelijk ik ben in het accepteren van een ontstane situatie of een voldongen feit. Ik kon mijn favoriete sport niet meer beoefenen en dat was helaas, maar niet anders. Er biggelden geen tranen over mijn wangen en mijn nachtrust werd er gelukkig niet door verstoord. Pas maanden nadien droomde ik een enkele keer dat ik toch aan het lopen was.

De Omloop
De Omloop, begin zomer

Korte tijd later begon de inmiddels infame covid-crisis. Omdat buitenshuis bewegen om gezondheidsredenen nóg belangrijker werd en ik dat sowieso heel graag doe, benutte ik geregeld de beproefde alternatieven wandelen en fietsen. En binnenshuis probeerde ik, met wisselende regelmaat en succes, oefeningen te doen om mijn romp te versterken. Enthousiast begon ik ook met in looppas de trappen van de Nesciobrug te beklimmen en af te dalen. Tot circa 1500 stappen per keer, kan ik mij herinneren. En ik maakte een paar keer een fikse wandeling op de nuchtere maag door het aangrenzende Diemerpark. Maar de zomer kwam en het werd zoals bekend erg warm, met een voor ons land fikse en langdurige hittegolf. Binnen blijven en zoveel mogelijk energie sparen werd toen mijn beproefde scenario. Met als gevolg dat ik de gewoonte dan wel traditie die ik steevast nodig heb om dergelijke zaken met enige regelmaat en volharding te volbrengen, volledig kwijtraakte. Ergens in september kreeg ik op een dag ineens koorts en maag-darmklachten en liet ik mij testen op corona. Met gelukkig een negatieve uitslag. Maar die eendagsbuikgriep hakte er lichamelijk wel flink in en ik bleef mede daardoor vooral inactief.

Diemerparkstrand-pad
Diemerpark, pad aan de noordkant

Omdat mijn gewicht, na een aanvankelijke daling door het aanpassen van mijn dagelijkse dieet, weer licht begon te stijgen, werd het toch serieus noodzakelijk dat ik hernieuwd calorieën ging verstoken door flinke lichamelijke inspanning. Ik slaagde er met enige moeite in de rompspier- en aanverwante oefeningen tot een om-de-dag-gewoonte te maken. De voor hardlopers zo belangrijke bilspieren en heupbuigers vergat ik daarbij trouwens niet, want je wist het maar nooit. Daarnaast ging ik vrijwel dagelijks wandelen, al dan niet samen met mijn levenspartner. Een frisse neus halen mocht van Mark, sterker nog, hij en zijn makkers en iedereen die er verstand van had raadden het zelfs dringend aan. Mijn vrouw ging in die eerste coronamaanden, op dagen dat zij niet werkte, heel vroeg de deur uit om zo veilig mogelijk te wandelen als er nog bijna geen medemens op straat te bekennen was. Ik ging dan geregeld mee vóór mijn ontbijt.

Kattenpad-met-Nesciobrug
‘Hermans Kattenpad’

Een ander hoofdstuk: geïnspireerd door het boek van collegablogger Hedwig, begon ik al vóór de zomer van 2020 aan de selectie- en bundeling van de belangrijkste hardloopverhalen uit mijn persoonlijke collectie. Deze dienden als basis voor mijn memoires. Met een duidelijk begin- en eindpunt van mijn hardloopbaan en een herkenbare rode draad, had ik het idee daar een overzichtelijk verhaal van te kunnen maken. Tot op heden is dit een werk in uitvoering dat overigens alweer geruime tijd stilligt. Ik heb over mijzelf geleerd dat ik iemand ben van ‘reeksen’ oftewel periodes dat ik enthousiast of fanatiek met een bepaalde activiteit bezig ben. Ben ik daar eenmaal, om wat voor reden dan ook, mee gestopt, dan laat ik het er ook soms tijdenlang of definitief bij zitten. Het is zeker mijn bedoeling dit project later opnieuw op te pakken maar de kans bestaat wel dat ik het gekozen stramien moet gaan aanpassen.

Omloop-maart-2020
Parkje De Omloop

Reeds meerdere jaren gebruik ik naast mijn Garmin gps-horloge een activiteitsvastlegger van hetzelfde merk. Omdat ik, op de dagen dat ik niet rende, toch de hoeveelheid stappen die ik zette, wilde meten. Want meten is weten. Het aantal van 12000 passen was daarbij vanaf het begin mijn dagelijkse doelstelling. Dit tevens ter stimulering van het iedere dag voldoende bewegen. De moderne, westerse mens brengt een te groot deel van zijn/haar leven binnenshuis door. Maar ik weet (hoewel ik het soms wel even vergeet) al heel lang dat buiten actief bezig zijn niet alleen heel belangrijk is voor een goede geestelijke en lichamelijke gezondheid maar doodeenvoudig ook erg fijn. Geregeld lukte het mij om een serie van tien of meer dagen neer te zetten waarop ik mijn dagelijkse doel haalde. Overigens afgewisseld met dagen dat ik fiks onder die limiet bleef. Eind februari van dit jaar begon ik aan een reeks van 33 onafgebroken dagen waarop ik gemiddeld ruim meer dan 17500 stappen per dag zette. En vanaf 1 maart 2021 heb ik tot nu toe twaalf maal een nuchtere wandeling van meerdere kilometers gemaakt. Met als hoogtepunt een trip van 12,27 km.

Omloop-zon-1
Het gras is gemaaid

Nuchter wandelen heeft voor mij meerdere voordelen: 

  • Vroeg op de dag erop uitgaan als er nog niet veel volk op de been is
  • Ontspannen wandelen met een vrijwel lege blaas en nog-niet-geactiveerde darmen
  • Bij voldoende kilometers de limiet van 12000 stappen zeker en al vroegtijdig halen
  • Door een gebrek aan snelle koolhydraten de vetverbranding stimuleren en zodoende hopelijk vele grammen aan lichaamsgewicht kwijtspelen

Als plaats van handeling koos ik, net als vorig jaar aan het einde van de lente voor het nabij gelegen Diemerpark. Daar heb ik de mogelijkheid voor verschillende rondjes (die ik uiteraard voorheen ook geregeld rende) en daarmee meerdere afstanden. Hardlopen was dus al tijden niet meer aan de orde. Maar zeker toen ik langer mijn spierversterkende oefeningen deed, wenste ik weleens dat ik aan de kust, dicht bij het strand woonde. Want inmiddels was ik zover dat ik het best zou aandurven aldaar een kilometertje of wat langs de waterlijn te hobbelen teneinde uit te proberen of mijn rug dat aankon. Helaas is de Noordzeekust per openbaar vervoer zeker een uur reizen bij ons vandaan en dat is in dit huidige tijdsgewricht al helemaal geen mogelijkheid gezien alle opgelegde beperkingen. Dan heb ik het nog maar niet over de praktische problemen betreffende meeslepen van droge kleding, omkleedmogelijkheid en sanitaire voorzieningen. Erg veel moeite dus voor een kilometertje joggen aan zee!

Diemerparkstrand-maart-2021
Strand Diemerpark met de Amsterdamse wijk IJburg op de achtergrond

Geregeld duurt het bij mij geruime tijd alvorens het kwartje valt. Zo bedacht ik pas een paar dagen nadat het sneeuwdek, dat ons niet zo lang geleden verraste, alweer was verdwenen, dat ik best een stukje had kunnen proberen te hobbelen op die zachte bodembedekking. De klap van het muntstukje dat viel nadat ik weer eens wandelend een rondje Diemerpark zonder proviand in de maag had volbracht, was niet daverend hard maar wel goed hoorbaar. Door het regime van zeer geregelde rompoefeningen had ik inmiddels echt het gevoel dat mijn torso een stuk krachtiger is geworden en dat ik ook beter rechtop loop. En aan de noordkant oftewel de IJburgzijde van het Diemerpark ligt een recreatiestrandje waar ik steeds langs wandelde. En dat ik in het verleden benutte om mijzelf voor te bereiden op de Zandvoort Circuitrun. Waarom niet de wandeling op die plek korte tijd onderbreken en 1000 meter over het zand in looppas voortgaan?!? Zo gezegd, zo gedaan! Ik wandel toch al steevast in renkleding en geregeld op hardloopschoenen, ergo mijn uitrusting was al tot in de puntjes verzorgd. Op 10 maart j.l. waren het de stoute schoenen die ik aantrok. Ik begon zoals gebruikelijk mijn tocht wandelend. Na pak-hem-beet anderhalve kilometer aan de noordkant van het Diemerpark aangekomen, daalde ik af naar de waterlijn en begon te hobbelen. Net als met fietsen of zwemmen het geval is, ook na het lange tijd niet gedaan te hebben, heb je de slag zo weer te pakken. Alleen mijn knieën protesteerden korte tijd heel lichtjes. De 1000 meters waren redelijk snel afgelegd en het feit dat mijn maag nog volkomen leeg was, had totaal geen nadelige invloed op de inspanning. Ik vervolgde direct aansluitend wandelend mijn weg en maakte het rondje door het park moeiteloos af. De rug ging tijdens- of na de geleverde arbeid gelukkig niet opspelen, wat mij deed besluiten deze exercitie een week later te herhalen. Zes rustdagen ertussen dus en niet slechts één, zoals ik ruim een jaar geleden onverstandig en overenthousiast wel te werk was gegaan.

Diemerparkstrand-2
Recreatiestrand en breed fiets-voetpad erlangs

Omdat mijn rug geen sjoege had gegeven, deed ik er vervolgens toch een schepje bovenop, een stapje meer. Want een week later hobbelde ik 1,6 km, oftewel een volle Engelse mijl over het Amsterdamse zandstrand. Opnieuw geen centje pijn tijdens het rennen! In plaats van het bekende rondje, verliet ik aansluitend het Diemerpark aan de oostzijde en wandelde via de Uyllanderbrug en de Diemerpolder terug naar mijn woonstede. De totale wandel-ren-wandeltocht die keer bedroeg 12,27 km, de langste zonder brandstof tot nu toe. Aan het einde ervan was ik overigens wel blij thuis te zijn en het uitgestelde ontbijt te kunnen  verorberen. Want de pijp was toen toch wel behoorlijk leeggeraakt. Zes dagen nadien ging ik andermaal zonder ontbijt op pad, nu via een iets langere aanlooproute naar het recreatiestrand. Twee hele kilometers zou ik hardlopend gaan verhapstukken. Het begon zowaar een beetje ergens op te lijken, want de volledige kilometer die ik op het zand aflegde (ik begon pas te rennen na 3 komma nogwat km) klokte ik in 6,34 minuten bij 9,1/uur. Daarnaast behaalde ik over deze hele tocht een snelheid van 6,2 km/uur. Hoewel het op zich niet heel erg belangrijk is, rapper was ik nog niet geweest. En dat stimuleert de mens toch om te blijven voortdoen.

Omloop-zon-2
De Omloop bij de Ouddiemerlaan

De vierde keer vond pas ruim anderhalve week later plaats. In het parkje dichtbij huis hadden ze enkele paden van een nieuwe schelpenlaag voorzien en een geheel overwoekerde wandelweg volledig vrij gemaakt. Tesamen met een paar andere stukjes kon ik zo een klein parcours lopen waarvan de ondergrond grotendeels verend is. Ik durfde het aan om hierop zomaar 3,2 km te hobbelen. Als ik ook hiervan geen terugslag ondervind, ben ik denkelijk goed op weg. Of ik echter ooit een elfde Dam tot Dam zal kunnen lopen of zelfs maar voor een volgende, korte trimloop kan inschrijven is nog helemaal de vraag. In mijn hart was ik al die tijd een renner gebleven, zij het achteraf gezien met de nodige reserve. Al blijft het bij wandel-hobbel-wandeltochten met een relatief kort hobbeldeel, dan nog ben ik daar erg blij mee. En deze positieve ontwikkeling geeft mij het gevoel dat ik in ieder geval weer een heel klein beetje een waarlijk actieve hardloper aan het worden ben. Die tevens de lust om erover te schrijven hervonden heeft. Wij zien wel waar het schip strandt.

4 gedachten over “Een nieuwe lente, een (heel voorzichtig) nieuw begin?

Voeg uw reactie toe

  1. Hoi Arjan, Oké Ik ontving net jou mailtje en ben gelijk gaan kijken en zie dat je jou blog net geplaatst hebt tenminste er staat 18 minuten geleden. Ik heb mij er even op gestort en hem rustig gaan lezen zeg ik gelijk weer leuk geschreven. En wat goed dat je de 1ste stappen hebt gezet met de korte loopjes en geen last hebt ondervonden van jou rug. Jij zegt het al blijft het bij wandel-hobbel-wandeltochten ik kan mij voorstellen dat je er blij van wordt. Ik denk rustig doorgaan met opbouwen en wie weet wat het brengt. Misschien dat je op langere termijn weer eens een langere afstand kan lopen dat zou mooi zijn toch. Ik blijf jou ontwikkelingen volgen en benieuwd hoe het verder gaat. I say keep it up💪

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Klein, dapper en snel

Froukje haalt de finish wel!

Runningbenno

Belevingen van een enthousiaste hardloper

Tobatleet

Beleefsels van een Goudse Runner

sportlifecrisis

"Sport, ik wil er veel voor doen maar niets voor laten"

Mari Durieux // Alles over hardlopen

hardloper - hardloopblogger - running junkie - reviews en racereports

%d bloggers liken dit: