Gewoonte of traditie?

Een gewoonte is (volgens Van Dale) ‘een algemeen aangenomen gebruik of een persoonlijk aangewende handeling’. Een traditie is ‘een oude gewoonte van een (grote) groep mensen’ (weer volgens Van Dale). De Nederlandstalige Wikipedia geeft als definitie van traditie: ‘een gewoonte of gebruik dat van de ene op de andere generatie wordt doorgegeven’. Als ik de beide laatste omschrijvingen in ogenschouw neem, mag ik het afreizen naar Naarden en het deelnemen aan de Wallenloop aldaar, niet als zodanig betitelen. ‘Traditie’ klinkt in mijn oren echter veel indrukwekkender dan ‘(een goede) gewoonte’ en daarom ben ik toch zo vrij om deze karakterisering hier toe te kennen. Zeker nu ik voor het vijfde achtereenvolgende jaar de gang naar het Gooi gemaakt heb.

Opvallende tas
Opvallende tas met spulletjes

Bij deze Wallenloop is, zolang ik deelneem, alles altijd hetzelfde. Het vaste parcours op de traditionele, zelfs historische locatie, waarbij men steevast kan kiezen uit 1 t/m 4 rondjes. En die rondjes gaan altijd, jaar in jaar uit, met de klok mee om het historische stadscentrum. De renrichting omdraaien zou onherroepelijk tot opstoppingen kort na de start leiden. Vooral omdat het (Vesting-)pad dat vanaf de start naar links loopt, veel smaller is dan de Korte Bedekte Weg rechtsaf. Dat laatste pad (want echt géén Weg) dient in de huidige opzet onveranderlijk als eerste genomen te worden. Ook de benamingen van die vier sublopen (Kazerneloop, Bastionloop, Arsenaalloop, Vestingloop) blijven gelijk, net als de uitvalsbasis, zijnde de plaatselijke sporthal De Lunet. Er lijkt mij ook weinig reden om deze zaken te veranderen, eerlijk gezegd. Een prima traditie in mijn beleving!

Fototentoonstellingsitems aan weerszijden van de startplek
Fototentoonstellingsitems aan weerszijden van de startplek

Degenen die mijn verhalen al langer volgen, weten dat de gang naar Naarden voor mij geen straf is. Integendeel zelfs, inmiddels ga ik traditioneel heel graag die kant op. Het begon die bewuste zondag eigenlijk zoals altijd met de wandeling door mijn woonplaats, waar het op dat moment nog heerlijk stil was op straat en al lekker zonnig. Vervolgens de korte treinreis, waarbij vooral het stuk tussen Weesp en Naarden-Bussum mij uitermate kan bekoren. Zeker ook vanwege de overigens veel te korte passage door de Naardermeer, Nederlands oudste natuurreservaat. Station Naarden-Bussum heeft een mooi, historisch uiterlijk en daar houd ik van. Dan de opwarmwandeling door de prachtige (en steevast nog zeer rustige) lanen van eerst een stukje Bussum en vervolgens Naarden, naar de plaatselijke sporthal. Daar beleefde ik voor de tweede keer de nieuwe trend: de startnummers werden uitgedeeld op nummer i.p.v. op naam. Dat lijkt averechts te werken, want voor het eerst diende ik hier (net als al dan niet toevallig in Driemond, twee weken eerder) aan te sluiten in een redelijk lange rij. Eenmaal bij de tafel moesten er drie oudere dames achter de tafel in actie komen om mijn papiertje tevoorschijn te toveren. Na het aanspreken van meerdere bakken met enveloppen, kwam het dan uiteindelijk over de tafel mijn kant op.

Startnummer

Hoewel ik dacht redelijk wat tijd te hebben om mijzelf klaar te maken voor de start, moest ik op een gegeven moment toch fluks de kortste weg naar die plek nemen en in de voorste rijen plaatsnemen. Daar deed ik nog rap wat losmaakoefeningen en toen was het grote moment al aangebroken. Traditioneel zorgde ik ervoor snel te vertrekken (ik zag korte tijd 13 per uur op mijn Garmin), zodat ik op het relatief smalle pad langs het water mijzelf vrijelijk kon voortbewegen in eigen gekozen tempo. Want als het langzame peloton eenmaal daar is aanbeland, is er geen doorkomen meer aan. Zoveel was mij tijdens de allereerste deelname in 2012, pijnlijk duidelijk geworden. Eenmaal op die Korte Bedekte Weg kon ik dan van de te hoge aanvangssnelheid terugzakken naar een meer comfortabel tempo, ergens tussen de 10 en 11 per uur. Dat deed ik dan ook prompt, met het gevolg dat meerdere lopers langs mij heen kwamen. Maar dat zou anders ook wel gebeurd zijn, dus daarover maakte ik mij niet te sappel.

Zojuist vertrokken
Zojuist vertrokken

Het was zoals eerder geschetst mooi weer met volop zonneschijn, maar nog niet te warm voor een lekkere ren. En daar aan de zuidoostkant van de Naardense vesting was een prettige, verkoelende wind voelbaar. Die verfrissing was gelukkig op een redelijk deel van de ronde van ongeveer 3,75 km aanwezig. En viel ook nog eens grotendeels samen met de schaduwpartijen die circa drie-vierde deel van de omloop uitmaakten, ook dat is gelukkig traditie in Naarden. Dit betekende wel dat het resterende kwart zowel in de zon als in de luwte moesten worden afgelegd. Wat bij tijd en wijle behoorlijk warm en benauwd was. Na een paar kilometers hoorde ik achter mij een vader tegen zijn zoontje praten. Met zinnen als; ‘je hebt nu al twee km afgelegd’ en ‘gaat het nog een beetje?’, hield senior de conversatie gaande. Ik vermoedde dat vader en zoon het, gezien de leeftijd van junior, bij één ronde zouden houden. Dus bedacht ik hem aan het einde daarvan voor de grap te zullen vragen of hij nog een rondje met mij wilde meelopen. Het jongetje droeg een oud Ajaxshirt met de naam Huntelaar achterop, zag ik toen zij mij voorbijgingen. Op dat moment vroeg ik hem: ‘ga jij mij zomaar voorbij?’. Waarop een oudere renner direct erachter antwoordde met: ‘Tja, Huntelaar hé, die houd je niet zomaar bij!’. Ik kon mijn snode plan hem tot nog een rondje te verlokken dus niet meer ten uitvoer brengen, vooral omdat het tweetal zich van mij verwijderde. Ook in Naarden is er, net als bij vele andere, een kidsrun. Bij deze loop zie ik echter als enige regelmatig meerdere jeugdige lopers, die in ieder geval één ronde met de volwassenen optrekken. Zo liepen er aan het begin van de openingsronde twee jonge meisjes voor mij, waarvan er een nogal stampend haar voeten op de grond plantte.

De eerste ronde
Veel renvolk tijdens de eerste ronde

Op ongeveer dezelfde plaats waar ik tijdens de eerste ronde de vader-zooncombinatie achter mij wist, kwam er gedurende de tweede doorgang een vrouw eerst naast mij en daarna vóór mij lopen. Deze dame met donkere paardenstaart, had een prettig tempo waaraan ik mij prima zou kunnen optrekken. Ik noemde haar Marlies omdat ik meen dat iemand langs de kant dat naar haar riep. Logischerwijs ging ik in haar kielzog mee. Als ik het gevoel had dat zij wat vertraagde, ging ik erlangs en nam ik de koppositie over. Dat deed Marlies ook en zo ontstond een tijdlang een prima, zij het zwijgende, samenwerking. Op een gegeven moment voegde een haar bekende man zich bij ons. Aan het begin van de derde ronde wachtte hij Marlies op. Ondanks dat ik een fles sportdrink meesleepte, nam ik vanaf de tweede omloop bij de drinkpost steeds een bekertje water aan. Zowel om mijn plakkerige handen te reinigen alsook om af te wisselen met de zoete sportdrank uit mijn fles.Toch ging ik het duo ongeveer op die (altijd vaste) plek voorbij. Zij kwamen echter snel opnieuw langszij en niet lang daarna keek de dame op de smartphone die zij in een armband droeg. Wat zij op dat scherm zag was aanleiding om het gas open te schroeven en snel weg te benen. Al spoedig was mijn haas uit het zicht verdwenen en ik vermoed dat zij aan het einde van die derde ronde afboog naar de eindstreep. Ik heb haar in ieder geval niet meer gezien.

De tweede doorgang
De tweede doorgang, nog enthousiastelingen genoeg

Voor een beschrijving van de ronde over de buitenwallen van de historische stad Naarden, verwijs ik naar mijn eerdere verhalen over deze uitzonderlijke, mooie loop. Omdat je hier kunt kiezen voor 1, 2, 3 of 4 ronden en het logisch is dat de meeste deelnemers de kortere afstanden prefereren, is een kenmerk dat het rustiger wordt op het parcours naarmate het aantal tourtjes toeneemt. En hoe rustiger het wordt, hoe meer ik in mijn element ben. Op het smalste deel, aan de noordzijde, moest ik tijdens de eerste doorgang overigens ijlings naar links opschuiven, omdat er plots een eenzame wandelaar met rugzak vlak voor mij opdook. En ik wilde niet pats-boem tegen de man botsen, noch moeten inhouden en mijn tred van dat moment opgeven. De medeloper die ik hierdoor bijna de pas afsneed, legde even zijn hand op mijn rug. Ik maakte snel excuses voor mijn gedwongen ruk naar links. De man had er echter geen enkele moeite mee, getuige zijn repliek: ‘niets aan de hand hoor, dit is toch een lekker loopje zo’. In een volgende ronde ging op ongeveer dezelfde plek een jogger met loslopende hond keurig aan de kant terwijl hij zijn huisdier op die positie in toom hield.

De derde omloop
De derde omloop, het wordt al rustiger

De rol van Marlies werd in de derde ronde naadloos overgenomen door een nogal stampende man. Bij deze veteraan was het in mijn beleving hollen of stilstaan: dan liep hij weer vóór mij en dan weer hoorde ik hem achter mij stampvoeten. Ergens op de route wisselden wij enkele woorden, maar ik weet niet meer welke of waar dat was. Wel kan ik mij herinneren dat ik uiteindelijk bij hem wegliep en dus eerder over de meet kwam. Aan het einde van omloop drie, kwam ik een jonge renster met rugzak tegen. Zij liep dus contra aan de renrichting en aan de achterkant van de route trof ik haar opnieuw. Beide keren keek zij alsof ze het moeilijk had en iets zocht dat zij kwijtgeraakt was. Dat laatste is trouwens geheel mijn interpretatie van wat ik waarnam. Er was nóg een renster die in tegengestelde richting ging en die ik op bijna dezelfde plaats op het warmste deel van de route ontmoette. Ik kon niet nalaten haar bij het passeren de wat flauwe opmerking toe te voegen dat ze toch echt de andere kant op moest. Ze kon er gelukkig wel om glimlachen Waar ik mijzelf in het verleden met gemak rond de 11 per uur gemiddeld voortbewoog, gaat het tegenwoordig een stukje langzamer. Als ik echter zag dat ik onder dan 10 per uur liep, zette ik een weinig aan om daar weer boven te geraken. Dat ‘kunststukje’ moest ik meerdere malen uithalen.

Na 4 tourtjes naar de meet
Ruimte genoeg bij de vierde doorkomst

Ook al gaat het nu wat minder voortvarend dan ooit, toch ben je als loper al gauw in jezelf gekeerd bezig met rennen. De grote posters met de voeten in het water tegen de vestingmuur bij de Amsterdamse weg, vielen mij waarschijnlijk daarom pas bij de derde passage op. De afstand was te groot om de teksten te kunnen lezen, waardoor ik niet precies kon vaststellen wat het doel ervan was. Pas na over de eindstreep te zijn gekomen zag ik meer van dergelijke panelen. En herinnerde ik mij ook weer dat mijn vrouw melding had gemaakt van een net begonnen fototentoonstelling aldaar. Op startafbeeldingen zag ik later dat er op de muren aan weerszijden van de startplaats eveneens panelen waren aangebracht. Die waren mij voor aanvang absoluut niet opgevallen. De vissers die in de schaduw onder de bomen naar hun dobbers aan het turen waren, had ik wel al een paar keer min of meer bewust gezien. De vrijwilligster op het ‘heuveltje’ aan het begin van de Admiraal Helfrichweg, die in de laatste ronde vroeg of ze een eindje mee moest lopen, is mij uiteraard wel bijgebleven. Ik gebaarde in het voorbijgaan dat zij dat zeker moest doen, maar helaas voegde zij de daad niet bij het woord. Ook de mensen die lekker op een bankje in de zon naar ons zaten te kijken, terwijl wij ons in het zweet werkten, staan mij nog helder voor de geest. Tenslotte kunnen de speciale borden met waarschuwingen over hardlopers, niet onvermeld blijven. Dergelijke borden heb ik nog niet eerder gezien, voor zover ik in mijn herinnering kan nagaan. Het zou een goede traditie kunnen worden om zulke aanduidingen landelijk op te nemen in het arsenaal aan plakkaten voor verkeersdeelnemers.

Speciale borden i.v.m. hardlopers
Speciale borden i.v.m. hardlopers

In 1:22:08 kwam ik over de finish en daarmee liep ik 10.29 km per uur gemiddeld. Ik was er tevreden mee. dit is wat ik tegenwoordig zo ongeveer presteer. Van een vrijwilliger kreeg ik een AV Tempo-tas met gemêleerde inhoud overhandigd. En omdat ik daar wat langer bleef hangen (onder meer om wat plaatjes te schieten), daarnaast twee keer een flesje water van de plaatselijke kinderopvang. Het aanbod voor een derde fles heb ik maar beleefd afgeslagen. In de vuurrode draagtas zat onder andere een pamflet van de Gooise Heideloop, waarvan de 3e editie eind augustus bij Laren gehouden zal worden. Al eerder had ik kennisgenomen van deze trimloop zonder tijdwaarneming, maar geoordeeld dat deze niet helemaal geschikt voor mij zou zijn vanwege de plaats van handeling en onduidelijkheid over de logistieke voorzieningen. Mijn vrouw werd echter direct enthousiast bij het zien van het bewuste papiertje. Je kunt namelijk eveneens 5 of 10 km (Noords-) wandelen en die kortste afstand leek haar zeker wat. Dan zou ik de 10 km kunnen gaan verhapstukken. Mijn oudste dochter, die in het verleden wel eens kleine stukjes met mij mee rende en inmiddels geregeld redelijk serieus aan het lopen is, werd als derde in het complot betrokken. Zij twijfelt nog of zij het bij 5 km zal houden of het aandurft met mij de dubbele afstand aan te vatten. Hebben wij hier het begin van een nieuwe traditie te pakken?

Gooise Heideloop 2017

Ook gepubliceerd op Looptijden.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Klein, dapper en snel

Froukje haalt de finish wel!

Runningbenno

Belevingen van een enthousiaste hardloper

Tobatleet

Beleefsels van een Goudse Runner

sportlifecrisis

"Sport, ik wil er veel voor doen maar niets voor laten"

Mari Durieux // Alles over hardlopen

hardloper - hardloopblogger - running junkie - reviews en racereports

%d bloggers liken dit: