In Duitsland met / zonder Dolf

Veel eerder dan verwacht maakten mijn vrouw en ik de volgende (zevende) reis naar ons favoriete vakantiepark in Niedersachsen. Dat kwam zo: tijdens ons laatste verblijf daar afgelopen zomer, hadden wij voor het eerst wifi in ons huisje. Die faciliteit had daar tot dan toe ontbroken. Nu was er ter plekke de mogelijkheid om de website van een op dat park staand particulier huisje te bekijken. Na een bezoek aan die site konden wij constateren dat het niet alleen een huisje was met een zeer complete inventaris, maar ook dat de prijzen die de eigenares vroeg, zeer redelijk waren en bovendien gunstig ten opzichte van die van de officiële parkhuisjes. Na eens een keer uitgebreid bij ‘Im Park‘ naar binnen te hebben gegluurd en gezien te hebben dat het er daar voortreffelijk en zeer luxueus uitzag, zijn wij serieus gaan nadenken over een verblijf. Het werd dus in de herfstvakantie en dat kwam goed uit, want jongste dochterlief, die ernstige bedenkingen had geuit bij het ontbreken van een tweede toilet in dit huisje, had geen vrij en kon derhalve de reis niet meemaken.

Vakantiehuisje Im Park, Dwergter Sand
Vakantiehuisje Im Park, Dwergter Sand

De weersvooruitzichten waren niet denderend, maar meestal valt dat als het zover is, reuze mee. En dus gingen mijn renkleren gewoon in de tas. Evenals mijn tablet, waarop het boek van Dolf Jansen met de zeer toepasselijke titel ‘Altijd verder’. Ik moest namelijk altijd nog verder lezen om het geschrift uit te krijgen. Na de zomervakantie was het er niet meer van gekomen om mij te verdiepen in ’s man’s hardloopavonturen langs de wegen der wereld. Ook de smartphone met de Looptijden-app en de bijbehorende koptelefoonset en armband zaten in mijn bagage. Hoewel, ik had niet direct plannen om Dolf deze rit als coach in te zetten. Want mijn vrouw zou mij zeker gaan begeleiden op de fiets en de twee laatste trainingen ervoor had ik Dolf’s diensten ook al ingehuurd. Je kon echter nooit weten. Dolf was dus in ieder geval voor de volle honderd procent present. Ook al twijfelde ik er sterk aan of ik zin en tijd zou hebben om het hele circus, met de smartphone in de armband om de linkerbovenarm en de koptelefoonset ingeplugd in zowel de Acer als in de oren, wederom op te tuigen.

Prachtige paddenstoelen
Prachtige paddenstoelen

Wij verbleven op Dwergter Sand van maandag tot en met vrijdag. Derhalve ik zou één keer de Asics Cumulus 14 onderbinden. Woensdag was daarvoor aanvankelijk de planning, maar omdat het op dinsdag droog bleek te zijn en dat een etmaal later nog maar de vraag was, gingen we meteen de dag na aankomst al op pad. De zondag daarna had ik voor een 10-kmloop ingeschreven, dus ik hield het walletje bij het schuurtje en vertrok voor mijn standaardronde van 11 km. Ik heb deze in mijn vorige ‘In Duitsland met Dolf – deel 2‘-blog al beschreven. Deze keer deed ik de route weer met de klok mee, net als twee keer terug. Toen we vertrokken was het enigszins mistig en op de fietspaden nog stiller dan tijdens de zomervakantie. Het werd daarom niet ‘hardlopen met Dolf’ maar ‘hardlopen in de mist’ en tijdens de eerste kilometers zeker ook ‘rennen langs paddenstoelen’. Direct naast het pad stonden namelijk zeer geregeld prachtige exemplaren in rood, paars of bruin. En omdat het, zoals ik net al schreef, doodstil was in het natuurgebied konden wij er in het langsrennen en -fietsen onbeperkt van genieten. Ik spoorde mijn vrouw aan om bij een prachtig exemplaar te stoppen en er een paar kiekjes van te maken. Zelf had ik daar uiteraard geen tijd voor, druk bezig als ik was zo snel mogelijk het ene been voor het andere te zetten. Waarbij beide benen beurtelings steeds heel kort los kwamen van de grond, want ik was niet aan het wandelen.

11 mooie kilometers
Elf heerlijk rustige kilometers (route nu andersom gerend)

Ik had mij op die manier losgemaakt van mijn vrouw en wachtte, op de plaats waar het fietspad van de Grosse Tredde een haakse bocht maakte, even op haar. Wij wilden elkaar natuurlijk niet uit het oog verliezen. Op deze plek, na 4 kilometer, zag ik het tweede stel andere aanwezigen van die ochtend. Zo heerlijk stil en verlaten was het op dat moment dus in het natuur- en recreatiegebied Thülsfelder Talsperre. Het was ook niet direct het mooiste weer van de wereld maar prima renweer wat mij betreft. En de temperatuur, de rust en het prachtige herfstbos maakten het in mijn ogen bijna perfect. Bij de brug op de plaats waar het riviertje de Soeste het kunstmatige meer weer verlaat, zagen we zowaar nog meer andere ‘Leute’. Het zou toch niet ineens druk gaan worden? Dat viel gelukkig een heel eind mee, want in het vervolg van de route kwamen ons, als ik het mij goed herinner, nog twee maal een paar fietsers tegemoet. Ook bij het fraaie Hotel Heidegrund was het vrijwel uitgestorven. Mijn vrouw hield hier even halt om te kijken of zij iets van prijsinformatie kon ontdekken aan de buitenkant van het gebouw, maar zij kwam al snel weer achter mij aan. Het lopen ging goed, al deed ik het redelijk rustig aan met een gemiddelde snelheid van net boven de 10 km per uur en km-tijden van 5:50 minuten, omgeslagen over de hele ren. De Petersfelderweg en het stuk bij de golfbaan (waarop ik trouwens tot op heden nog nooit een sterveling heb gezien) waren ook weer helemaal voor ons alleen. Pas op de landweg, toen we het bos al uit waren en ons tussen de velden en al vlak bij het park bevonden, kwam er weer wat volk op de fiets onze kant op. Ongetwijfeld mensen die ook in het vakantiedorp verbleven.

Hotel Heidegrund, Garrel
Hotel Heidegrund, Garrel in de zon

Dolf vertelde in zijn boek intussen honderduit over het lopen op de Nederlandse Antillen. Dat lijkt mij een erg warme en benauwde aangelegenheid en het zou niets voor mij zijn daar te gaan lopen hollen. Maar Dolf rent altijd en overal, bij iedere temperstuur en naar mijn idee ook dag en nacht. Bij hem vergeleken ben ik maar een deeltijdhardloper met een heel kleine aanstelling. Prachtig vond ik het stuk over lopen op het strand, langs de waterlijn, ook weer op allerlei plekken in de wereld. Vooral het verhaal over de loopvogeltjes die steeds voor hem uit liepen, voor hem wegrenden als het ware en hem daardoor tijdenlang gezelschap hielden, vond ik erg mooi om te lezen. Het deed mij een beetje denken aan de libellen die ik ’s zomers weleens op de bospaden tegenkom. Die zitten dan op de plek waar ik mij heen beweeg en vliegen op als ik ze nader. Ze vliegen dan niet opzij weg maar houden rechtuit het pad aan en zweven een tijdje met mij mee. Ik heb al eens het idee gehad daar een verhaaltje over te schrijven: ‘rennen met libellen’. Die alinea’s van Dolf over strandlopen spreken mij daarom ook zo aan omdat ik een groot strandliefhebber ben. Maar ik kom er bijna nooit omdat ik al jaren niet meer in de buurt van de Noordzeekust woon. En één van mijn grote wensen is nog steeds om te kunnen rennen langs de vloedlijn op het strand. Zo als het er nu uitziet, zal het er komend voorjaar eindelijk van komen als ik onder de vlag van mijn werkgever ga deelnemen aan de Zandvoort Circuit Run, die voor een derde deel over het strand voert.

Grosse Tredde
Het begin van de Grosse Tredde op een zonnige avond

Intussen heb ik Dolf’s boek nog steeds niet uit. Ten eerste omdat de tijd die ik daarvoor had tijdens deze midweekse trip eenvoudig te kort was. Je gaat niet ruim drie uur rijden naar Duitsland om daar in een vakantiewoning alleen maar te zitten lezen. Je wilt dan ook iets van de omgeving zien en genieten van het feit dat je op vakantie bent. Zo hebben we een paar keer gewandeld in het bosgedeelte van het natuurgebied dat direct aan het park grens. Hoe graag zou ik daar nog eens in renkleding over de paden willen snellen. Ten tweede kwam ik al lezende terecht in wat hij zijn ‘marathondagboek’ noemt. Op de een of andere manier vond ik dat deel toch wat minder boeiend en het stimuleerde mij tot op heden niet om mijn tablet weer ter hand te nemen en het lezen voort te zetten. Ik ervoer wat ik het laatst las als een soort nachtkaars. Je weet wel, zo’n vlam die eerst fel brandt en dan langzaam maar zeker steeds minder wordt om tenslotte geheel vanzelf te doven. Ik kan mij ook herinneren dat het op mij overkwam als een soort anticlimax. Ik hoop dat Dolf in de resterende pagina’s zijn uiterst vlotte verteltrant nog weet te herpakken en er te elfder ure een mooie eindsprint uit kan persen. Ik ga zijn draad zeker nog weer een keer oppakken en pogen met hem over de meet te komen.

Een heerlijk bospad
Een heerlijk bospad om overheen te hollen

Zoals ik aan het begin als vertelde gingen we slechts een midweek naar deze prachtige en prettig rustige plek. Dus kwam het er niet van om nogmaals de hardlooppantoffels aan te trekken en wederom de Thülsfelder Talsperre onveilig te maken. Nee het was eerder tijd om de spulletjes bij elkaar te zoeken en huiswaarts te keren. Dit deden wij op een prachtige, zonnige vrijdagochtend. In het volle licht van de koperen ploert kwamen de volop aanwezige herfstkleuren schitterend tot hun recht. Een lieve lust voor de ogen. ’s Zondags wachtte bij mij in de buurt de Middenmeerloop. Ik was er helemaal klaar voor.

Ook gepubliceerd op Looptijden.nl

2 gedachten over “In Duitsland met / zonder Dolf

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Klein, dapper en snel

Froukje haalt de finish wel!

Runningbenno

Belevingen van een enthousiaste hardloper

Tobatleet

Beleefsels van een Goudse Runner

sportlifecrisis

"Sport, ik wil er veel voor doen maar niets voor laten"

Mari Durieux // Alles over hardlopen

hardloper - hardloopblogger - running junkie - reviews en racereports

%d bloggers liken dit: