Weerzien in- en met het Twiske

Met een tevreden gevoel liep hij over het Landsmeerse sportpark en door enkele straten naar zijn auto. In een korte broek en zonder het gebruikelijke jasje. Een korte broek eind september? Ja, zo warm was het die zondag. Het sportpark lag er met zijn vele groene bomen en gladgeschoren grasveld bij de ingang ook heel zomers bij. Hij las later op de Twiskemolenwebsite dat dit met 24 graden Celsius zeer waarschijnlijk de warmste editie van de TML ooit was, in 40 jaar tijd dus, was geweest. Vanwege die hitte was het geen drukbezochte aflevering. Dat had hij zonder zich daarvan bewust te zijn, gemerkt in de kleedkamer. Daar was achteraf gezien ongebruikelijk veel ruimte om je om te kleden. Toen hij later de officiële uitslagen op internet zag, kwam hij er achter dat er maar iets meer dan 100 lopers op de 10 km over de eindstreep waren gekomen. 200 tot 250 deelnemers zijn geen ongebruikelijke aantallen voor de bij dit evenement steevast favoriete afstand. Toen pas was de lage opkomst tot hem doorgedrongen.

Temperatuur bij TML
Hoe lekker warm het was

Hij had daarvoor hartelijk afscheid genomen van Looptijdenmaatje Jan. Nadat zij zich samen op de foto hadden laten zetten en wat hadden nagepraat over de succesvol verlopen, gezamenlijk afgelegde 10 km. Een meter voor de finish, in 58:17 minuten netto tijd gepasseerd, was er op initiatief van Jan een high-five uitgewisseld. Ze hadden in die laatste kilometer, met de meet bijna in zicht, toch nog een kleine versnelling gevonden. Nadat het tempo in de kilometers daarvoor logischerwijs steeds wat naar beneden was gegaan. Was het in de eerste helft van de race vooral Jan die het tempo aangaf, hij had naarmate zijn Garmin vaker zoemde en trilde om een kilometertijd aan te geven, het gevoel dat Jan op sleeptouw genomen moest worden. Zo waren de taken dus mooi verdeeld en gingen zij als een echt team in de rondte. Wat hem betreft moest hij maar vaker proberen een loopmaatje te vinden dat hem kon stimuleren of op sjouw nemen. Toch hadden de heren in dat tweede deel een keurige snelheid van rond de 10,5 per uur, met alleen in de 9e kilometer een uitschieter naar boven van net iets meer dan 10 per uur. Op de laatste tweehonderd meter wisten zij zelfs even een snelheid van 12 per uur uit de benen te persen, met twee vrouwelijke deelnemers direct achter zich. Hij dacht dat deze dames op het laatste rechte eind over ze heen zouden gaan. Maar hun eigen eindsprint, ook door Jan geïnitieerd met een ‘gaan we nog even?’, voorkwam dat te elfder ure.

Twee vage figuren bijna bij de eindstreep
Twee vage figuren bijna bij de eindstreep

De organisatie had na jaren een aantal parcourswijzigingen aangebracht, waaronder een kleine in het 10 km-traject. Na bijna 7,5 km moesten ze nu rechtsaf tussen de velden door in plaats van het pad langs de Ringvaart tot het einde toe te volgen. Dat nieuwe stukje zorgde voor weer eens een andere blik op dat deel van het Twiske. Echt spectaculair kon hij de wijziging echter niet noemen. Alleen zorgde deze voor een paar extra bruggetjes dat genomen moest worden. Zouden de lopers van de verschillende afstanden niet tegen elkaar in komen te lopen in dat deel, waar de halve marathonlopers van de andere kant zouden komen? Hij vertrouwde er maar op dat de organisatie daar rekening mee had gehouden. Er kwamen in ieder geval geen lopers hen tegemoet. Alleen riepen een paar achterop komende snelle mannen op een vrij scherpe manier dat zij aan de kant moesten. Dat vond hij nooit zo’n prettige gewaarwording. Ze konden het toch ook vriendelijk vragen?

De finish

Het leek hem dat Jan hier een beetje moeite kreeg om het tempo vol te houden, maar dat kon zijn inbeelding zijn. In ieder geval was het zo dat zijn metgezel de door hem zo nu en dan genoemde kilometertijden niet echt belangrijk vond. En opvallend vaak vroeg of hij een slok uit zijn waterfles mocht nemen, omdat hij zijn eigen exemplaar thuis vergeten was. Een eindje voor die bocht naar rechts die hen op het nieuwe stukje parcours bracht, hadden ze afscheid genomen van de vrouw die een tijdlang was meegelopen. Ze riep iets dat hij niet had kunnen verstaan, maar dat was blijkbaar de mededeling geweest dat zij de beide heren niet langer kon bijbenen. Toen hij haar na afloop kort sprak vertelde zij dat zij last had van een van haar achillespezen. Zij had ook pas ruim anderhalve minuut later haar loop kunnen voltooien. Intussen speelde hij het spelletje ‘petje-op-petje-af’. Als de zon te warm op zij hoofd scheen en het zweet er vanaf in zijn ogen dreigde te lopen deed hij zijn pet steevast op. Als er daarentegen even schaduw was of als hij de verfrissende wind in zijn gezicht voelde, verwijderde hij het wit-zwarte stukje textiel direct. Dit opdat de daar gevormde overtollige warmte kon ontsnappen en het zweet door de wapper van zijn kruin zou worden gewist.

Moe en voldaan na de loop
Moe en voldaan na de loop

De vrouw liep voor de tweede keer achter de twee mannen. Zij was opnieuw aangesloten nadat zij bij de drinkpost na bijna 5 km was blijven staan om een beker vocht naar binnen te werken. In de tussentijd had een andere dame de twee mannen ook als hazen gebruikt, maar zij was even daarvoor bij hen weggelopen en had vrij snel een aardig gat laten vallen. Noemenswaardig was het aantal wandelende deelnemers. Had dat te maken met de warme omstandigheden of waren er zoveel geblesseerden? Onze man vond de temperatuur prima, behalve in de zon en uit de wind. Een blessure had hij maar bij één loper echt kunnen constateren. Een volslanke man die in de tweede kilometer al met een van zweet glanzend kaal hoofd aan hen voorbijgegaan was, liep bij de Stootersplas ineens trekkebenend door het gras langs het pad. Erg vervelend als je op die plek de strijd moet staken, want het is toch zo’n 4 kilometer terug naar de atletiekbaan. Op deze grootste plas waren, evenals op het water van de Kerkebreek direct bij de AC Waterlandbaan, behoorlijk wat zeilen te zien. Tezamen met het nog steeds overvloedige en fris ogende groen, zorgde dit ervoor dat het Twiske er op en top zomers bijlag. Een aanblik die hij nog niet eerder zo had ervaren en waar hij al veel eerder heel nieuwsgierig naar was geweest. Hij had zelfs wel eens overwogen om ’s zomers op een zonnige dag er naartoe te fietsen teneinde mooie foto’s te kunnen maken van die stukken waar de huisfotografen van de Twiskemolenloop nooit komen. Hij had echter nog nooit de daad bij de gedachte gevoegd.

tml-2016-sept-mooiweerplaatje

Terwijl ze langs de weide liepen waar de grote schotse runderen zich altijd ophielden. liep de vrouw met de later pijnlijke achillespees al even achter ze. De weide was hem nog niet eens opgevallen, omdat hoog opgeschoten begroeiing deze half aan het zicht onttrok. De runderen waren overigens nergens te bekennen. De vrouw kwam naast hen lopen en begon een praatje met de melding dat zij voor haar wel een prettig tempo liepen. Ze vroeg aan de mannen of zij ervaren renners waren, hoelang zij al liepen. Jan meldde dat hij dat sinds 2010 deed. De ander kon pochen met zijn aantallen trimlopen, waaronder 16 eerdere Twiskemolenlopen en 7 Dam tot Dam’s. Toen zij aangaf weer achter de mannen te willen gaan lopen, voegde hij haar voor de grap toe dat ze wel kopwerk moest doen. Zij ging daar direct serieus op in en voorop lopen, waarbij zij even stevig doortrok. Ze liep zelfs bij de heren vandaan. Jan bedankte intussen bij iedere gelegenheid de op belangrijke punten aanwezige wegwijzers voor hun belangeloze maar o zo gewaardeerde inzet. Dat moest hij best een aantal keren herhalen, omdat er op veel punten iemand geposteerd was. De mannen waren begonnen met een uursnelheid van 10,8 km en draaiden regelmatige kilometers van 5:35 tot 5:46 minuten. Op een paar plaatsen langs de route stonden borden met daarop groot de naam Jan. Waarom werd zijn loopmaatje aangemoedigd en hij niet?

Jan
Alles ‘Jan’ wat de klok sloeg

Door de parcoursveranderingen, waren ook de startplaatsen op de baan gewijzigd. Hij had zodra hij gearriveerd was al uitgekeken naar Jan, maar hij had hem nog niet kunnen ontdekken. Pas kort voor het starttijdstip zag hij hem vlak voor zich op het gras staan dicht bij de startplaats. Wat hij eigenlijk wel wist van vorige gelegenheden, was ook nu aan de hand. Nadat Jan al ruim een uur van te voren op de fiets vanuit IJmuiden was gearriveerd, was hij op zijn rijwiel de Twiskepolder ingegaan om enige plaatjes te schieten. Toen bleek dat Jan’s Garmin ’s morgens al de geest had gegeven, had onze renner tegen hem gezegd dat hij maar bij hem moest blijven. Want zijn horloge had wel nog batterij-inhoud genoeg om de 10 km-loop te registreren. Zo geschiedde het dus dat zij, na een eerste samenloop een paar jaar terug, opnieuw getweeën de paden van het Twiske onveilig gingen maken. Zij hadden elkaar overigens ruim anderhalf jaar niet gezien omdat Jan lang met blessures getobd had. Het was dus een prettig weerzien geworden en ze gingen ergens midden in de groep renners van start met het gebruikelijke rondje op de baan gevolgd door de inmiddels beschreven gang het natuur- en recreatiegebied in.

Buizerd

Het weerzien in Landsmeer was met een bijzondere ontmoeting begonnen. Halverwege zijn eerste gebruikelijke inlooprondje om het apart liggende voetbalveld, was hij even gestopt om zijn kniebandjes om te doen. Op dat moment kwam er een drietal jongeren met een paar honden uit de richting die hij even later wilde gaan. Zeer verbaasd was hij daarom dat hij niet veel later kort voor hem een grote buizerd zag opvliegen van het gras direct naast het pad. De roofvogel verdween niet maar streek een paar meter verder neer op een lage boomtak. Hij stond met bewondering en genoegen korte tijd te kijken naar het prachtige dier, dat net zo scherp terugkeek. Toen besefte hij dat hij er een foto van kon maken. Nauwelijks had hij één keer afgedrukt, of de gevleugelde vriend vond het welletjes en steeg opnieuw op. Hij hoopte van harte dat die ene kiek duidelijk en scherp genoeg zou zijn om de buizerd herkenbaar te doen weergeven. Grote kans dat dit dezelfde buizerd was die hij een jaar of wat eerder in hetzelfde bosje van behoorlijk dichtbij had kunnen aanschouwen. Zijn dag kon nu al niet meer stuk en zou er alleen maar beter op worden.

Ook gepubliceerd op Looptijden.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Klein, dapper en snel

Froukje haalt de finish wel!

Runningbenno

Belevingen van een enthousiaste hardloper

Tobatleet

Beleefsels van een Goudse Runner

sportlifecrisis

"Sport, ik wil er veel voor doen maar niets voor laten"

Mari Durieux // Alles over hardlopen

hardloper - hardloopblogger - running junkie - reviews en racereports

%d bloggers liken dit: