Één keer per jaar

Één keer per jaar, ergens in de tweede helft van de maand september, laat ik de kleine loopjes voor wat ze zijn. Dan stap ik in de trein naar Amsterdam Centraal en reis ik samen met veel andere lopers, want een aardig deel van de treinreizigers draagt hardloopkleren. Aangekomen op het station, zie ik nog veel meer renners en als ik aan de stadszijde naar buiten kom, zie ik bijna niets anders dan collega-liefhebbers.

Één keer per jaar stort ik mijzelf dus in de massa, duik ik erin, dompel ik mijzelf onder in het grootste loopfestijn van het land, de Dam tot Damloop. Ik voeg mij bij mijn teamgenoten, meestal zo’n 60 tot 70 in getal en ga met hen meerdere keren op de foto. Daarna zoek ik in de drukte een vrije plek bij een van de vele mobiele urinoirs. Één keer per jaar heb ik er geen problemen mee om met heel veel mensen dicht in de buurt mijn blaas te ledigen. En ik ga aansluitend een beetje loslopen en opwarmen. Vervolgens begeef ik mij naar het aangewezen startvak, waar ik met enige mazzel nog wat aan mij bekende teamgenoten tref. Dat is met een kleine 3000 starters in een vak echter geen vanzelfsprekendheid, je bent elkaar zo kwijt. En zie je maatje(s) dan maar weer eens terug te vinden.

Één keer per jaar zie ik het startvak voor het mijne leeglopen en de lopers vertrekken. Dan rukken wij op naar de startstreep, worden toegesproken door een BN-er of door de speaker van dienst, die opzwepende teksten bezigt om eenieder ook geestelijk klaar te stomen voor de voor ons liggende monstertocht. Overigens nadat er, weer verzorgd door een bekend persoon, een gezamenlijke opwarming op muziek is geweest. Ongeveer anderhalf uur lang word ik dan onderdeel van het 16,1 km lange loperslint dat zich onafgebroken van Amsterdam naar Zaandam beweegt. Tijdens het lopen besef ik het niet zo, maar ik neem dan deel aan de grootste bedrijvenloop te wereld en aan de grootste 10 EM-loop op deze aardbol. Eigenlijk wel iets om even bij stil te staan. Maar dat doe je natuurlijk, althans letterlijk gezien, liever niet tijdens een hardloopevenement.

Één keer per jaar weet ik dat het geen zin heeft om te denken aan de verbetering van mijn pr op de 10 EM. Daarvoor is het parcours tussen Amsterdam en Zaandam echt te zwaar en vooral ook veel te druk. In het begin lijkt het, zoals meestal bij een georganiseerde loop, allemaal nog erg makkelijk. Er is op de Prins Hendrikkade redelijk wat ruimte om je eigen ritme te vinden en ook daarna, de IJtunnel in en naar beneden, is de weg meer dan breed genoeg om die flinke stroom lopers te verwerken. Omlaag gaat het meestal lekker en van eventuele benauwdheid in de tunnel heb je dan nog niet zoveel last. Die bemerk je pas als je op het diepste punt bent aangekomen. Een werkelijk adembenemend gezicht (vandaar ook die benauwdheid), die brede tunnel helemaal vol met renners. En mijn favoriete moment is net voor het weer omhoog gaan, als de hoofden van de lopers voor mij net als golven op het water zijn. Letterlijk en figuurlijk een zee van hardlopers voor mijn neus, dus. Echt heel indrukwekkend en iets om nooit meer te vergeten..

Één keer per jaar weet ik dat ik aan alle kanten ingehaald, voorbijgestoken en afgesneden zal worden. Er wordt altijd in het programmaboekje en ook onderweg op borden melding gemaakt van de bekende spelregel dat de langzame lopers rechts dienen te houden en de snelleren meer links moeten lopen. Niemand bij dit evenement echter die zich daaraan houdt. Of, als ik het minder kritisch formuleer, veel renners die zich niet aan deze regel houden. Dat begint al direct na de start. Het beste is dan ook om aan de ene kant heel goed op te letten en aan de andere kant je niet druk te maken over die hardlooppiraten. Je eigen race lopen, kortom. De eerste kilometers, als het parcours lekker breed is, valt dat doorgaans nog erg mee. Zodra de autoweg wordt verlaten en het slingeren door Amsterdam-Noord begint, moet je overal rekening mee houden.

Één keer per jaar onderga ik de bijna niet aflatende stroom van lawaai uit geluidsboxen. Geluid dat voor muziek moet doorgaan. Ik kan mij in die definitie lang niet altijd vinden maar ik laat het over mij heen komen. Dit jaar waren er gelukkig ook wel prettig klinkende muziekkeuzes te horen. De levende muziek was over het algemeen stukken beter dan de ingeblikte. De vele aanmoedigingen en opbeurende opmerkingen van toeschouwers (‘je bent over de helft’, ‘nog een paar kilometer, houd vol’, ‘je bent er bijna, nu niet opgeven’), zijn altijd fijn om te beluisteren. Hoewel ik de rit al menig keer heb volbracht, lukt het mij toch steeds niet om het middendeel van de route in mijn hoofd te visualiseren. Ook dit jaar had ik een moment dat ik afvroeg of ik op deze plek al eens eerder had gelopen of dat er misschien sprake was van een omleiding vanwege wegwerkzaamheden. Pas honderden meters verder herkende ik het weer. De Dam tot Dam eist veel van je, zowel lichamelijk als geestelijk.

Één keer per jaar ben ik niet blij met de soms nauwe straatjes met klinkerbestrating. Vooral omdat daar altijd heipalenmuziek ten gehore wordt gebracht. Vooral het stukje Oostzanerdijk, na ruim 7,5 km, vind ik altijd een crime. Gelukkig komt direct daarna een weer heel prettig, parkachtig stuk onder de bomen bij de Stellingweg. Net als het stuk Barkpad na exact 5 km. Ook langs flats in een beboomd deel van Amsterdam-Noord. De Kadoelenweg en de Stoombootweg lijken altijd eindeloos lang te duren. En dan ben je nog niet eens op de helft. Het stuk langs de doorgaande weg S118 vind ik niet erg. Daar passeer je het 10 km-punt en ben je al een flink eind op streek. Blij ben ik altijd als ik, na ruim 11 km, de Oostzanerdijk, die overgaat in de Noorder IJ- en Zeedijk, bereik. Hier kun je weer ruim lopen. De vermoeidheid begint dan echter meestal te tellen en de bijna 3 km die op die dijk verhapstukt moeten worden, lijken telkens welhaast steeds langer te worden.

Één keer per jaar vraag ik mij, vooral als het erg lawaaierig is zoals op de Zuiddijk in Zaandam, af waarom ik hier in godsnaam loop te rennen (voor zover dat na 14 km en met vermoeide benen en een dito hoofd nog een beetje lukken wil). Ik weet nu dat ik mij, net na het 14 km-bord vooral geestelijk schrap moet zetten. Weer zo’n smal straatje met een onprettige klinkerbestrating en vooral heel veel lawaai van enthousiaste omwonenden. Dit jaar viel het eigenlijk nog mee en was er alleen halverwege de bekende martelgang voor mijn overgevoelige oren: keiharde rotmuziek. Of ik was geestelijk goed genoeg voorbereid, natuurlijk. Alleen had ik in mijn hoofd dat het bij 15 km-bord al einde dijk en linksafslaan geblazen was. Daar had dan ik schromelijk in vergist. Als ik deze kilometer echt door ben, weet ik dat het op de Dam weer heel leuk wordt. Daar ondervind je even wat topatleten als de marathonwereldtoppers en Tour de France-renners meemaken. Aan weerszijden van de weg een haag van enthousiaste toeschouwers achter dranghekken. Dit jaar viel het mij op dat er vooral veel vrouwen staan. Een wow-moment van jewelste. Jammer dat je moet blijven opletten op de mederenners in de directe nabijheid en dus niet steeds van deze massa kan genieten of contact met ze kan zoeken. Dan nog één keer een scherpe bocht, aanzetten om de brug over de Zaan goed op te komen en proberen vaart te houden op het lange rechte eind Peperstraat naar de finish. Direct daarachter stond een Rode Kruismevrouw die mij vroeg of het wel goed ging. Het was voor het eerst dat zo’n ontvangst mij ten deel viel. De vermoeidheid was mij blijkbaar duidelijk aan te zien. Maar op de videobeelden zie ik ook een grote glimlach. Ik had het toch maar weer volbracht.

Één keer per jaar ondervind ik weer dat het na de eindstreep net zo vermoeiend is als ervoor. Door de fuik om medaille, sportdrank en versnapering in ontvangst te nemen is nog prettig, zeker als de uitreiksters van deze spullen een beetje spraakzaam zijn. Dit jaar had ik daarvoor zeker de goede slurf gekozen en hij was ook nog lekker leeg voor mij. De weg naar de kledingtas, een omkleedgelegenheid en naar het treinstation lijkt net zo lang als de 10 EM vanuit Amsterdam. En door dat net succesvol afgesloten akkevietje minstens zo zwaar voor de benen, of eigenlijk nog een stukje zwaarder. Ik weet niet hoe snel ik dat strijdtoneel moet verlaten. Hoewel, dat ‘snel’ kan ik wel schrappen, daarvoor zijn lijf, leden en hoofd veel te vermoeid. Dat de inspanning bij dit evenement iets met je doet, illustreert het relaas van een relatief jonge man, die ik bij het omkleden in sporthal De Struijk kort sprak. Hij vertelde dat hij na de finish het flesje AA-Drink en de Sultana had aangenomen. Later vroeg hij zich af hoe al die andere lopers toch aan die mooie medaille waren gekomen. Bij navraag bleek hem dat die dus ook direct na de meet werd uitgereikt en moest hij zich helemaal een weg terug door de massa banen om dat begeerde kleinood alsnog uitgereikt te krijgen.

Één keer per jaar is het de hele weg naar huis, tot aan het station in mijn woonplaats, druk tot zeer druk met lopers die allemaal dezelfde medaille om hun nek dragen. Dit jaar zag ik in de trein voor het eerst ook een paar wielrenners die de bij de loop horende fietstocht hadden volbracht. Blij ben ik als ik de rustige weg naar huis kan inslaan en dus al die drukte weer achter mij kan laten. Dan besef ik ook weer dat deze 10 Engelse mijlen zwaarder zijn dan een halve marathon in, bijvoorbeeld, Het Twiske. En toch denk ik dan: volgend jaar wil ik weer even deel uitmaken van dat bijzondere hardloopcircus. En al helemaal nu ik gelezen heb dat ik heb deelgenomen aan het grootste sportevenement ter wereld met welgeteld 85000 deelnemers. Oef, dat is bijna niet te bevatten. Ik ben dan ook uiterst trots dat ik bezitter ben van die apart uitziende medaille, die ik bij nader inzien mooier vind dan bij het eerste aanschouwen.

De zesde DtD-plak is binnen
De zesde DtD-plak is binnen

Ook gepubliceerd op Looptijden.nl

10 gedachten over “Één keer per jaar

Voeg uw reactie toe

      1. Dat lijkt mij erg leuk! Dit jaar had ik graag mee willen doen aan de Zeven heuvelenloop. Maar dat is er door blessure helaas niet van gekomen. Ik hoop na dit weekend weer voorzichtig aan te kunnen beginnen. Eerst maar eens een tijdje blessure vrij blijven en daarna weer kijken naar een leuke wedstrijd 😀

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Klein, dapper en snel

Froukje haalt de finish wel!

Runningbenno

Belevingen van een enthousiaste hardloper

Tobatleet

Beleefsels van een Goudse Runner

sportlifecrisis

"Sport, ik wil er veel voor doen maar niets voor laten"

Mari Durieux // Alles over hardlopen

hardloper - hardloopblogger - running junkie - reviews en racereports

%d bloggers liken dit: