10 voor 12

Dit is geen start- of aankomsttijdstip, want om 10 minuten voor 12 was ik nog aan het rennen en net niet bij het 7 km-punt beland. Het was droog, af en toe scheen zelfs even de zon en er was nauwelijks wind. Met name dat laatste is heel prettig in de Twiskepolder. Het waren eigenlijk ideale omstandigheden voor een lange afstand zoals de halve marathon of de 10 EM. Mijn verhaal daarover heb ik inmiddels al meerdere keren opgeschreven. Aan die afstanden ben ik momenteel lichamelijk niet toe. Vooral sinds mijn laatste 20 km testtraining een paar weken geleden, toen ik mijzelf, achteraf gezien, als het ware heb opgeblazen. Dus beperk ik mij noodgedwongen tot de kortere trajecten. Bij de Twiskemolenloop valt de keuze dan direct op de 10 km, een route die ik onderhand wel kan dromen, want ik liep hem al zeven keer eerder. Met deze editie erbij heb ik nu de helft van de keren dat ik in Landsmeer van start ging, de 10 km gekozen of moeten kiezen.

Naar Landsmeer zou ik sowieso afreizen en ik wilde toch wel heel graag het kwartet Twiskemolenlopen van deze 40ste jaargang rennend voltooien. Aan het einde lag er een, naar ik hoopte, mooi herinneringsshirt voor mij klaar, dus ik ging hoe dan ook die kant uit. Meedoen, uitlopen en wel binnen 1 uur waren mijn doelen naast het inpalmen van dat shirt. Daarom ging ik heel rustig en achterin het rennerspak van start. Een snelheid van 10 per uur vond ik voldoende en als ik af en toe een tikkeltje harder ging, zou ik binnen die 60-minutengrens blijven. Achterin de groep deelnemers is het drukker vanwege het feit dat er nu eenmaal meestal meer langzamere lopers meedoen dan snellere. Niet dat ik anders zo’n snelheidsmonster ben, verre van dat, maar meestal bevind ik mij wat verder naar voren. Nu kon ik dus wat meer genieten van de liefhebbers die wat minder haast hebben dan de voorsten.

TML-shirt-2016-2

Rustig aan hobbelde daarom ik de anderhalve ronde op de baan, het sportpark af en de polder in. De tweede en derde kilometer gingen zelfs onder de 10 per uur: 9,89 en 9,97. Het maakte mij niet uit, ik was erbij en ik liep. We gaan bij een trimloop allemaal dezelfde kant op en hebben een gemeenschappelijk doel: die afstand rennend overbruggen. De één zo snel als maar kan, de ander zo gezellig mogelijk door het bijvoorbeeld al kletsend te doen. Een derde probeert weer zoveel mogelijk van de omgeving te zien er daarvan te genieten. En er zijn uiteraard ook lopers die het alleen voor het lopen zelf doen. Ik was blij dat ik deelnam en omdat zo hard mogelijk rennen er even niet inzit, ging het bij mij om een combinatie van de overige factoren. Waarbij ik bar weinig gekletst heb overigens, maar dat is voor mij geen enkel probleem. Ik reserveer mijn adem liever voor het hollen zelf.

TML-10 km parcours
Één plaatje zegt meer dan een duizend woorden

Bij dit parcours kom je trouwens acht keer over een bruggetje, waarvan twee keer over hetzelfde, heen en terug op het Luijendijkje. Ik zag, omdat de polder in dit deel van het jaar nogal kaal is, al heel vroeg, op het 2 km-punt om precies te zijn, de voorste 10 km-lopers ter hoogte van de runderenwei voortgaan. Ik herkende zeker één oranje jack van een voorfietser. Dit was mij nog nooit eerder opgevallen. Wat een beetje kalmer aan doen al niet aan inzichten en belevenissen kan opleveren. Ik kan het iedere snelle renner van harte aanbevelen. Nog geen 500 meter verder is er altijd ruim zicht en zag ik een lang lint van renners die mij vooraf gingen. Ik probeerde in te schatten op welke hoogte ik een paar jaar geleden zou hebben gelopen met de snelheid die ik toen nog wist te ontwikkelen. Andere tijden sport, zou virtuele loopvriend Peter dat noemen. Mijn renjas werd geregeld een stukje open en weer dichtgeritst en ik had weer lekker meerdere lagen kleding aan. Ik heb het liever wat te warm dan te koud. Dat laatste kan het in dit behoorlijk open gebied in de winterperiode al snel zijn. Op de t-splitsing, na 3 km en een beetje, waar men op alle langere afstanden rechtsaf moeten gaan, stond de vrouwelijke vrijwilliger te kletsen met een paar wandelaars. Zij lette dus niet op de renners en ik had heel kort de neiging om voor de lol even linksaf te slaan. Of te doen alsof. Serieuze loper die ik ben, deed ik dat toch maar niet. Plichtmatig stak de vrouw even haar linkerarm uit om de goede richting aan te wijzen.

Schotse-Hooglander
De prachtige kop van een Schotse hooglander

Die splitsing bracht ons meteen op een van mijn favoriete punten. Een van de Schotse runderen, het exemplaar dat het dichtst bij het pad stond waarover de lopers zich voortbewogen, had een uiterlijk alsof hij rechtstreeks uit een verfilming van de Hobbit of Lord of the rings kwam. Het is dat ik aan het rennen was, anders zou ik er zeker een paar mooie plaatjes van geschoten hebben. Het voert mij echter net iets te ver om dat tijdens een trimloop te doen. Derhalve moet ik het met het prachtige beeld in mijn hoofd van die markante kop doen. Het veld tegenover de Stootersplas was gedeeltelijk, in twee banen, gemaaid. Voor het eerst kon je hierdoor doorkijken naar wat erachter lag en dat was het pad langs de Ringvaart, waar wij later zouden komen te lopen. Iets voor het 5 km-punt zeg ik door het kale geboomte een paar 16,1- of 21,1-lopers op hun verderop gelegen pad. Ook dat had ik nog niet eerder bewust aanschouwd. Of misschien hadden er op de momenten dat ik daar passeerde, zich niet eerder renners vertoond. Al voordien, kwam een oudere vrouw snel aan mij voorbij. Ter hoogte van het parkeerplaatsje bij de Plas liep zij ineens even te wandelen. Ik haalde haar in, maar daarna kwam zij weer over mij heen. Uiteindelijk gaf ik haar in de laatste kilometers toch het nakijken.

Bijna bij de laatste t-splitsing
Bijna bij de laatste t-splitsing (foto: Jan Horstman)

Twee meisjes op skates stonden bij bruggetje nummer 4 ieder aan één kant om handjeklap met de lopers te doen. Die staken bijna armen uit om aan iedere kant een kind te kunnen bedienen. Ik deed daar uiteraard ook aan mee, alleen verloor het meisje aan de linkerzijde net op dat moment bijna haar evenwicht en kom zij mijn zijdelingse vijf dus niet in ontvangst nemen. Een vrouw met een fiets waar achterop een kind zag, stond aanmoedigend te klappen voor ons renners. Zo’n gebaar is uiteraard altijd van harte welkom. Ik liep op dat moment dicht achter een tweetal vrouwen dat mij in het eerste deel van de koers voorbijgestoken was. Niet lang daarna wipte ik over het tweetal heen. Dit gebeurde met meer renners en vooral rensters die mij in het eerste deel voorbijgingen. In het tweede deel wist ik namelijk vrij makkelijk te versnellen en begon ik aan een soort inhaalrace. Mijn kilometertijden gingen dan ook langzaam maar gestaag omlaag: 5:57, 5:50, 5:45 en 5:41. Net na het 7 km-punt kreeg ik op het tweede stuk langs de Ringvaart ineens de geur van vers hout in mijn neus. Aan de linkerkant, aan de andere kant van het water in het dorpje Den Ilp, was een grote houtopslag te zien. Dus mijn neus had mij niet bedrogen. Ook een leuk klein huisje, op het eerste stuk langs die vaart, dat mij nog nooit eerder was opgevallen komt weer in mijn herinnering naar boven. Je ziet toch iedere keer weer andere details op jouw rondgang naar de eindstreep.

Ik mag hier linksaf en nar de finish
Ik mag hier linksaf en naar de finish (foto: Menno Wilmans)

Op datzelfde tweede stuk pad langs de Ringvaart, toen er een tijdje geen loper mij had ingehaald, kwam er plots een renner met hoge snelheid voorbij. Ik schrok er eigenlijk een klein beetje van. ‘O’, dacht ik direct daarop, ‘dat maakt niet uit, dat is één van de snelle jongens van de 16,1 of 21,1 km. Over die 8-ste kilometer deed ik even iets langer: 5:46 minuten. Daarna trok mijn diesel weer verder door met 5:37 over nummer 9 en 5:24 tijdens nummer 10. Op de door mij al vaker beschreven t-splitsing, waar de 10-ers en de 16,1-ers linksaf naar de uitgang mogen en de 21,1-ers rechtsaf moeten voor nog een lus van ongeveer 7 km, werd ik zowaar door twee fotografen geschoten. Mannen en vrouwen die ik steeds voor mij had gezien, liep ik nu één voor één voorbij. Dit hield ik vol tot bijna op de atletiekbaan. Ik had zelfs het idee dat ik twee vrouwen die mij net daarvoor weer voorbij waren gestoken, toch achter mij zou gaan laten tijdens mijn eindspurt. Maar een van de twee zette in de laatste bocht flink aan en trok de andere met zich mee. Ik vond dat wel best en ging in mijn eigen tempo verder op de eindstreep af.

Herinneringsshirt
Weer een fraai herinneringsshirt

In die laatste kilometer liep ik dus zelfs boven de 11 per uur en op de baan, op het laatste stuk tot aan de finish nog sneller, 11,85 per uur. Dit kostte mij niet eens veel moeite, dus ik had nog genoeg brandstof in mijn tank. Dat is dus een positief signaal voor mij. Dan kan ik ongetwijfeld ook wel de 12 km in Zandvoort verhapstukken. In 59:06 minuten kwam ik over de eindstreep, waarmee ik mijn laagterecord op deze afstand maar weer eens verder aanscherpte. Die tijd was echter nog bijna een minuut sneller dan wat ik mij voor aanvang ten doel had gesteld. En deze 10 waren derhalve een zeer redelijk uitgevoerde training voor de 12 van twee weken later. Ik plakte er meteen drie wandelrondjes achteraan, alvorens ik naar de thee ging. Toen ik die twee bekers had geledigd was het tijd om mijn welverdiende herinneringsshirt af te halen. Een felgele rentrui dit jaar, dus prima te gebruiken op dagen dat het licht was minder goed is. Ik was tevreden en zocht de mannenkleedkamer op, helemaal klaar om met veel genoegen de bekende sterke verhalen aan te horen. Op weg naar huis zong Emmylou, net als op de heenweg, een aantal prachtige nummers uit haar enorme repertoire.

Ook gepubliceerd op Looptijden.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Klein, dapper en snel

Froukje haalt de finish wel!

Runningbenno

Belevingen van een enthousiaste hardloper

Tobatleet

Beleefsels van een Goudse Runner

sportlifecrisis

"Sport, ik wil er veel voor doen maar niets voor laten"

Mari Durieux // Alles over hardlopen

hardloper - hardloopblogger - running junkie - reviews en racereports

%d bloggers liken dit: