Blog nr. 100: waarom ik ren

Tijdens de laatste Twiskemolenloop begon Looptijdenvriend en collegablogger Jan Bakker over het onderwerp van mijn aanstaande honderdste publicatie. Hem leek een overzicht van wat ik tot nu toe geschreven had wel toepasselijk. Ik had de inhoud echter allang bepaald, het meest fundamentele aller verhalen: wat is nu eigenlijk de reden dat ik aan hardlopen doe. Het was ook een praktische keuze, aangezien ik dit relaas al een hele poos op stapel had staan.

In mijn vorige epistel berichtte ik dat ik het werk met de titel “Runner’s high” van Tim van der Veer had gelezen. Deze hardloper en schrijver verpakt zijn zoektocht naar waarom mensen hardlopen in een verhaal over een training in Nepal en een bergmarathon in Zwitserland. Ditboek heeft mij reeds geruime tijd geleden aan het denken gezet over waarom ik het eigenlijk doe. Ook de column “De hardloper” van Janneke van der Horst in Het Parool op de maandag na de Amsterdam Marathon van twee jaar geleden heeft aan die gedachtevorming bijgedragen. Nadat ik overigens in eerste instantie in mijn hoofd allerlei scenario’s had doorgenomen om haar op ferme wijze van repliek te dienen. Zij spreekt in die column haar afschuw uit over hardlopen en over het voor haar irritante genoegen dat renners scheppen in het delen op de sociale media van hun plezier in die sport en alles wat zij eromheen beleven. Zelf schrijft ze dat zij er alleen maar depressief van wordt en nog depressiever van alle positieve posts erover op internet. Vooral op maandag schijnt de niet-renner het om die reden extra zwaar te hebben en daar houdt de hardloper volgens haar geen enkele rekening mee. Ik zou denken: ‘sla die categorie berichten dan toch lekker over, meissie’ Dat scheelt jou een hoop ellende’

De dag voor de editie van de Amsterdam Marathon van dit jaar verscheen er in De Volkskrant een artikel over voormalig topatleet en auteur Hans Koeleman. Het heeft zijn ideeën over hardlopen als onderwerp. Aan de hand van een paar passages uit zijn boek ‘Blauwe uren’, bespreekt hij wat rennen voor hem betekent en geeft hij adviezen aan anderen. Hij suggereert om heel veel aspecten, zoals het registreren van de gelopen tijd en afstand, los te laten en vooral te genieten van slechts het ‘doelloos’ lopen. Niet helemaal het onderwerp ‘waarom’ dus, maar wel wat je doet met- en tijdens het rennen, iets dat je wel weer kan doen nadenken over het waarom. Er wordt daarnaast heel veel geschreven over dit onderwerp, getuige o.a. de meerdere publicaties getiteld “Why we run” (zie ook mijn vorige blog). Ik heb nog nooit een geschrift gezien met de titel ‘Waarom ik voetbal’ of iets van gelijke strekking met betrekking tot een andere sport. Wel ken ik van Kees Fens ‘Waarom ik niet tennis (en ook niet hockey)’. Maar daarin doet mijn inmiddels overleden oud-docent naar ik mag aannemen uit de doeken waarom hij juist niet aan sport deed. Weer een heel ander chapiter, derhalve. Een voorzichtige conclusie uit de vele zoektochten naar de verklaring van waarom er zoveel mensen hardlopen, zou kunnen zijn: blijkbaar raakt de drang om te rennen aan een ander, veel diepgelegener en basaler niveau dan de overige sporten of andere soortgelijke bezigheden. Auteurs als McDougall en Heinrich zien wetenschappelijke bewijzen dat hardlopen bij de mens in de genen zit. Kortom dat het een voor ons natuurlijke bezigheid is, een oerdrang als het ware. En je leest vaker dat hardlopers van zichzelf zeggen dat zij geboren renners zijn. Er moet daarom wel een kern van waarheid in deze theorie zitten, zou je geneigd zijn te denken.

Tim van der Veer vermeldt in zijn boek de antwoorden van een aantal lopers aan wie hij gevraagd heeft waarom zij rennen. De twee uiterste reacties zijn mij bijgebleven. Een Nederlandse trailrunster zegt ‘omdat het kan’ en een Engelsman bekent dat hardlopen voor hem vooral een vlucht is voor de dingen in het leven die hij niet goed aankan. Het antwoord van de vrouw zou uiteraard voor bijna alles in het leven kunnen opgaan en is mij daarom te vaag en te vrijblijvend. In de bekentenis van de Brit kan ik mij wel verplaatsen. Als ik terugkijk naar mijn eigen hardloopverleden, weet ik echt niet meer wanneer ik ben begonnen met rennen en waarom ik dat toen ben gaan doen. Het was in een tijd dat hardlopen nog lang niet zo populair was als nu en ik had ook geen direct voorbeeld van een familielid, vriend of bekende dat ik zou zijn nagevolgd. De enige reden die ik kan bedenken is dat ik ging rennen om mijn conditie op peil te brengen en / of te houden ten behoeve van de georganiseerde sporten die ik toentertijd beoefende. Maar ik weet wel dat ik het al heel snel heerlijk vond om in (toen nog) ongedefinieerde sportkleding het bos in te gaan en daar naar hartenlust kriskras over de paden te draven. Zonder benul van hoe lang, hoe ver en hoe hard ik liep. Al snel werd het een liefhebberij op zich. En ik ben, zij het soms met flinke tussenpozen, altijd blijven joggen. Waar ik ook woonde, nadat ik mijn ouderlijk huis met de twee bossen aan weerszijden op 5 minuten wandelafstand, had verruild voor een eigen onderkomen in de hoofdstedelijke regio. Waar ik nu inmiddels al weer ruim 30 jaar woon.

Steevast stond het hardlopen echter in dienst van de andere sport die ik op dat moment beoefende. Je hoeft uiteraard niet altijd bewust en met een bepaalde reden voor iets te kiezen. Het kan jou ook overkomen, of je kan er door toeval zomaar inrollen. Zo kan ik mij nog goed herinneren dat mijn ooit beste vriend mij vertelde dat hij lid geworden was van een basketballvereniging. Op de middelbare school die hij bezocht was hij met deze daar zeer populaire sport in aanraking gekomen. Ik hoor mijzelf (ik was toen zoals de meeste jongens een enthousiast voetballer) nog denken ‘wat vind hij daar nou aan, dat basketballen’. Maar ik ging toch eens een keer met hem mee op een pleintje een balletje gooien en voor ik het wist was ik ook in de ban van deze geweldige teamsport. Het duurde weliswaar nog jaren voor ik Koning Voetbal vaarwel zei en bij een club ging basketballen, maar toen was ik ook helemaal om. Inmiddels heb ik 30 jaar competitiebasketball erop zitten en heb ik die carrière heel bewust beëindigd maar is deze sport mij nog steeds heel dierbaar.

Daarna heb ik mij volledig op het rennen gestort, ben ik op mijn manier fanatiek erin geworden en er na verloop van tijd over gaan schrijven. Kort samengevat zou ik kunnen zeggen dat hardlopen iets is dat ik al heel lang doe en dat bij mij hoort. Om te beginnen omdat ik er vrijwel altijd veel plezier in heb. Ik ben weliswaar geen natuurtalent en vergeleken met vele anderen niet echt snel, maar het gaat mij wel relatief makkelijk af. En iets waar je goed in bent, vind je doorgaans fijn om te doen. Verder kan ik met gemak een aantal redenen opnoemen waarom ik ren. Alleen heb ik ze geen van allen van te voren bedacht of ze mij gerealiseerd. Al die argumenten gaan echter, de ene met meer gewicht dan de andere, wel degelijk voor mij op.

Ik ben opgegroeid in de tijd dat kinderen gewoon altijd buiten speelden, zeker degenen die niet in een grote stad woonden. Zoals onze soort, de homo sapiens, van oorsprong buiten woonde of in ieder geval vrijwel altijd zijn leven buiten doorbracht, was ik als kind een buitenmens. Als je volwassen wordt, kantoorwerk gaat doen en zoals ik in sporthallen gaat sporten, raak je die band met het buitenleven al snel kwijt. Het fanatiek hardlopen deed mij de voorkeur voor het buiten zijn herontdekken. Behalve bij zware storm, keiharde regen of extreme kou of hitte, vind ik het steevast heerlijk om buiten te zijn. Het liefst in de rust van de natuur, weg van alle drukte en lawaai die de mens doorgaans produceert. In de loop der tijd ben ik ook gaan beseffen dat hardlopen mij de mogelijkheid biedt om, al is het voor korte tijd, alle verplichtingen en misère van het veeleisende, moderne leven te ontvluchten. Even weg van het gekibbel van de kinderen en het gemopper van de echtgenote. In die zin kan ik dus helemaal meegaan met de inzichten van de Engelse hardloper die Tim van der Veer uitgebreid laat figureren in het eerder genoemde boek.

Een paar decennia terug had ik het voorrecht om een tijdje basketballtrainingen te volgen bij Ton Boot, zeer waarschijnlijk een van de beste sporttrainers en -coaches die ons land ooit heeft voorgebracht. Uit interviews met hem en documentaires over hem, wist ik dat hij op momenten dat hij niet aan het werk was, heel vaak ging hardlopen. Omdat hij dan de tijd en gelegenheid had om over van alles en nog wat na te denken. Ik denk tijdens een trimloop of training al vaak na over wat ik in een blog ga schrijven. Of de ideeën voor teksten stromen vanzelf bij mij binnen. Het zou voor mij dan ook erg handig zijn als ik al die gedachten direct, zonder verdere inspanning digitaal kon vastleggen, maar dat terzijde. Dat nadenken zou je uiteraard ook kunnen doen tijdens het op de bank zitten, het fietsen of het wandelen. De extra lichamelijke inspanning die het rennen vergt, draagt bij mij op de een of andere manier toch extra bij aan het op gang brengen van de gedachtestroom en de inspiratie. Het tegelijkertijd loslaten van het dagelijkse, soms uiterst vermoeiende en frustrerende denkpatroon is daarbij een zeer welkome bijkomstigheid.

Als kind had ik nooit problemen mee, maar toen ik groter werd vond en vind ik het nog steeds niet prettig om flink te zweten in mijn gewone kleren. Met sportkleding, en vooral hardloopkleren, is het voor mij geen enkel bezwaar. Sterker nog, wat is er nu fijner dan je lekker in het zweet te werken en de adrenaline door je lichaam te laten vloeien. Waarbij het vrijkomen van de hormoonstofjes die je een gelukzalig gevoel bezorgen, helemaal de kersen op die overheerlijke taart vormen. En als je daarbij ook nog erin slaagt je eigen grenzen te verleggen door harder, langer dan wel verder te lopen, of door niet toe te geven aan dat innerlijke stemmetje dat jou aanspoort om over te gaan op wandelpas, komt daar nog eens een extra dosis pepmiddel bovenop. Hardlopen is voor mij daarom ook een goede oefening in volharden. Niet opgeven maar gewoon doorgaan tot je aan de (denkbeeldige) finish bent. Daarbij houd ik ervan om de wereld om mij heen te observeren en op die manier mooie of interessante zaken waar te nemen. Wanneer heb je nu beter daar voor de gelegenheid dan tijdens het rennen? Ik kan daar, zoals mijn trouwe lezers onderhand wel weten, heel erg van genieten.

Hoewel je daar niet als eerste aan denkt als je deze individuele tak van sport gaat beoefenen, geeft hardlopen je zeker ook in ruime mate de mogelijkheid om het plezier dat je eraan beleeft, te delen met gelijkgestemden. Hardlopers vormen op een wonderlijke manier een heel fijne en ongelooflijk sociale gemeenschap. Ik ben ook nog zelden een renner tegengekomen die onaardig was of onsympathiek op mij overkwam. Hardlopers zijn gewoon, in ieder geval tijdens het beoefenen van hun sport, ontzettend aardige mensen. En iedere loper wordt beschouwd als een winnaar, hoe lang hij of zij er ook over doet, hoe ver hij of zij ook gaat. Dat brengt mij meteen bij het laatste argument dat ik in dit verhaal te berde wil brengen: het is voor mij een heel goed en vooral dankbaar onderwerp om over te schrijven. Dat was zeker geen vooropzette reden om ooit de renschoenen onder te binden, eerder een erg leuke toegevoegde bijkomstigheid, maar daarom voor mij niet minder bevredigend en belonend.

Als ik alle redenen die ik hierboven heb genoemd achteraf goed beschouw en ze tijdens een hardloopsessie nog eens rustig de revue laat passeren, kom ik tot de conclusie dat een belangrijk argument het feit is dat ik een sportdier ben. En dat na het pony-rijden, voetballen, tennissen en basketballen dat ik ooit in georganiseerd verband heb gedaan, op dit moment in mijn leven door het vrijblijvende en individuele karakter, hardlopen de meest geschikte tak van sport voor mij is. Deze sport past genetisch gezien ook nog eens 100 procent bij mij. Alle andere genoemde aspecten, waaronder die zeker ook heel belangrijke, de ontsnappingsclausule, zijn er gaandeweg als ‘beweegredenen’ bijgekomen. Alles bij elkaar zorgen ze ervoor dat ik niet meer zonder kan of wil. Dat werd mij de ochtend na een flink inspannende 16,1 km-training weer eens duidelijk. Toen ik in het zojuist doorgekomen zonnetje even naar het kanaal wandelde om een boot te fotograferen,zag ik daar flink wat mensen hardlopen. Het liefst was ik direct met een van hen meegerend. Ik kan het eigenlijk gewoon niet laten.

Ook gepubliceerd op Looptijden.nl

5 gedachten over “Blog nr. 100: waarom ik ren

Voeg uw reactie toe

    1. Hallo Hedwig, hartelijk dank voor jouw mooie woorden. Ze zijn wat mij betreft wederzijds. En ik ga op naar nr. 200. De volgende post staat al in de steigers. Lees die ook vooral. Groeten terug, Arjan

  1. Balen ik loop 99 blogs achter!!! Jammer dat ik je nu pas gevonden heb want je schrijft erg leuke blogs👍 Ik ga zeker een goede selectie inhalen nog #mustread tips over jezelf? Sportieve groet, Michiel

    1. Hallo Michiel, hartelijk dank voor jouw leuke reactie en dito compliment. Het is wat hachelijk om mijn eigen waren aan te prijzen, maar vooruit hier een kleine bloemlezing van de verschillende typen blogs. ‘De Nescioloop voor de tweede keer volbracht’, vond ik inhoudelijk zelf wel geslaagd, hoewel mijn huidige blogs, geloof ik, beter leesbaar zijn. ‘De jonge hardloopster’ is mijn eerste en favoriete stukje poëzie. ‘De laatste Damloop?’ is misschien een aardig voorbeeld van een vertelling in de hij-vorm. Op de kritische beschouwing ‘De kosten van hardlopen’ kreeg ik ooit de meeste reacties en het grootste aantal lezers. Ook op ‘Hardloopergernissen’ kwamen veel reacties. ‘Rennen in de regen’ is een van mijn songteksten op bekende melodieën. Tenslotte werd ‘Succesvolle samenloop’ met name op Looptijden.nl enthousiast ontvangen. Veel leesplezier en laat je verder rustig, hopelijk positief, verrassen door wat je tegenkomt 🙂

      Jammer dat jij op jouw site niet de widgets ‘Blogs die ik volg’ en/ of ‘Berichten die ik leuk vind’ hebt geactiveerd. Dan kon jij een beetje reclame maken voor mijn site. Ik vond jouw laatste verhalen ook de moeite van het lezen waard, dus ben ik jou gaan volgen.

      Hardloopgroeten van Arjan

      1. Arjan, bedankt voor het nemen van de tijd voor deze uitvoerige reactie. Ik ga zeker even verder lezen naar je ‘aanraders’👍 achter die widgets zal ik eens aangaan. Have a Sportific day!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Klein, dapper en snel

Froukje haalt de finish wel!

Runningbenno

Belevingen van een enthousiaste hardloper

Tobatleet

Beleefsels van een Goudse Runner

sportlifecrisis

"Sport, ik wil er veel voor doen maar niets voor laten"

Mari Durieux // Alles over hardlopen

hardloper - hardloopblogger - running junkie - reviews en racereports

%d bloggers liken dit: