Zo heerlijk rustig, ja ja

Je zou kunnen stellen dat de Zandvoort Circuitrun wat betreft deelnemersaantallen zo langzamerhand behoort toch het linkerrijtje op de ranglijst van de grote hardloopevenementen in ons land. In de subtop zo ongeveer, net onder de Egmond halve marathon. Een bij hardlopers in een groot deel van het land populaire wedstrijd en trimloop. Daar was in mijn woonplaats nog niet veel van te merken. Slechts één andere hardloper zag ik op het NS-perron staan te wachten op de sprinter naar de hoofdstad. Dat was nog best wel rustig. Op Amsterdam Centraal werd dat echter heel snel anders. Ik kon gelukkig nog makkelijk een zitplaats veroveren in het redelijk korte treinstel dat ons naar mijn favoriete kustplaats moest vervoeren. Minuten later stroomde het voertuig echter zeer snel helemaal vol met renners. Dat gegeven zorgde bij wachtenden op de volgende stops al voor problemen bij het überhaupt aan boord komen. En daarnaast voor een vertraagde aankomst op de eindbestemming. Grote drukte voor de afpieppaaltjes op het perron van Zandvoort en een lang lint aan lopers dat zich in noordelijke richting naar het startdomein verplaatste.

Druk?
Druk?

Op de toegangsweg naar- en op het circuitterrein zelf, was het uiteraard ook een drukte van belang en lastig om snel je weg te vervolgen. Verlaat door de langere treinreis, ging ik direct naar de Businesspaddock waar een half uur voor de start de teamfoto op de planning stond. Pas daarna kon ik door richting het eigenlijke startterrein waar de laatste voorbereidingen gedaan konden worden. En naar de pitbox waar ik vooral ook mijn omvangrijke tas kon droppen. Ik eerst nog stond ongeveer 10 minuten op een zodanig strategische plek voor de fraaie racemonsters die als decor voor de ploegenfoto’s dienden, dat ik mijn teamgenoten onmogelijk over het hoofd kon zien. Helaas kwam er niemand opdagen, op één na, die ook direct weer wegbeende. Dan maar de eigen brandstofvoorraad zo goed mogelijk op peil brengen en mijzelf klaarmaken voor het grote gebeuren. In de rij naar het startvak ontmoette ik onze teamcaptain pas. Het was vanwege een verkeerd gecommuniceerd pitboxnummer allemaal een beetje misgelopen met het elkaar ontmoeten, waardoor ook het fotomoment voorbijgegaan was. Dat heb je al rap in zo’n grote menigte. Geen nood echter, het was prachtig weer, de temperatuur was ook prima en we gingen er lekker tegenaan.

Druk?
Drukker!

Een hele belevenis, voor de tweede maal rennen op dat mooie en ruime circuit. Maar ook behoorlijk zwaar, omdat het brede asfalt voortdurend op en neer golft over de duintoppen. Erg leuk trouwens, om dat lange loperslint voor je uit te zien bewegen. De illustrerende foto die ik al rennend heb gemaakt is naar mijn idee best goed gelukt. Je kunt hier op je gemak de lopers en loopsters om je heen bekijken. En je verbazen over de onverlaten die zich toch tussen anderen door menen te moeten wurmen, ondanks die zee aan ruimte. Mijn benen liepen eigenlijk al direct vol, althans zo voelden ze aan. Ondanks dat deed ik die eerste kilometers keurig allemaal in rond de 5:45 minuten. Ik had in mijn hoofd dat ik hier vorig jaar 1:18 uur en beetje had gelopen. Gezien mijn vorm van dat moment zou ik nu met 1:20 tot 1:25 heel tevreden zijn. Het circuit af door de hoofdingang ging het wederom wat omhoog en vooral het laatste stukje naar de boulevard en het strand toe waren echt zwaar. Mijn benen voelden aan als lood. Wat moest dat worden met twee-derde van het parcours nog te verhapstukken?

Loperslint
Leuk loperslint

Ik had met mijzelf afgesproken dat, zodra ik onderaan de strand-afgang was en bij het water, ik even zou stoppen om een paar plaatjes te schieten. Ik liet mij als een steen naar beneden vallen, daar waar anderen duidelijk met de rem erop aan het afzakken waren. Die ging ik dus allemaal voorbij. Een stukje mul zand was voor mij geen onoverkomelijk probleem. Na de harde leerschool van vorig jaar, toen ik als strand-debutant ruim 2 km uit alle macht door de zandbak moest ploeteren, kwam ik nu beslagen ten ijs. Op een klein stukje pseudo-strand in een recreatiegebied had ik namelijk recentelijk 18 rondjes van 250 meter geoefend, Met name ook door het mulle zand bovenaan. Na het digitaal vastleggen van het fraaie tafereel begon het grote genieten. Op de foto is te zien dat de meute niet langs de waterlijn loopt, maar een stuk hogerop, omdat zich daar al een stevig en vlak gedeelte voorhanden was. Ik ging er als vanzelfsprekend achteraan.

Het begin van mijn tijdelijke renparadijs

Dit was wat ik mij, vóór mijn kennismaking tijdens de vorige editie, had voorgesteld bij hardlopen op het strand. De zware benen waren als bij toverslag verdwenen, liep heerlijk en ging eigenlijk direct zodanig op in het lopen, dat ik vergat de omgeving te bekijken. Dat kwam later. De collega’s voor mij bogen op een gegeven moment allemaal af naar de waterlijn, omdat het harde, vlakke zand in het midden ophield. Iets verderop schoof het gros toch weer wat meer naar links terug. Aan de waterlijn werd het daardoor relatief rustig en ik zag de kans schoon om juist daar mijn spoor te trekken. Ik had de wind in de rug en hoewel op de foto’s te zien is dat de bewolking op dat moment overheerste, scheen in mijn beleving de zon volop. Even waande ik mij

‘Heel alleen aan het strand,
Lekker rennen op het zand,
Zo heerlijk rustig’.

Een schril contrast met de drukte die ik eerder in dit verhaal heb beschreven en die daarna nog komen zou. Ik keek nu bewust naar rechts om te genieten van het water en de golven en ik zag

‘Een bootje over zee,
Dat nam al mijn vermoeidheid mee’.

Halverwege het strandgedeelte
‘Halverwege, zo ver nog van het eind’

Helaas kwam de harde realiteit te snel weer om de hoek kijken. Ik had al meerdere keren voor mij uit getuurd of ik het punt kon zien waar mijn voorgangers omhoog klauterden. Die plek kwam onvermijdelijk in zicht. Velen hadden zich reeds naar het middendeel van de zandmassa begeven. Ik volhardde echter zo lang mogelijk in het aanhouden van de waterkant. Ongeveer ter hoogte van de bewuste opgang stond een haringkar dicht bij het water. Nadat ik eerst opgelet had of de paar renners die voor mij ook nog in rechte lijn gingen, niet hun weg langs het ruime sop zouden vervolgen, boog ik achter de visverkoper landinwaarts naar links af. Spijt dat ik moest achterlaten waarvan ik zo aan het genieten was. Veel liever was ik nog kilometers langs de zee rechtdoor gelopen. Helaas zou ik dan de medaille, het herinneringsshirt en de vermelding in de einduitslag mislopen. Om niet te spreken van de finishfoto’s.

‘Maar de zee ruist nog voort,
Dat is al wat je hoort,
Zo heerlijk rustig, ja ja’.

De laatste loodjes op het strand
De laatste passen op het strand

Het stukje mulle zand dat ik diende te overbruggen vóór ik bij de betonnen platen kwam, ging wederom moeiteloos. Veel lopers kozen ervoor om het erg steile stuk omhoog te wandelen. Dat vond ik niet nodig, ik kwam wel rennend boven. Het lukte, al was het naar de top toe toe steeds langzamer. En terug op de boulevard was ik compleet kapot. Ik kon niet anders dan temporiseren. Heel langzaam voortdribbelen aan de rechterkant van de klinkerweg, waar alle andere renners de linkerkant opzochten. Even niet zo heerlijk, maar noodgedwongen wel heel rustig. Omdat de loop precies op mijn lunchtijd van start was gegaan, had mijn brandstof slechts bestaan uit twee bananen en een fruitkoek. Niet zo vreemd dus als de tank al leeg zou zijn. Maar gelukkig had ik een flinke gel in mijn heuptasje. Deze haalde ik subiet tevoorschijn. Het was er een met een plastic schroefdop. Die kon ik wel gemakkelijk ronddraaien, maar het ding wilde maar niet loskomen van de tuit waar hij op vastgedraaid was. Daarom begon ik aan het plastic te trekken, wat na een paar pogingen succes had. De dop kwam los maar er spoot ook wat van het plakkerige spul door de lucht en over mijn handen. Bah! Ik begon maar direct met innemen. ‘Jagh, wat een vies, zoet spul eigenlijk’. ‘Welke smaak is het?’. Dat kon ik zo snel niet zien op de verpakking. Als het zijn werk maar deed en mij rap van de broodnodige nieuwe energie zou voorzien. Keek die man langs de kant met het Le Champion-hesje zorgelijk naar mij of het nog wel goed ging of verbeeldde ik mij dat slechts? Met 6:35 minuten was deze 8ste kilometer duidelijk de langzaamste van de dag.

Nog 4 km te gaan
Doorbijten met nog 4 km te gaan

Ik wist dat de verversingspost om de hoek was. Daar ik kon mij van dat inmiddels lege stukje plakkerig plastic ontdoen. Ineens stond er een dranghek halverwege het plaveisel, omdat er van rechts 21,1 km-lopers kwamen. Dat gaf gelukkig geen problemen bij het ritsen. Ik liep traditiegetrouw langs de vocht-aanreikers en was gefixeerd op een afvalbak. Die zag ik al snel en ik stevende erop af om de verpakking erin te mikken. Seconden later had ik spijt dat ik niet een beker water had aangepakt, waarmee ik zo handig het plakspul van de handen had kunnen spoelen. Stom, stom, stom. Dan maar door langs de soms fraaie, dan weer potsierlijke Zandvoort-Zuid-villaatjes. En proberen in een redelijk ritme te blijven. Verderop wendde ik mijn blik naar rechts en besefte dat ik bijna het fraaie uitzicht op de duinen aldaar gemist had. Dus keek ik zolang mogelijk die kant op. Triviale informatie: hier liep ik precies 73 meter over de tegel Bentveld die onderdeel is van het Hardloopspel van Looptijden.nl. Met die 0 km steeg ik op de corresponderende ranglijst 55 posities naar nr. 125.

 

Op de rotonde bij de overgang van de Brederodestraat naar de Prins Mauritsstraat (die ons terug zou voeren naar de boulevard) moest ik onwillekeurig denken aan het einde van de Zuiddijk bij de overgang naar Burcht in Zaandam. Alleen waar je daar bij de Dam tot Damloop ongeveer aan de laatste kilometer begon, moesten er hier nog ruim 3 km getackeld worden. Ik had het gevoel dat ik steeds meer aan het harken was en ging twijfelen of ik het wel zou volhouden. Gelukkig herinnerde ik mij een van de vele artikelen die ik over mijn sport gelezen had. Soms lijkt het alsof je moe bent, maar dan kun je eigenlijk nog makkelijk verder. Dus prentte ik mijzelf in dat dat stukkie tot de eindstreep eenvoudig en op het gemak te overbruggen was. Gewoon een kwestie van tegen mijzelf zeggen dat ik nog niet moe was en ter ondersteuning een poging doen om meer op de looptechniek te letten. Als ik naar de kilometertijden van dit laatste deel kijk, heeft het ook echt geholpen. Ze zaten namelijk wederom keurig onder de 6 minuten en werden steeds iets sneller. Zo ging ik het centrum van de badplaats in, waar de toeschouwers het parcours omzoomden en het lawaai niet van de lucht was. In de Haltestraat stonden particulieren met bekertjes water en ik wist er een daarvan te bemachtigen. Nu kon ik eindelijk mijn handen laven en van het plakkerige goedje ontdoen. Dat lukte wonderwel en ik beende amechtig verder, de ergste drukte gelukkig weer uit. Er kwam nog een laatste flinke beklimming van het plaatselijke duin en dan ging het rechtsaf de lange straat langs het NS-station door. Daarna nog een eindje naar de ingang van het circuit en op naar de finish.

De eindspurt
De ‘eindspurt’

Eenmaal gearriveerd bij de circuit-toerit was het rechtsaf een parkeerplaats over. Hier moest ik even heel goed opletten vanwege de gevaarlijke bodembedekking van losse stenen en steentjes. Aan het begin ervan liep ik Cor achterop, een senior-renner uit het Amsterdamse loopcircuit. Ik herkende hem aan zijn grijze krullenbol en aan de naam op het startnummer, dat hij op zijn rug droeg. In het langsgaan legde ik kort mijn hand op zijn schouder en vroeg of het niet meer ging. ‘Ja’, was daarop zijn korte maar krachtige antwoord. Later zag ik dat hij meedeed aan de wedstrijd en liep in de categorie 70+. Niet zo gek als je tegen het einde van deze zware run dan even wandelend op krachten moet komen. Door een poortje, was het vervolgens tijd om het laatste rechte eind op te gaan. Ik zag op mijn horloge dat ik nog onder de 1:10 zat. Binnen die tijd zou ik niet meer finishen, maar ik was wel blij verrast dat het zó snel was gegaan. Een eindje verder keek ik naar rechts en zag ik een stuk of vier, voornamelijk vrouwelijke, lopers heel langzaam voortbewegen, achtervolgd door een bezemwagen. Die waren het circuit dus nog niet af en hadden derhalve een flink eind te gaan. Intussen was het gewoon doorstampen naar de meet. Daar vlakbij was ik de 1:12 nog niet gepasseerd en ik zette een laatste eindspurt in. Om mijn klokje vervolgens stil te laten staan op 1:11:53. Wauw, was ik echt 6 minuten sneller dan vorig jaar? Van dat resultaat werd ik op slag erg enthousiast. Mijn vrouw was verbaasd dat ik haar al zo snel belde, omdat ik verwacht had er zeker 8 tot 15 minuten langer over te doen.

Achter de finish
Na de finish

Voor mijn doen kleedde ik mij snel om, want ik wilde niet zoals vorig jaar, mijn teamgenoten en de uitreiking van de herinneringsshirts mislopen. Zij kwamen bijeen aan de andere kant van het terrein en ik moest mij over de hoofden van de alle kanten op bewegende aanwezigen een weg banen. Was ik maar weer terug op dat heerlijk rustige strand! Meerdere malen kwam er een welgemeend ‘wat een drama’ over mijn lippen, maar uiteindelijk kwam ik op tijd waar ik wezen wilde. Een gezellig samenzijn en een fraai loopshirt waren daardoor mijn deel. Het circuitterrein verlaten verliep al bijna even lastig als mijn slalom-voettocht van even daarvoor. De weg terug naar het station was één lange en nu extra omvangrijke optocht van renners en aanhang. In tegenstelling tot tijdens de loop, toen menigeen mij achter zich liet, kon ik nu gelukkig vrijwel iedereen voorbij snellen. Om vervolgens op het station te bemerken dat de trein naar Amsterdam die ik wilde pakken, al berstensvol zat. Dan maar de volgende nemen die tot Haarlem ging. Aangezien ik als een van de eersten instapte had ik een zitplaats, iets dat mijn danig op de proef gestelde benen zeer konden waarderen. De rest van de treinreis kon ik ze gelukkig languit laten bijkomen omdat ik schaars bevolkte coupés wist te vinden. Dat was wederom heerlijk rustig. Thuisgekomen had ik volgens mijn horloge bijna 23500 stappen gezet over de hele dag. Dat vond ik wel genoeg voor een etmaal.

Après-run
Après-run

‘s-Avonds na diner en douche keek ik op internet de officiële uitslag na. Dat zorgde even voor een kleine domper, want daar stond keihard 1:12:17 als chip/nettotijd achter mijn naam. Een lichte verontwaardiging maakte zich van mij meester. Ik ben altijd zeer nauwkeurig en voorzichtig met mijn eigen tijdregistratie. Een verschil van 24 seconden was daarom voor mij onbegrijpelijk en tevens onacceptabel. Dit moest wel een fout in de werking van het meetsysteem van de organisatie zijn geweest. Van dat feit was ik volledig overtuigd. Jammer en even een kleine smet op mijn verder perfecte hardloopdag. Het kwartje viel pas de volgende morgen, toen ik net mijn bed uit was. Op het strand was ik drie keer kort gestopt om foto’s te maken en telkens had mijn Garmin Forerunner 235 perfect gereageerd door de meting direct te pauzeren. Deze logische verklaring voor die 24 tellen verschil in tijdsregistratie werd volledig ondersteund door de brutotijd die mijn gps-horloge had doorgegeven: 1:12:18, zijnde 1 seconde langzamer dan de officiële tijd in de digitale boeken. Probleem gelukkig opgelost. 1:11:53 is mijn netto-nettotijd en 1:12:17 de netto-bruto- dan wel chiptijd. Ik houd de eerste tijd aan zijnde de tijdspanne die ik daadwerkelijk aan het rennen ben geweest. Overigens had mijn geheugen mij op een ander punt wel enigszins in de steek gelaten. Want mijn tijd van vorig jaar was niet 1:18 en een beetje, maar 1:17:05. Ik was nu dus precies 5:10 minuten sneller dan bij de vorige editie. 11 van de 12 kilometers heb ik ook echt sneller gedaan dan in 2016, variërend van 0:08 minuten in het dorp, tot 1:25 en 1:33 op het strand. Niet slecht voor een oude man, al zeg ik het zelf.

Trofeeën van de dag
Trofeeën van de dag

Gezien mijn verwachtingen vooraf, ben ik behoorlijk trots op mijzelf. Ik heb tijdens mijn 60ste georganiseerde loop prinsheerlijk op het strand gelopen, een onverwacht goede tijd gerealiseerd en er een mooie medaille en een fraai herinneringsshirt aan overgehouden. Ik kan eigenlijk nauwelijks wachten tot de volgende editie. En dan maar weer hopen op mooi weer en laag water.

Ook gepubliceerd op Looptijden.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Klein, dapper en snel

Froukje haalt de finish wel!

Runningbenno

Belevingen van een enthousiaste hardloper

Tobatleet

Beleefsels van een Goudse Runner

sportlifecrisis

"Sport, ik wil er veel voor doen maar niets voor laten"

Mari Durieux // Alles over hardlopen

hardloper - hardloopblogger - running junkie - reviews en racereports

%d bloggers liken dit: