Langs het kanaal met Emmylou

Twee weken na de laatste Twiskemolenloop was het alweer 14 dagen voor de volgende en laatste aflevering van de reeks van 4 TML-en van dit seizoen. Aangezien ik nog steeds smoel had op het deelnemen aan de halve marathon aldaar, was het hoog tijd om mijzelf eens op een lange afstand te testen. Waarom die halve toch zo aan mij blijft trekken, moge misschien duidelijk worden uit de cijfers van mijn kortere duurlopen. Ik heb, naast vele trainingen op die afstanden, reeds 18 keer een 10 km-trimloop gedaan, 6 keer een 15 km en al 11 keer een 16,1 km. Tot nu toe startte ik pas 2 keer op de 21,1 km, en dat aantal wil ik graag op kortere termijn met minstens 1 verhogen.

Een superlange duurloop had ik daarom gepland op weer eens een zaterdag waarvan de meteorologen zeker wisten dat het een kletsnatte zou worden. Nu, dat werd het uiteindelijk wél, maar Pluvius was zo vriendelijk om te wachten tot ik weer thuis was met het aanzetten van zijn douche. Toen stond de klok toch al bijna op half drie. Voor een 20 km-training heb ik momenteel maar één geschikt parcours: vanaf de Nesciobrug langs één van de twee kanten van het kanaal naar de Weesperbrug bij Driemond, die brug over en langs de andere kant weer terug. Bij zo’n traject met veel lange, rechte stukken kan ik de morele steun van mijn gedeeld favoriete zangeres prima gebruiken. Dus komt het goed uit dat ik een afspeellijst van 2:35 uur met uitsluitend nummers van Emmylou Harris op mijn telefoon heb staan. Ergens gedurende die tijd zingt zij heel toepasselijk: ‘I took the longest road that I could find’. Ik had niet helemaal de langste uitgezocht, maar wel een behoorlijke lange. Aangezien ik deze keer geen behoefte had aan de voortdurende onderbreking van deze mooie muziek, had ik coach Dolf maar in zijn doosje gelaten. Ik zou zelf wel op mijn horloge kijken en het ging mij sowieso niet om een snelheidstraining maar om het simpelweg rennend voltooien van die afstand.

Ik zet altijd thuis mijn muziek al aan, zodat ik er onderweg geen omkijken naar heb. Voor ik aan hollen was toegekomen, had ik al ‘Long may you run’ gehoord, een aardig toepasselijk nummertje voor de komende inspanning. En Amarillo,


dat duidelijk te vroeg in mijn lijst staat geprogrammeerd, want daar moet je bij rennen. Toen ik daarmee net was begonnen en midden op de Nesciobrug liep, bracht Emmylou het nummer ‘Restless’ ten gehore.


Probeer bij een dergelijk snel nummer maar eens stil te blijven staan of heel langzaam te rennen. Dat lukt eenvoudig niet, omdat je door de snelheid van de muziek als het ware naar voren gestuwd wordt. Hetzelfde effect hebben songs als ‘Ooh Las Vegas’


en ‘Luxury liner’.


Het supersnelle gitaarspel werkt erg opjuttend en dat kan uiteraard geen kwaad voor een hardloper. De eerste 6 km gingen soepel, zeker het stuk in het Diemerpark langs het water. Mijn kilometertijden schommelden wat, maar bleven wel keurig onder de 6 minuten. Mevrouw Harris kwam ook al snel met ‘Born to run’, waarover ik al in een eerdere  blog heb geschreven:

Het was erg rustig, er waren weinig lopers of fietsers te bekennen, ook in de Vijfhoek, een natuurgebiedje direct achter de Diemense energiecentrale, dat aansluit op het Diemerpark. Ik zag het onmiskenbare silhouet van een buizerd die net landde en op een uitstekende tak ging zitten. Even verderop hing er een inlegkruisje aan een lage tak van een struik en een grote plastic zak met afval lag langs het water in de bocht aan de achterkant van de overloopparkeerplaats van Maxis Muiden winkelcentrum. Duidelijke getuigen van het feit dat ik, ondanks de landelijk aandoende omzoming van mijn parcours toch gewoon midden in de Randstad aan het rennen was. Ik besloot om vroeg aan mijn meegenomen proviand te beginnen en daarom haalde ik al na 5 km mijn banaan tevoorschijn. Verder had ik een kleine gel en een mueslireep meegenomen, want ik wilde niet door de hongerklop getroffen worden. Net voorbij Maxis en aan het begin van het stuk weg naar ‘beneden’ terug naar het kanaal, liep ik voor het eerst tegen de wind in en dat viel al direct even tegen. Een pubermeisje op een fiets met o.a. een bezemsteelachtige stok in haar handen ging al pratend in haar telefoon langs. Bij het kanaal kwam de wind schuin van opzij en vooral tegen. Dat betekende aan de andere kant op de terugweg windje mee, maar maakte het nu aan deze kant, na net 7 km, al zwaarder. Dit zou geen makkelijke training worden. Ik kwam vanaf deze 7e km ook niet meer onder de 6 minuten per kilometer. Wel zat ik er de volgende 5 km maar een paar tellen boven. Emmylou zong haar hart er bijna uit met nummers als  ‘The sweetheart of the rodeo’ ( ‘no matter how fast I ride, how far I run’ ), maar ik ging er niet makkelijker van hollen.

Emmy-1

Drie treinen gingen over de Muiderspoorbrug voor ik daar was om er onderdoor te lopen. Zoals altijd hoopte ik op een treinloze onderdoorgang, want nergens schrik ik zo van als wanneer zo’n groot monster precies boven mijn hoofd over de stalen overbrugging raast. En je weet ook nooit wat er uit een treinstel naar beneden kan komen vallen. Ik had deze keer geluk, want het bleef stil daar in de hoogte. Een persoon die langs het water stond, leek van een afstand, onder de brug door, op een vrouw, maar dichterbij gekomen, zag ik dat het was een vissende man was. Verder vertoonden zich alleen een paar wandelaars met een hond en één renster die naar de andere kant van het pad uitweek en mijn blik leek te vermijden. Zag ik in de verte het pubermeisje nog fietsen? Als dat haar silhouet was, had ze zich wel heel snel uit de wielen gemaakt, nadat zij zich eerder vooral met moeite tegen de wind in langs het water had voortbewogen. Ik zou er niet meer achter komen. Het einde van het pad leek nog heel ver weg en het lopen ging op dat moment al niet meer zo lekker. Ik overwoog of en op welk punt ik even zou pauzeren, maar ik wist dat steeds uit te stellen. De vlaggen bij de bedrijfspanden op het Weesper industrieterrein stonden licht schuin in de richting waaruit ik kwam, zodat het leek of ik de wind hier iets tegen had. Verklaarde dat het feit dat het rennen zo moeizaam ging? ‘Your long journey’ en ‘I’ll go stepping too’, waren toepasselijke liederen op dit deel van mijn trainingsreis.

Emmy-2

Het lukte mij toch om door te zetten over de kleine brug aan de Weesperkant, onder de Weesperbrug door, het fietspad omhoog naar brugniveau en vervolgens de Weesperbrug op en erover. Gelukkig was ook hier weinig fietsverkeer, zodat ik de slechte, schuin aflopende stukken in het asfalt kon vermijden. Ik was blij dat in Driemond het verkeerslicht voor de overstekende fietsers en voetgangers op rood stond en dat de auto’s op de Provinciale Weg uit de richting van Amsterdam net bij groen licht optrokken. Hier moest ik dus halt houden en mocht ik korte tijd, te kort naar mijn zin eigenlijk, uitrusten. Toen het licht voor mij en voor de fietsster die daar ook stond, op groen ging, moest ik wel weer verder. En dus ging ik, tijdelijk wat soepeler, door de Driemondse straat terug naar het kanaal. Op het eerste stukje van het pad langs het water dat mij terug naar huis moest brengen, overwoog ik weer even te stoppen. Gelukkig kon ik die neiging onderdrukken en ging ik verder, over dat vervelende stukje waar de klinkers in de breedte zijn neergelegd en waar ik het niet lekker lopen vind. Ook hier kwam ik gelukkig overheen, al deed ik over de 13e kilometer zelf 6:22 minuten. Ik nuttigde mijn gelletje voor wat extra noodzakelijke energie. Dat leegslurpen ging vrij makkelijk en rap, weer fris en fit werd ik er echter niet van. Mevrouw Harris begeleidde mij met het refrein ‘I want to ride like a Tulsa Queen’.


Op dat moment wilde ik ook wel dat ik rustig in een mooie trein zat, in plaats van te lopen afzien langs het water.

Op het stuk tussen de spoorbrug en de nieuwe brug in aanbouw kreeg ik een onprettig gevoel omdat ik wist dat hier enige tijd geleden een menselijk lichaam uit het water van de sloot ernaast was gehaald. Was het toeval, toen ik op dat wat desolate stuk arriveerde, dat Emmylou net bezig was aan de laatste regels van ‘Mary danced with soldiers’, een ballade waarin het met de hoofdpersoon heel slecht afloopt? Voorbij de Muiderbrug, die deel uitmaakt van de snelweg A1, wilde ik weer even stoppen. Maar ik wist uitstel te vinden tot net na de Uyllanderbrug, een stukje verderop. Na 16,33 km gaf ik toch even toe aan de noodsignalen die mijn hersens uitzonden en hield een bijkompauze. Ik moest echter toch wel verder, want ik was nog niet thuis. Kilometers 17 en 18 duurden zelfs 6:32 en 6:34 minuten. Nu had ik die snelle nummers uit het begin van mijn lijst, zoals ‘Amarillo’, ‘Restless’ en ‘Ooh, Las Vegas’ nodig om mij te stimuleren. Omdat het kanaal een paar flauwe bochten had gemaakt, kwam ik op het laatste stuk wederom in de wind te lopen en wel een af en toe forse bries schuin tegen. Soms hoorde ik mijn muziek niet of nauwelijks omdat die wind om mijn oren loeide. Ik overwoog steeds verschillende dingen. Zou ik het bij 18 km voor gezien houden? Nee, dan was ik nog te ver van huis en moest ik een aardig eindje wandelen, waarbij ik flink zou afkoelen. Na 19 km dan? Als ik dat haalde voor een bepaald punt, leek mij dat wel wat. Op dat bewuste punt was ik nog niet tot aan die 19 km gevorderd. Dan nog maar even doorharken, want dat was ik inmiddels allang aan het doen. Rond de 9 km per uur haalde ik nog maar, die snelheid boeide echter mij niet. Ergens op dit laatste stuk zong Emmylou ‘still got a long ways to go’, daar moest ik op dat moment even niet aan denken. Een volgend nummer irriteerde mij een beetje. Bij mij niet ongebruikelijk als ik moe ben. Voor de 19e kilometer had ik maar liefst 6:36 minuten nodig

Emmy-3

Na 19 km was ik reeds dicht bij mijn gebruikelijke eindpunt, maar eenmaal daar aangeland zat ik al op 19,7 km of zoiets. Zonde om niet toch die paar honderd meter tot de 20 km vol te maken. Dus hobbelde ik voort tot de grens van de Hardloopspeltegel Amsterdam IJburg en keerde daar om. Ik loop altijd iets meer dan mijn horloge aangeeft, minstens 100 meter extra, om er zeker van te zijn dat ik het aantal kilometers ook echt afleg. Nu besloot ik mijn krachtsinspanning tot 20,20 km op te rekken. Toen ik die had bereikt, moest ik echt even stil gaan staan en op adem komen. Ik dwong mijzelf om daarna nog zoveel mogelijk te wandelen teneinde de verzuring uit mijn beenspieren te krijgen. Maar thuisgekomen had ik toch wat spierpijn aan diezelfde ledematen en een aardig moe hoofd. Van spierpijn heb ik normaal nooit last en zo moe heb ik mijzelf na een ren nog niet vaak meegemaakt.

Emmy-4

Ik ben dus aardig diep gegaan, maar ik heb mijn geplande afstand gehaald (vraag niet hoe) en wilde op dat moment nog steeds graag die halve gaan doen. Ik herstelde die middag en avond vrij snel en ook de volgende dag voelde ik mij niet anders dan normaal op een dag na een lange duurloop. ’s Avonds om een uur of 10 echter, werd ik ineens behoorlijk moe. Ik sliep die nacht niet goed en werd ’s morgens redelijk draaierig wakker. Maar ik vermande mij, ging in de hoeven en naar mijn werk en knapte in de loop van de ochtend wel wat op. De volgende dag, op dinsdag dus, was ik de vermoeidheid nog niet helemaal te boven en had ik bovendien een drukke en inspannende dag op het werk. Ook de rest van de week zat ik een beetje in de lappenmand. Een weekeinde later ging het lopen veel beter. Het plan was om een rondje van 6 km eventueel uit te breiden naar 10 km. Het werden er 14 omdat het best goed en makkelijk ging. Alleen de eerste, voorzichtige km en de laatste 3 gingen in 6 minuten of een tikkeltje meer. Het overgrote deel liep ik makkelijk rond de 5:40 minuten. De werkweek erna was ik toch steeds weer aardig moe. Dus heb ik de halve marathon voorlopig maar uit mijn hoofd gezet. Als het komende zondag redelijke weersomstandigheden blijken te zijn, ga ik maar weer voor de 10 km. Is het minder goed, zoals ze nu voorspellen, beperk ik mij tot de 5 km. En als het pijpenstelen regent, start ik helemaal niet en ga ik alleen mijn herinneringsshirt ophalen. Hoe dan ook, zet ik in de auto muziek van Emmylou aan om mij naar en van Landsmeer te begeleiden.

Ook gepubliceerd op Looptijden.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Klein, dapper en snel

Froukje haalt de finish wel!

Runningbenno

Belevingen van een enthousiaste hardloper

Tobatleet

Beleefsels van een Goudse Runner

sportlifecrisis

"Sport, ik wil er veel voor doen maar niets voor laten"

Mari Durieux // Alles over hardlopen

hardloper - hardloopblogger - running junkie - reviews en racereports

%d bloggers liken dit: