De paden, de plassen en de modder

Goede voornemens maken aan het begin van een kalenderjaar doe ik allang niet meer. En dit schrijvende, betwijfel ik ten zeerste of ik daar ooit heel actief mee bezig ben geweest. In ieder geval vind ik tegenwoordig de hele ophef over de overgang van de ene 365 dagen naar de volgende reeks behoorlijk overtrokken. De behoefte om van iedere gelegenheid een feest te maken is in mijn optiek sowieso lichtelijk overdreven. En het excuus dat deze specifieke viering tot het maken van heel veel lawaai, veroorzaken van nóg extra milieuvervuiling en zelfs het schoppen van rotzooi zou mogen leiden, kan laakbaar, om niet te zeggen afkeurenswaardig genoemd worden. Maar dat vanzelfsprekend geheel terzijde! Nadat ik in de laatste vijfeneenhalve weken van 2021 slechts twee keer de hardloopschoenen had ondergebonden, voelde ik niet direct de drang om het geringe aantal loopjes in het prille, nieuwe jaar direct te compenseren. De draad zou vanzelf wel weer worden opgepakt. En dat werd hij ook!

Hondenuitlaatpad met op de achtergrond de Uyllanderbrug

In de vier weken van januari 2022 heb ik ‘gewoon’ twee keer wekelijks, dus in totaal acht keer gerend. Waarbij ik begon met dezelfde afstand van 5 km de ik in december als laatste had afgelegd. Die 5000 meters herhaalde ik bij de volgende gelegenheid nogmaals, om vervolgens via 6, 7 en wat tussenstappen bij 8 hele kilometers uit te komen. Aansluitend deed ik in februari op dezelfde voet verder en bij de tweede beurt verhapstukte uw schrijver direct negen hele kilometers.

Polderpad in de winterzon

Meerdere keren ging ik spoorrennen in het plaatselijke bos. Wat meteen flinke wandelingen ernaartoe en terug opleverde, omdat dit woud weliswaar nabij maar niet direct naast de deur ligt. Of, door tijdgebrek, nam ik mijn toevlucht tot een korte autorit. Want mijn nieuwste, derde paar Asics Gel-Cumulus 22 zou bij een van die keren vanaf vroeg in de middag bezorgd kunnen worden. Ik had echter allang mijn zinnen gezet op een bosloop, al werd deze slechts 5,5 km. Zo arriveerde ik keurig vijf minuten na aanvang van het door de bezorgdienst vermelde tijdvak thuis. Helaas stond de pakjesbrenger pas luttele minuten voor het einde daarvan, drie uren later, in onze voortuin met mijn nieuwe schoenen. Maar ik heb ze binnen en daar gaat het om. Dit nieuwste stel heeft helaas geen al te fraaie kleurstelling aangezien het een van de laatst beschikbare paren in de Asics-uitverkoopwinkel betreft. Maar model 22 loopt zo heerlijk dat dit uiterlijk mij worst zal wezen.

Anima Sana In Corpore Sano

In het bos rondrennen deed mij vooral denken aan lang vervlogen tijden helemaal aan het begin van mijn hardloopbestaan. Nu, net als toen, was ik min of meer spontaan mijn weg aan het zoeken over (gedeeltelijk voor mij nieuwe) paden. Anders dan vroeger, tegenwoordig uiteraard wel met tijdmeting en aan de ondergrond aangepaste schoenen. Vanzelfsprekend tevens in heuse hardloopkleding, in tegenstelling tot de afgedragen voetbalshirtjes en -broekjes waarin ik mij diep in de vorige eeuw placht voort te bewegen.

Diemerbos

Heden-ten-dage improviseer ik veel meer dan tijdens mijn vorige periode, die voorafgaand aan de rugproblemen. Toen ik vrijwel altijd vóóraf mijn volledig verharde route en daarmee de afstand bepaalde. En die vervolgens ook gewoon liep. Ik heb nu meestal wel een idee op welk pad ik begin maar ga dan aansluitend geregeld zomaar mijn neus achterna. Of sla spontaan een ander laantje in. En met de veelvuldige neerslag van het huidige seizoen dient er nogal eens geslalomd te worden langs plassen en modderpoelen. Of over een natte plek gesprongen. Laatst kon ik zelfs niet anders dan stapvoets tussen het geboomte door. En zo in een ruime halve cirkel eromheen, teneinde het volkomen verzopen gedeelte van het pad te omzeilen. Overigens had ik aan de titel best nog ‘het zand en de grasstroken’ kunnen toevoegen. Want vooral deze laatste zoek ik veelvuldig op als ze er enigszins plat en breed genoeg bijliggen. Die groene randen lopen voor mijn gevoel namelijk het allerprettigst. Maar dan werd de aanhef van dit epistel ietwat te lang. 

Polderpad

In dit Diemerbos wordt in normale tijden door atletiekvereniging AV ‘23 jaarlijks de Diemercross georganiseerd. Tot nu toe heb ik mij altijd verre van dit gebeuren gehouden, dat ik steevast kenschets als ‘modderloop’. Een gedeelte van het parcours gaat namelijk over zogenaamde ‘laarzenpaden’, een benaming die genoeg zou moeten zeggen over de zompigheid van te belopen ondergrond. Zo rondzwalkend tussen plassen en modderstukken door, speelde ik echter zelfs even met de gedachte om dit jaar deel te nemen aan de (wederom noodgedwongen) digitale editie. Ik heb namelijk bijna lol in de beschreven bosondergrond gekregen en bestudeer momenteel het parcours van de cross om erachter te komen of er niet een overdaad aan modderpaden is. Waarbij ik direct dien te vermelden dat het voor mij óf het een óf het andere is. Als ik eenmaal een aantal kilometers op bijvoorbeeld redelijk vlakke schelpenpaden heb afgelegd, bevalt de overgang naar een ongelijkmatig hobbelpad mij doorgaans slecht.

Modder op het pad in het bos

Een keer heen-en-terug over zo’n pad op het dijkje langs het kanaal leverde onlangs aan het einde dikke plakkaten aan de zijkanten uitstekende modder of zelfs klei onder de schoenzolen op. Iets dat ik pas bemerkte toen ik op een schelpenpad de laatste meters aflegde. Wel was mij vooral op het laatste deel van de terugtocht over het dijkje opgevallen dat het paadje er natter bijlag dan op de heenreis. Dergelijke plakkaten onder de schoenen waren voor mij een geheel nieuwe ervaring. Enige flinke reinigingswerkzaamheden moesten eraan te pas komen om die te verwijderen. En dan heb ik het over zoveel mogelijk verwijderen van de aankoeksels met een stuk hout en daarna de zolen enige tijd weken en afspoelen in een flinke waterplas op straat.

Bos

Tegenwoordig besteed ik extra aandacht aan mijn houding en looptechniek. Dan gaat het vanzelfsprekend vooral over het nemen van kleinere passen (logisch op meer ongelijke ondergrond, zoals zandpaden), zo veel mogelijk rechtop lopen, flink met de armen zwaaien en de knieën zo hoog mogelijk opheffen. Desnoods verminder ik snelheid om mijzelf meer op de techniek te kunnen concentreren. Dat laatste is uiteraard ook prettig als je het gevoel hebt wat vermoeider te raken. Daarbij heb ik de indruk dat deze aandacht voor de belangrijke hardloopbeginselen een gunstige invloed heeft op de toestand van mijn kwetsbare rug. Zo heb ik precies tien jaar na dato alsnog profijt van wat ik ooit geleerd heb tijdens een uitgebreide hardloopclinic bij AV ’23. En dat naast het gegeven dat ik tegenwoordig wél de moeite neem om de romp- en andere belangrijke spieren (o.a. bil- en heup-) geoefend en daardoor sterk te houden.

Schelpenpad langs de Diem

Na die 5,5 km boscross die ik hierboven beschreef, liep ik vervolgens opnieuw 8 km in de polder. Zoals ik in mijn vorige verhaal al vermeldde, neem ik telkens (vaak noodgedwongen) stukjes asfalt in mijn route op. Het langste stuk is ongeveer 600 meters. Die geplaveide wegdelen voelen wel beduidend harder aan de voeten dan de paden. Maar tot nu toe kan mijn rug deze grotere belasting goed aan. Dus smeedde ik in mijn hoofd een snood plan. Eveneens ter afwisseling van de beperkte mogelijkheden aan minder verharde paden die mijn loopomgeving biedt, wilde ik eens een langer aaneengesloten stuk op asfalt rennen. Mijn keuze viel daarvoor op het vertrouwde fietspad langs het kanaal en ik was van zins een gloednieuw paar schoenen uit de doos te trekken. Zo geschiedde het halverwege de koude februarimaand. Toegegeven, ik ging niet meteen rennen op die nieuwe stappers maar wandelde zoals gebruikelijk drie kilometers warm. En om het lijf goed voor te bereiden op het harde fietspad, deed ik een extra rondje van 2,2 km op de schelpenpaden dicht bij huis. Aansluitend begaf ik mij al hardlopend op het pad waar ik wel enige duizenden kilometers moet hebben liggen. De laatste keer dat ik dit vertrouwde stuk hardlopend had verhapstukt was op 15 september 2019, kort vóór mijn voorlopig allerlaatste trimloop. En dan heb ik het uiteraard over de DtD 2019, tot op heden nog steeds de laatste die er geweest is. 7 km liep ik in totaal op fonkelnieuwe, pantoffelachtige schoenen. Nog nooit eerder had ik met dit bijltje gehakt, maar dit model Cumulus valt zo goed en zit zo heerlijk dat ik het gewoon aandurfde. Het goede voorgevoel kwam inderdaad uit, ze liepen stante pede gewoonweg voortreffelijk. 

Gezonde Geest In Gezond Lichaam

Voorlopig lijkt het erop dat mijn rug het goed doorstaan heeft. Een paar dagen later roffelde ik weer 8 kilometertjes weg, waarbij ik wel geregeld stapvoets moest langs de bomen en takkenbossen die Eunice op de paden had gesmeten. Dat het nu zo goed loopt, doet mij zelfs al een beetje dagdromen over de eventuele deelname aan een trimloop van 5 km. Waarbij mijn eerste gedachten als vanzelf uitgaan naar de TML in Het Twiske. Sterker nog, ik heb al wat zitten gluren op de websites van trimlopen in de directe omgeving. Zo zijn naast de Twiskemolenloop in Landsmeer, hardloopspektakels als de Vechtloop in Weesp, de Geinloop in Driemond en de Wallenloop in Naarden mogelijke kandidaten om een eventuele terugkomst op het trimloopfront te faciliteren. Belangrijke voorwaarde daarbij is uiteraard dat de rug dit toestaat. Iets dat de komende tijd zal moeten blijken als ik langzaam en voorzichtig het lopen op de weg verder ga intensiveren. Voorlopig is het ‘zo ver, zo goed’.

3 gedachten over “De paden, de plassen en de modder

Voeg uw reactie toe

  1. Wat een mooi verhaal weer Arranraja! Ik ben benieuwd wat je eerste georganiseerde loopfestijn zal zijn – als het de Vechtloop zou zijn vereist de traditie uiteraard dat ik je kom hazen langs die fraaie meanderende Vecht! Daarvoor zal ik dan wel ook zelf de nodige trainingsarbeid moeten verrichten…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Klein, dapper en snel

Froukje haalt de finish wel!

Running Benno

On🏃🏾‍♂️To Scania Zwolle Halve Marathon

Tobatleet

Beleefsels van een Goudse Runner

sportlifecrisis

"Sport, ik wil er veel voor doen maar niets voor laten"

Mari Durieux // Alles over hardlopen

hardloper - hardloopblogger - running junkie - reviews en racereports

%d bloggers liken dit: