Trimloop als training

Omdat ik pas de dag ervoor zou terugkeren van een korte buitenlandse vakantie, had ik mij bewust niet van te voren ingeschreven voor deze editie van de Roze Loop. Dit vanwege het feit dat ik (logischerwijs) niet kon weten hoe mijn vlag erbij zou hangen bij thuiskomst. Een reisdag met een autorit van een dikke 3,5 uur is altijd een vermoeiende aangelegenheid en wellicht was ik dan ook nog eens zwak, ziek of misselijk! Dat alles bleek gelukkig erg mee te vallen en omdat de geplande, midweekse 16 km-training in Duitsland min of meer in het water was gevallen, had ik dringend behoefte aan het verhapstukken van een fikse afstand. En dan met name als laatste serieuze voorbereiding op mijn vierde halve marathon die exact een week later op de rol stond. Toen er voor de zondag met de datum die voor velen van ons onlosmakelijk is verbonden met Koninginnedag ook nog eens mooi weer voorspeld werd, was mijn besluit snel genomen. Ik ging de maximale 3 rondjes doen om het Benedendiep en door het Flevopark in Amsterdam-Zeeburg, zijnde 15 niet-gecertificeerde kilometers. Dan maar iets meer betalen dan doorgaans en kort voor aanvang alsnog inschrijven.

Het parcours
Het parcours

Mijn plan was om te kijken of ik al die kilometers in gemiddeld 5:40 minuten per stuk kon afleggen. Met dat moyenne zou het immers mogelijk zijn om de halve marathon net binnen de 2 uur te voltooien, mijn loffelijk streven voor de Geinloop. Een startnummer binnenslepen was snel geregeld en ondanks dat het hier ging om de kleinste loop die mij bekend is, kreeg ik er een van maar liefst 4 cijfers. Ik ging bij de startplaats pal vóór de ingang van het Flevoparkbad achteraan het selecte rennersgezelschap staan en bedacht op tijd dat ik mijn Garmin nog in de hardloopmodus moest zetten. Doorgaans heeft het geavanceerde apparaatje dan in luttele seconden het benodigde GPS- dan wel GLONASS-signaal te pakken. Iets wat de Forerunner 235 dus pas gaat doen als die specifieke modus geactiveerd wordt. Deze keer wilde dat echter niet zo vlotten en ik was even bang dat ik van start moest gaan zonder die voor een beetje hardloper onmisbare verbinding. Gelukkig werd de connectie toch te elfder ure tot stand gebracht. Bij de Roze Loop is een stuk dik tape dat op de stoep is geplakt de startstreep en wordt de tijd handmatig opgenomen. Omdat ik achteraan stond, ging ik niet direct over die lijn, maar was mijn tijd wel al ingegaan. Daarom zette ik maar snel mijn eigen tijdsregistratie aan en ging rustig van start.

Flevopark met uiterst links de speeltuin
Flevopark met uiterst links de speeltuin

De ‘meute’ ging direct het park in. Leuk om te zien dat het nu eens lekker druk was met Amsterdammers die genoten van het warme voorjaarszonnetje en de relatief hoge temperatuur. Verder kom ik hier eigenlijk alleen in januari en dan is het park logischerwijs meestal erg stil en verlaten. Uiteraard omdat het dan doorgaans geen parkweer is. Bij de speeltuin aan de rechterkant kon ik direct een uitgestoken handje van een kind zachtjes beroeren met mijn (zeker relatief gezien) grote kolenschop van een knuist. Hier en daar klonken er aanmoedigende kreten van de omstanders en vooral de vrijwillige wegwijzers roerden zich vocaal met groot enthousiasme. Het park uit ging het rechtsaf de Valentijnkade op. Deze bestaat uit twee delen: een rustig en vrij smal stuk langs het park en de naastgelegen voormalige Joodse begraafplaats en, vanaf de zijstraat genaamd Kramatweg, een wat breder, veel drukker stuk ter hoogte van de bebouwing. Wandelend langs het kanaal op weg naar de start, had ik ervaren dat de flinke wind op dat gedeelte lekker schuin van achteren over het water aankwam. Ook bij het verlaten van het Flevopark duwde die wapper ons vooruit, nu recht in de rug. Ter hoogte van de woonhuizen liepen wij gewoon over de rijweg en halverwege leek er even een stremming te komen door twee auto’s uit tegengestelde richting. Gelukkig ging dat net goed en konden wij door om even verderop linksaf de brug over te gang en direct weer links de Oosterringdijk op. Overigens een nieuwigheid voor mij, bij een georganiseerde loop tussen het autoverkeer door laveren. Bij mijn vorige edities was het blijkbaar was rustiger op de zondagmiddag.

De Oosterringdijk in de zon
De Oosterringdijk in de zon

Deze dijk grenst aan Sciencepark en er staan meerdere hoge gebouwen pal langs. Bij harde wind zorgt dat altijd voor tochthoek-effecten. Het was sowieso geen pretje om nu op die dijk ineens tegen dezelfde wind, die net nog lekker meewerkte, te moeten optornen. Dat gegeven had direct zijn weerslag op mijn kilometertijd. Gingen de eerste twee mooi onder de streeftijd, nummertje 3 nam plots 15 seconden meer in beslag. Er liepen nog redelijk wat mededeelnemers om mij heen in deze fase en daaraan kon ik mij enigermate optrekken. Aan het einde van de dijk stond mijn vrouw om wat plaatjes te schieten en mij middels een hoge vijf een hart onder de riem te steken. Daarna was het linksom de Westelijke Merwedekanaaldijk opdraaien. Hier was het eerst in de luwte van de omvangrijke Zeeburgerbrug vrij warm en daarna met zware bries in de rug precies de ideale hardlooptemperatuur. Aan het einde, vlak bij de Amsterdamse Brug, mochten de participanten aan de 5 km rechtdoor naar de finish. En het was opvallend, maar achteraf gezien niet verwonderlijk, dat het overgrote deel van mijn medelopers dat ook deed. Ik had het gevoel dat ik zo’n beetje als enige linksaf naar beneden en het park weer indook voor een tweede ronde.

Bijna bij het kanaal aan het einde van de dijk
Bijna bij het kanaal aan het einde van de dijk

Vóór mij liep al die tijd al een in groen en geel geklede oudere man, van wie ik toevallig wist dat hij net als ik de 15 km deed. Het was mijn doel die loper te achterhalen en eventueel in zijn gezelschap de loop te voltooien. Dan kwam ik weer wat dichterbij, even later liep hij weer op mij uit. Ik zou echter niet slagen in mijn opzet en heb later slechts zijn achterkant van verderaf kunnen bekijken. De dames bij de drinkpost moedigden mij vol enthousiasme aan en de wedstrijdofficial schreef iets op zijn klembord toen ik de startplaats passeerde. Bij de speeltuin hadden nu twee dametjes zich vlak naast elkaar bij het hek geposteerd. Ik kon ze alleen maar allebei bedienen door ter plekke vliegensvlug mijn romp naar rechts te draaien en in één beweging met iedere hand een kinderhand kortstondig te vullen. Het stukje met bomen overdekt pad was lekker rustig, de grasvelden daarna weer vol met recreërende Mokumers. Pas tijdens mijn derde en laatste doorkomst aldaar begon ik die zittende en liggende mensen een beetje te benijden om hun relaxte hoedanigheid. Mijn tijden waren wat aan het schommelen maar ik had er wel weer een paar 5:30-ers bij.

Voorjaar in het Flevopark
Voorjaar in het Flevopark

Het nadeel van het heen en weer lopen langs twee kanten van hetzelfde water is dat je op de heenweg aan de andere kant de snellere lopers ziet, degenen die een eind op jou voorlopen. Ben je eenmaal zelf daar aangeland, dan zie je aan de overzijde van het water juist weer die renners die een eind op je achterliggen. Ter hoogte van de begraafplaats zag ik een bekende mij tegemoet wandelen, een voormalige studiegenote die verderop in de buurt woont. Dat was in mijn beleving voor het eerst ooit dat ik dit meemaakte en ik vond het leuk haar te begroeten. Ik kreeg een enthousiast ‘zet hem op’ van haar mee op mijn verdere pad. Dat leidde onvermijdelijk voor de tweede keer in successie naar de Oosterringdijk en de harde tegenwind. Nog liep de groengele veteraan niet ver voor mij en een eindje daar vóór weer krullenbol Cor, die ik altijd bij deze trimloop tegenkom en laatst in Zandvoort wandelend achterop liep. Ik wist dat hij het bij twee rondjes zou houden en ik verwachtte mede daarom niet dat ik in zijn buurt zou kunnen komen. Kilometer 8 was door de tegenwind opnieuw een zware en ik slaagde er maar net in om onder de 6 minuten te blijven. Weer met de wind in de rug of in de luwte langs het kanaal ging ik wat rapper, maar alleen bij de 9e km lukte het mij nog om onder de 5:40 minuten te blijven.

In de luwte van de achterliggende Zeeburgerbrug
In de luwte van de achterliggende Zeeburgerbrug

Ik nam bij de drankpost nu wel een bekertje water en de uitdelende dame vuurde mij met toenaam nogmaals aan. Zij had bij de vorige passage goed opgelet, want mijn voornaam prijkte op mijn rug, net boven mijn leeftijd van alweer bijna 5 jaar geleden. De nog immer schrijvende official bij de startlijn (die ik dus nu voor de derde keer passeerde), wist te melden dat ik op de 11e plaats liep. Waarop ik repliceerde: ‘zeker 11e van de 11, haha’. Als ik inderdaad als laatste rondliep, zou er weldra een bezemfietser in mijn kielzog moeten verschijnen. Maar deze kwam niet en dus moesten er zich nog lopers achter mij op het parcours bevinden. Geen handjesklappen vielen er meer om uit te delen bij de speeltuin, maar een eindje verder in het park passeerde ik wel een sportief geklede vrouw, die mij de woorden ‘goed bezig’ meegaf. Ik vroeg mij nu wel echt af waarom ik mij daar in het zweet en naar de vermoeidheid liep te rennen en niet, net als de vele aanwezigen, lekker op een bankje in de zon zat te genieten. Maar ik moest nog eventjes door, ruim 4 kilometers om precies te zijn. In de scherpe bocht naar rechts bij het uitkomen van het park, schrok ik licht van de rijdende auto die zich daar plots aandiende. Wat mij betreft had de dienstdoende dame, die het voertuig had kunnen zien aankomen, mij daar best voor mogen waarschuwen. Gelukkig volgde er geen botsing en ging ik onverdroten verder.

Het Benedendiep vanuit het Flevopark
Het Benedendiep vanuit het Flevopark

Als een zwaard van Damocles wachtte ten derden male de Oosterringdijk met zijn zware luchtverplaatsing uit de verkeerde hoek op mij. De oude krijger in groen en geel verwijderde zich steeds verder. Ik had mij er allang bij neergelegd dat ik geen meter met hem zou optrekken. Er waren trouwens meerdere andere weggebruikers, vooral fietsers, tussen ons in gekomen, zodat ik geen zicht op hem en om die reden ook geen richtpunt meer had. Bij iedere gelegenheid stak ik traditiegetrouw mijn duim op naar de vrijwilligers die deze loop mede mogelijk maakten. Terugkijkend over het water naar de Valentijnkade, zag ik zowaar twee vrouwelijke lopers met startnummer. De ene stormde hard op de andere af en ik kreeg daardoor het idee dat deze snellere dame mij nog weleens in mijn positie kon gaan bedreigen. Het enige dat mij nog restte, naast het maken van kilometers op of in de buurt van mijn streeftijd, was het verdedigen van die 11e plek. Het leek op die dijk wel alsof de wind steeds harder ging doorstaan en na een kleine adempauze in de luwte van een paar gebouwen, klapte de voor mijn gevoel nu bijna-storm opnieuw vol op mij. En wel zodanig dat ik het idee had niet meer vooruit te komen. Die 13e km was dan ook de enige die meer dan 6 minuten (6:07) in beslag nam.

Met wind in de rug richting de Amsterdamse Brug
Met wind in de rug richting de Amsterdamse Brug

Na tegenwind kwam ook in deze 3e en laatste ronde nogmaals wind in de rug en zo ging ook ik ten langen leste rechtdoor naar brug en eindstreep. Met 5:42 minuten over km 14 was te merken dat het weer wat vlotter ging, ondanks de inmiddels wel toegeslagen vermoeidheid. Zag ik daar aan de andere kant van de weg niet een stel overburen wandelen? Ja hoor, dat waren ze en in het voorbijgaan zwaaide ik hun kant uit. Zij herkenden mij en wuifden terug. Er was nog niets te merken van een aansluitende renster, dus het zag er vooralsnog goed uit. Ik had voor mijzelf uitgemaakt dat de geelgroene veteraan al over de finish zou zijn, eer ik de laatste bocht net onder de brug door zou hebben gemaakt en zicht kon krijgen op het laatste rechte eind en de meet. Dat bleek alleszins mee te vallen, want ik zag de man in de verte finishen. Geen andere loper hijgde er nog in mijn nek en ik beëindigde mijn inspanning geheel solo.En wel onder vermelding van mijn naam en woonplaats en een bescheiden applaus van de omstanders. Ik klokte daarbij 1:24:14, wat later volgens de officiële uitslag 10 tikken langer bleek te zijn. Dat kan wel kloppen, want ik had mijn Garmin, zoals eerder vermeld, niet direct bij het startschot geactiveerd en bij deze loop van zeer bescheiden omvang wordt alleen gewerkt met de brutotijd. Terwijl ik nog wat stond uit te hijgen, kwamen de eerder bij het kanaal gesignaleerde overburen op het pad tussen de sporthal en het ernaast gelegen appartementencomplex aangewandeld. Wij spraken kort met elkaar en de man vertelde dat hun zoon marathons loopt, meestal als buddy van iemand met een beperking. In het najaar zou hij eerst aan de hoofdstedelijke marathon deelnemen en drie weken later aan die van New York. Wij waren het er gedrieën over eens dat dit wel een heel ambitieus plan was.

Zomaar een mooi plaatje van het Flevopark
Zomaar een mooi plaatje van het Flevopark

Net daarvoor waren er eerst twee om de winst sprintende dames over de meet gekomen, minuten later gevolgd door een enkele loopster. Deze drie vrouwen had ik toch maar mooi achter mij weten te houden. Bij de prijsuitreiking later bleek dat dit tevens de enige vrouwelijke deelnemers aan de langste afstand waren en daardoor automatisch de drie prijswinnaars. Ik had ook in de prijzen kunnen vallen als er 8 mannelijke lopers minder van start waren gegaan. Nu was ik dus 11e en laatste man, maar grappig genoeg wel ruim sneller dan de 3 vrouwelijke prijswinnaars. Nou ja, ik had deze loop slechts beschouwd als een training en mocht tevreden zijn met mijn inspanning en eindtijd. Ondanks het feit dat ik net iets boven de 5:40 gemiddeld per kilometer was uitgekomen. Zonder die harde wind op de Oosterringdijk was ik daar zonder twijfel wel onder gebleven. In de officiële uitslag staat achter mijn naam 5:37 minuten per kilometer, maar hier is de eindtijd omgeslagen naar 15 hele kilometers. En die hebben we echt niet gerend, het was ongeveer 14,75 km of iets minder. Ik ging hoe dan ook als een tevreden loper huiswaarts, voor de vijfde keer die middag langs het kanaal en voor het eerst tegen de wind in. Ik was klaar voor de halve marathon een week later.

Ook gepubliceerd op Looptijden.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Klein, dapper en snel

Froukje haalt de finish wel!

Runningbenno

Belevingen van een enthousiaste hardloper

Tobatleet

Beleefsels van een Goudse Runner

sportlifecrisis

"Sport, ik wil er veel voor doen maar niets voor laten"

Mari Durieux // Alles over hardlopen

hardloper - hardloopblogger - running junkie - reviews en racereports

%d bloggers liken dit: