Te vroeg gejuicht

Tot eind april 2019 was ik een blije en onbezorgde renner. Uiteraard zat ik wel eens in de lappenmand door een verkoudheid, een griepje. Of had ik een blessure. In Naarden moest ik ooit, bij de prachtige Wallenloop, na nog geen drie kilometer de strijd al staken omdat een van mijn beenspieren verdere dienst pertinent weigerde. Ook was ik eens uit de running door een spoedoperatie, eind maart 2018. Een groot deel van 2016 had ik dagelijks last van pijnlijke schouders door krampende monnikskapspieren, waarschijnlijk veroorzaakt door een teveel aan spanning in het lijf. En vanaf ergens in diezelfde periode voelde ik geregeld een soort beurs aanvoelende plek op mijn rug links van de wervelkolom. Eenmaal kreeg ik tijdens het lopen aan de rechterkant van die ruggengraat korte tijd een pijnlijke steek. Ik weet nog exact waar ik op dat moment rende maar vraag mij niet wanneer het precies was. Aangezien het hele gebied van nek, schouders en rug bij mij al decennia een zone is waar ik snel pijntjes ontwikkel, heb ik mij nooit druk gemaakt over deze specifieke klachten. Al deze genoemde zaken hielden mij ook nooit langer dan een week of vier van de paden en uit de hardloopschoenen.

Tot die onfortuinlijke woensdag ergens na Pasen aanbrak. Bij de eerste stap na het aanzetten tot looppas, merkte ik direct dat mijn rug niet prettig aanvoelde. Ik dacht aan onwillige tussenribspiertjes, veroorzaakt door het verrichten van sjouwwerkzaamheden in het weekeinde ervoor, op vrijdag en zaterdag. Het was achteraf gezien wel apart dat ik op de daarop direct aansluitende zondag zonder klachten 16,1 km had kunnen verhapstukken. Toen ging ik echter uit van een beetje vertraagde reactie van mijn lichaam. Het leek allemaal niet zo dramatisch en ik ging zoals vooraf bedacht verder op weg om de geplande 12 km af te leggen. Dat was achteraf gezien niet heel handig want de pijn werd na afloop erger. Vooral bij het voorover bukken en bij het omdraaien in bed, had ik er last van.

Deze grap kostte mij 3,5 weken stilstand. En deelname aan de Roze Loop, een van de vaste punten op mijn renagenda. Op 22 mei begon ik weer met lopen maar dat ging aanvankelijk nog verre van soepel, blijkens de aantekeningen bij die eerste duurloopjes in mijn trainingslogboek. Pas de laatste generale repetitie voorafgaand aan de Gaasperplastunnelrun op zondag 9 juni kon ik geheel pijnvrij rondrennen. Die loop en alle volgende duurlopen gingen zonder klachten. Ook de Vechtloop, die ik net als de zojuist genoemde trimloop samen met grote vriend Peter verhapstukte, ging gewoon goed. Daags na dat laatste evenement was de rugpijn echter ineens weer present en daar werd ik uiteraard niet erg vrolijk van. Toch ging ik op woensdag op pad voor mijn gebruikelijke midweekse loopje. Dat begon goed maar al snel speelde de rug opnieuw op. Reden genoeg om de geplande 11 km in te korten tot 7000 meter.

Enfin, het werd zomervakantie (wij gingen naar Duitsland) en al snel veel te warm om alleen al aan hardlopen te denken. Vanwege de rugproblemen had ik mijn loopspullen trouwens ook niet meegenomen over de oostgrens. Bij 35-plus graden Celsius is iedere inspanning eigenlijk al te veel, laat staan een potje hardlopen. Alle tijd om de kwetsuur hernieuwd en hopelijk voorgoed te laten helen. Exact vijf weken na de laatste duurloop ging ik opnieuw aan slag. Ruim zes weken nadien stond namelijk mijn tiende, achtereenvolgende Dam tot Damloop op het programma. En die ononderbroken reeks van tien wilde ik heel graag, eigenlijk hoe-dan-ook, voltooien. Ongeveer drie trainingslopen kon ik zonder klachten afleggen maar bij de vierde keer stak de pijn in licht zeurende vorm toch weer de kop op. Die noodzaakte mij ergens onderweg de handdoek in de ring gooien. Althans ik oordeelde dat dit het verstandigste was om te doen.

Het werd mij duidelijk, althans zo zag ik toen, dat ik de rekening gepresenteerd kreeg voor het nooit willen doen van rompspierversterkende oefeningen. Inmiddels had ik wel een kleine routine daarin ontwikkeld maar die bood duidelijk niet genoeg soelaas om de klachten te verhelpen. Om een lang verhaal niet onnodig te rekken: het bleef kwakkelen en ik riep de hulp in van pijnstillers in de vorm van paracetamol om de ongemakken tijdens het hobbelen een beetje binnen de perken te houden. Af en toe was de pijn te zwak om spelbreker te zijn, dan weer moest ik hem min-of-meer verbijten. Exact een week vóór de DtD wist ik zowaar een qua ongemakken alleszins aanvaardbare 15 km eruit te persen. Voor zover mogelijk was ik klaar voor de grootste loop van het land. Die werd helaas toch een behoorlijke marteling, zoals ik uitgebreid heb beschreven in mijn wedstrijdverslag.

Intussen was ik al naar de huisarts geweest en had ik in het ziekenhuis een röntgenfoto van de rug laten maken. Op die prent werden problemen met een aantal rugwervels vastgesteld en zo belandde ik uiteindelijk onder consult bij de orthopeed in het OLVG in Amsterdam. Een CT-scan wees uit dat een vijftal wervels was ingezakt, waardoor mijn wervelkolom krommer was komen te staan en mijn bovenlichaam meer voorover. Door dat geintje was ik tevens een paar centimeter gekrompen, maar dat terzijde. Normaal gesproken loop ik nogal eens achter de feiten aan of ben ik laat met allerlei ontwikkelingen. Laten we het er maar op houden dat ik, op 61-jarige leeftijd, nu eens een keer vroeg ben. Met krimpen in dit geval. De behandelende arts weet die inzakkingen in eerste instantie aan botontkalking. Een aandoening die vooral bij vrouwen voorkomt en meestal op een hogere leeftijd dan de mijne. Had ik dan de dubieuze eer om ook daarmee voorop te lopen? Nee, gelukkig niet want een botscan wees uit dat er van osteoporose geen sprake was.

Een laatste onderzoek, een MRI-scan, liet zien dat er weliswaar breukjes in de betreffende wervels waren geweest, maar dat deze goed waren genezen. En verder zag de zaak er in die regionen ook picobello uit. In een eerder stadium had de orthopedisch arts overigens al benadrukt dat het lichaam en met name de betrokken spieren twaalf tot achttien maanden nodig zouden hebben om zich aan de veranderde stand van de torso aan te passen.

Al eerder had de goede man aangegeven dat flink bewegen alleen maar een positieve, krachtversterkende invloed zou hebben op het lichaam. En dat ik weer kon gaan lopen. Bijna vierenhalve maand na de DtD was het dan eindelijk zo ver dat ik de renkleren en -schoenen uit de kast kon halen. Het advies van de arts was om rustig te beginnen en het liefst op bospaden of op een loopband. Die eerste heb ik jammer genoeg niet in de directe omgeving en aan de loopband heb ik min-of-meer een broertje dood. Dus was ik aangewezen op het dichtstbijzijnde halfverharde parcours dat ik kon bedenken. Vijf kilometers zou ik gaan verhapstukken, waarbij ik er rekening mee hield af en toe van looppas terug te moeten vallen naar wandelpas. Ik was tenslotte een behoorlijk lange periode niet hardlopend actief geweest en door het slechte weer had ik ook te weinig gewandeld en gefietst. Het lopen viel echter reuze mee. Om te beginnen ging het pijnloos, wat mij van binnen deed juichen. Ik haalde weliswaar slechts ruim 8 per uur maar daar maalde ik niet om. En ik kon zonder enig spoortje van vermoeidheid 5,5 km in hetzelfde tempo afleggen.

De eerste test was zodanig voorspoedig verlopen dat ik besloot met één dag ertussen opnieuw de gelijke route en afstand te verhapstukken. Die beslissing werd ook ingegeven door de weersvoorspellingen, want op zaterdag zou het nog goed loopweer zijn. Een dag later raasde de inmiddels beruchte storm Ciara over ons land. Hoe-dan-ook, wederom liep ik vanaf de eerste pas pijnloos. En op mijn horloge zag ik al snel dat ik qua uursnelheid 1 km winst haalde op twee dagen eerder, ergo 9km/uur. Waardoor ik er 3,5 minuten korter voor nodig had. Joepie-de-poepie, ik was weer helemaal terug waar ik zijn wilde, ik was opnieuw een actieve loper!! In het recreatie- en wandelgebiedje dicht bij huis waar ik voorthobbelde laat menig buurtbewoner de hond uit. Op de laatste 500 meter van die duurloop moest ik voorbij een moeder met klein kind en loslopende hond. Dat dier kwam, niet agressief of voor mij beangstigend, achter mij aan hobbelen en beroerde daarbij een moment lichtjes mijn achterste voet. Ik schrok een beetje en voelde ongeveer gelijktijdig een lichte, kortstondige krampscheut in de onderrug. Verder had ik, net als bij de vorige poging, na afloop of de rest van de dag en de volgende ochtend geen centje pijn.

Meer dan 24 uur later begon mijn rug echter toch weer enigermate op te spelen. En dat werd de dagen erna eigenlijk alleen maar erger. Nu is het inmiddels vier weken verder en de pijn is nog steeds niet verdwenen. De spierversterkende oefeningen van fysiotherapeut Bas, die ik al geruime tijd regelmatig doe, zorgen tot nu toe niet voor een verbetering van de situatie. Het lijkt mij een duidelijke zaak dat ik spijt als haren op mijn hoofd heb dat ik überhaupt ben gaan lopen en dan vooral zo kort achter elkaar twee keer. Niemand kan mij echter vertellen of de klachten ook na die eerste keer hollen wellicht zouden zijn teruggekeerd. Ik verras ook geen mens met de verklaring dat ik nu absoluut niet meer durf te gaan hardlopen. En mijn geestesgesteldheid is momenteel zodanig dat ik betwijfel of het ooit nog goed komt aangaande het te voet in looppas voortgaan over de paden, bruggen en wegen. Als ik terugkijk naar en denk aan met name de in de eerste alinea genoemde, kortstondige rugprobleempjes van een paar jaar geleden, zat er misschien al langer iets aan te komen.

De klok is helaas en vanzelfsprekend niet meer terug te draaien en met deze rug ben ik mooi in de aap gelogeerd. Maar ik wil zeker niet bij de pakken gaan neerzitten. In een eerder bericht heb ik al eens gewag gemaakt van een plan B. Of eigenlijk is ‘Plan E‘ een meer toepasselijke benaming. Daar heb ik inmiddels een héél voorzichtig begin mee gemaakt. In een volgend schrijven hoop ik er meer over uit de doeken te kunnen doen.

3 gedachten over “Te vroeg gejuicht

Voeg uw reactie toe

  1. Hoi Arjan, jammer dat het zo vervelend uitpakt met jou rug maar jij zegt het niet bij de pakken neer gaan zitten. Hopelijk komt er een positieve oplossing voor jou time will tell en zeg sterkte💪

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Klein, dapper en snel

Froukje haalt de finish wel!

Runningbenno

Belevingen van een enthousiaste hardloper

Tobatleet

Beleefsels van een Goudse Runner

sportlifecrisis

"Sport, ik wil er veel voor doen maar niets voor laten"

Mari Durieux // Alles over hardlopen

hardloper - hardloopblogger - running junkie - reviews en racereports

%d bloggers liken dit: