Met vallen en opstaan over de Gooise Heide

‘Een dagje de hei op’, ‘een heidag’ of ‘heisessie’ is (of was, want nu veelal vervangen door misplaatste Engelstalige terminologie) nogal eufemistisch kantoorjargon voor het met een team of afdeling ergens buiten de gebouwen van de eigen organisatie een hele dag vergaderen, een cursus of training volgen of iets dergelijks. Meestal in een horeca-etablissement of vergaderzalencomplex en daardoor tegen behoorlijk hoge kosten. NRC-columniste Japke-d. Bouma heeft eerder dit jaar over dit taalgebruik nog iets geschreven. Eind augustus hadden mijn echtgenote en ik ook een heisessie. Maar dan gelukkig van geheel andere aard, zoals je in het verslag hieronder kunt lezen.

Wij hadden ons, zoals in een vorige blog al gemeld, ingeschreven voor de Gooise Heideloop. Mijn eega voor 5 km wandelen, ik voor 10 km hollen. Onze oudste dochter had voor de zomer eveneens belangstelling getoond, maar zich nog niet aangemeld. Dat bleek achteraf heel verstandig, want zij daags tevoren ontving met haar vriend de sleutels voor hun nieuwe woning en was daar erg druk mee. De wandelstart was 5 minuten na de hardlopers geprogrammeerd en dat leverde een mooie planning op. Mijn vrouw zou die 5 km wel in een uur wandelend kunnen afleggen en ik ging ervan uit dat ik de 10 km spoorrennen in rond de 60 minuten kon verhapstukken. Enkele dagen eerder had ik toevallig op de blog van collega Hedwig gezien dat zij eveneens van de partij zou zijn. Wie weet liep ik haar tegen het lijf en konden wij het virtuele contact eens afwisselen met een praatje van aangezicht-tot-aangezicht.

Kort na negenen op zondagochtend reden wij naar Het Gooi. De aanreisroute bleek veel eenvoudiger dan ik mij eerder had ingebeeld. Een van de redenen dat ik de vorige twee edities van dit gemengde benenwagenevenement links had laten liggen, was mijn vermoeden dat ik ergens ver van de snelweg kriskras over local wegen de startplek moest zien te bereiken. De hei bij laren klinkt namelijk voor mij nogal wijd weg. Enkele honderden meters vanaf A1-afrit Laren waren wij echter reeds op de plaats van handeling en konden we zowaar dichtbij parkeren, op het terrein van een middelbare school. Bij deze loop zonder tijdwaarneming was enkel een stempelkaart vereist en die hadden wij, ondanks het in onze ogen wat hinderlijk rondhangen van andere deelnemers in de nabijheid van de gezochte tafel, snel te pakken. Na een kort bezoek aan de omkleedtent om mijn tas te lozen en aan de Dixie-krul om de blaasinhoud zo goed mogelijk op hardloopniveau te brengen, toog ik naar de start.

Breed spoor
Breed spoor aan het begin van de route

Daar stond helemaal achteraan een renster die verdacht veel leek op de persoon die ik geregeld op de foto’s bij Hedwigs hardloopverhalen aanschouw. ‘Mooi’ dacht ik, ‘dan hoef ik mijn nek niet te strekken en mijn ogen te vermoeien in een poging haar te midden van het loperspak op te sporen’. Toen ik echter direct achter de dame in kwestie ging staan, sloeg de twijfel bij mij toe. Zou zij het wel echt zijn? Ik had haar namelijk nog nooit in levenden lijve gezien. En ze droeg schoenen van een ander merk dan waar zij, naar eigen schrijven, altijd op rent, die van een gezonde geest in een gezond lichaam (Anima Sana In Corpore Sano). Daarbij het leek mij nogal stom overkomen om een heel andere dame met de naam Hedwig aan te spreken. Bovendien was deze vrouw ook nog druk in gesprek met het loopmaatje naast haar. Aangezien ik goed ben opgevoed en niet graag mijzelf opdring, heb ik ze niet geïnterrumpeerd en ben ik zwijgend letterlijk op de achtergrond gebleven. Terugkijkend was ik ‘een beetje dom’ om mijn aanwezigheid niet kenbaar te maken. Nu twijfel ik er, na het bestuderen van de door de organisatie gemaakte foto’s, niet meer aan dat het echt de bewuste collegablogger was die ik in het vizier had. Bij een eventueel volgende gelegenheid dat foutje goedmaken dan maar.

Zichtbare warmte
Zichtbare warmte (Foto: AV Tempo)

Het startsignaal werd, middels een toeter, gegeven door de vertrekkend burgemeester van Laren. In zijn andere hand had hij zeer toepasselijk een heidestruik. Mijn debuut bij een niet-verharde loop was begonnen. Het bleek al heel snel een (soms letterlijk door de zon) oogverblindend mooi parcours over de Zuider-, Wester- en Bussummerheide te zijn. Mijn eerste helft en de volledige tocht van mijn echtgenote ging over de Zuiderheide. Ik had snel door dat je bij een onverhard traject als dit veel naar beneden moet kijken, om goed te zien waar je je voeten neerplant. Het eerste stukje was dat lastig omdat het loperspak nog behoorlijk compact was. Zo kon ik na nog geen 100 meter ternauwernood een paardenhoop ontwijken, eenvoudigweg omdat ik die pas te elfder ure in beeld kreeg. Toen het bos zich opende en het spoor breder werd, kon ik al spoedig de neiging niet onderdrukken om stil te gaan staan en plaatjes te schieten van het panorama dat zich voor mijn ogen ontrolde. Was er een paar weken eerder op de Hoge Veluwe nog nauwelijks bloeiende heide te ontdekken, hier zag je één groot paars, gebobbeld laken dat zich uitstrekte zover de blik reikte. En dat onder een strakblauwe hemel bij felle zonneschijn. Mooiere omstandigheden kun je je bijna niet wensen. Het feit dat ik, door het eerste vastleggen van dit tafereel, de sneller vertrokken dame van wie ik eerder gewag maakte, direct uit het oog verloor, nam ik maar op de koop toe. Zelfs al deed zij deze ren, zoals op haar site te lezen stond ‘als een langzame duurloop’, zij zou voor mij sowieso te rap gaan om bij te benen.

Panorama van de Zuiderheide
Panorama van de Zuiderheide

Ik herhaalde mijn stilstaande fotografiesessie nog een keer, voor we, na net 2 kilometers, op een recht aarden pad onder de bomen mochten verblijven. Dat was geheel niet onprettig omdat het in de volle zondagochtendzon op die grote, stille heide al behoorlijk warm werd. Het prettige ging er voor mij op dat pad langs een hek van gaas al rap vanaf. Plotsklaps voelde ik mijn rechtervoet achter iets blijven haken. Ik was ervan overtuigd dat ik wel op de been zou blijven, maar voor ik het wist smakte ik, volkomen slap, plat voorover op de aarde. Het gebeurde zo snel dat ik niet de tijd kreeg om mijzelf schrap te zetten. Dat was maar goed ook en het scheelde ongetwijfeld de nodige verwondingen. Oeps, zoiets was mij in mijn trimloopcarrière nog niet eerder overkomen. Ik hoorde lopers achter mij vragen of het wel ging en ik kwam weer omhoog, met een gevoelige linker elleboog en behoorlijk zwarte handen, armen en knieën. Door dat zanderige spul kon ik niet zien of mijn elleboog beschadigd was. Verder doen dan maar, want er waren nog 8 kilometers af te leggen. Ik passeerde een vrouwelijke renner die aan het wandelen was en vroeg haar in het voorbijgaan welke afstand zij deed. Het bleek de langste te zijn, dus kon ik haar geheel ten overvloede mededelen dat zij nog een eindje te gaan had.

(Foto: AV Tempo)

Bij een scherpe bocht naar links was het panorama wederom van dien aard dat ik een korte stop noodzakelijk achtte. Dan ook maar meteen van de gelegenheid gebruikmaken om een paar slokken water te drinken (ik schreef al eerder dat het snel warmer werd) en met diezelfde fles mijn zeer waarschijnlijk toch wel geschaafde elleboog een weinig schoon te spoelen. Nog geen 100 meter verderop hield ik hernieuwd halt, want ik ontwaarde een heuse schaapskudde. Later las ik op de site van het Goois Natuurreservaat, waaronder dit stuk heide valt, dat de complete opbrengst aan inschrijfgelden van de bijna 500 deelnemers ten goede zal komen aan het instandhouden van deze kudde. Die er op op zijn beurt voor zorgt dat het heidelandschap intact blijft. Een weinig verder stuitte ik op een tafel met twee officials. Ik speurde naar bekertjes drinken en vooral naar natte sponzen waarmee ik mijn elleboog eens flink kon schoonmaken. Helaas hadden ze niets van dat alles, alleen een stift waarmee een eerste vinkje op mijn stempelsticker werd gezet. Intussen was mijn geregeld overactieve blaas zich aardig aan het roeren. Had ik toch beter voor de start die Dixie met een tweede bezoek kunnen vereren. Berouw komt altijd na de zonde. Ik keek om mij heen of ik ergens uit het zicht kon gaan afwateren, maar vond geen naar mijn idee geschikte locatie.

De schaapskudde
Schaapskudde

De renster die ik eerder had aangesproken, doemde nu ten tweeden male al wandelend voor mij op. Ongetwijfeld was zij mij gepasseerd tijdens een van mijn twee laatste fotostops. Bij het langsgaan had ik mijn praatje weer klaar en maakte ik de opmerking dat zij blijkbaar rennen en wandelen bewust afwisselde. Haar repliek was dat zij niet anders kon omdat ze last van haar rug had. Zij zou het wel redden, verzekerde zij mij. Ik wenste haar nog veel succes en ging voort. Dan weer over een zanderig spoortje, dan weer op een hogere grasrug ernaast. Of over een dito berm bij het inhalen van een collega-deelnemer of -neemster. Na 4 km kwam de route terug op de uitvalsweg van de eerste kilometer en liep derhalve linea-recta terug naar het startgebied. Vlak voor het finishdoek zag ik een bord dat aangaf dat de langsteafstandslopers linksaf mochten. Mijn blaas was mij nu echter duidelijk de baas, dus ik besloot rechtdoor de eindlijn te passeren en in één tempo door te walsen naar het zuiden van de Verenigde Staten, Dixie dus. Daarbij ontweek ik de uitdelers van het piepkleine herdenkingsknopje. Wellicht kon ik meteen na de blaaslediging, de lokale EHBO’er met een kort bezoek vereren. De blaas was gauw tevreden gesteld, maar een Oranje-Kruispersoon zag ik niet. Wel een tafel met bekertjes water. Die konden zowel mijn inwendige mens laven, alsook mijn uitwendige schavingen enige verkoeling brengen.

De wandelende renster
De wandelende renster (Foto: AV Tempo)

Het hoeft geen betoog dat ik mijn GPS-horloge op pauze had gezet zodra ik de meet passeerde. Ik hervatte de tijd- en routemeting en ging bij de eerste mogelijkheid rechtsaf. Weer sloeg op dat moment de twijfel toe en ik keerde al snel op mijn schreden terug om een baancommissaris om bevestiging van de goede richting te vragen. Toen ik die had verkregen, zette ik het opnieuw op een lopen. Net om de bocht bleek zich de 10 km-ravitaillering te bevinden, maar die kon ik gevoegelijk rechts laten liggen. Van de routekaart wist ik dat de tweede 5 km zich aan de andere kant van de Hilversumse Weg afspeelden. Ik verwachtte in mijn onschuld dan ook een oversteekpunt bemand door oplettende vrijwilligers. Neen, het min of meer verharde pad bleek naar een gecombineerde fiets- en voetgangerstunnel te leiden. Heel prettig! Dit onderdoortje was gauw genomen en weldra bevond ik mij op de Westerheide. Hier was het parcours veel meer recht-toe-recht-aan dan op de Zuider-equivalent. Wat mijn camera en ik zagen was vooral één groot open heideveld, een beetje minder afwisselend landschap dan waarin ik mij daarvoor had voortbewogen aan de andere kant van de weg. De heideplanten waren er echter niet minder paars en wel even mooi en kleurig om. Ergens op het pad lag een eenzame stempelsticker, die ongetwijfeld van iemands renshirt naar beneden was gedwarreld.

Panorama Westerheide
Panorama Westerheide

Na nog twee keer pas-op-de-plaats te hebben gemaakt om het panorama op de gevoelige plaat vast te leggen, zag ik ten derden male de wandelende renster voor mij opduiken. Dat was niet heel verwonderlijk, aangezien ik had zoveel tijd achter de finish had doorgebracht dat zij zelf wandelend makkelijk een kleine voorsprong kon opbouwen. Op het moment dat ik haar begon te naderen, was zij aan het rennen. Ik nam mij voor om haar mijn diensten als haas aan te bieden, zodat ik haar op sleeptouw kon nemen naar de eindstreep. Vóór ik haar bereikt had, was zij echter wederom overgegaan op de wandelpas. Tijdens het langsrennen bracht ik mijn inmiddels achterhaalde voornemen aan haar over. Zij antwoordde dat dat niet nodig was en dat zij bovendien geen prestatie hoefde neer te zetten. Ik meende een heel licht geïrriteerde ondertoon in haar stemgeluid te horen, dus misschien waren mijn positief bedoelde woorden ditmaal iets teveel van het goede. Of had ik haar net een keer te vaak aangesproken. Mij restte niets anders dan te zeggen dat het voltooien van deze loop op zich ook al een prestatie was en haar andermaal daarbij veel succes te wensen.

De veteranen in de verte op de Westerheide
De twee veteranen in de verte op de Westerheide

Weliswaar ging ik niet zo heel hard, maar rap genoeg om de twee mannelijke seniorlopers die ik daarna voor mij zag, spoedig op te rapen. Dat wilde helemaal vlotten op het moment dat ook zij overgingen op wandeltempo. ´Vanwege de warmte´, zoals een van hen mededeelde. In een haakse bocht naar links, zat een dame op een bankje met een papier in haar hand. Ondanks mijn eerdere tuimeling, zat ik duidelijk op mijn praatstoel en riep iets naar haar over het lezen van een krantje op de hei. Zij kon er gelukkig de humor wel van inzien. Er kwam een kort stukje pad onder de bomen aan en die schaduwpartij kon ik heus even waarderen. Omdat ik best een vlugge leerling ben, zette ik mijn zonnebril af en keek zeer geconcentreerd naar de bodem of er geen boomwortels of andere ongerechtigheden waren die mij wilden pootje-haken. Dat ging allemaal heel goed en aan de rechterkant maakten de bomen al weer plaats voor de overvloedige, lage heidestruiken. Dat was precies op de 7-kilometerkaap. Wat was die samenscholing van zeker drie mensen daar een eindje voor mij in het volgende bosachtige gedeelte? Voor ik dat goed en wel had kunnen vaststellen, ging ik wederom voorover naar de grond. Hernieuwd ging dat zo snel dat ik niets anders kon doen dan ontspannen meebewegen naar de bodem. Ik stel mij zo voor dat in dergelijke situaties het reptielenbrein het commando overneemt om ervoor te zorgen dat het lichaam zo adequaat mogelijk reageert op hetgeen er voorvalt.

De vriendelijke veteranen
De twee vriendelijke veteranen van dichtbij (Foto: AV Tempo)

De twee veteranen waren snel bij mij terwijl ik opkrabbelde. Ik was inmiddels ervaringsdeskundige op het gebied van hoofd-vooruit-heidevalpartijen, dus ik kon snel duidelijk maken dat ik ook deze tuimeling goed had doorstaan. Ja, er waren nu meer schaafwonden op mijn reeds gehavende linkerelleboog verschenen en ook mijn rechterknie was niet ongeschonden uit de korte, maar hevige strijd gekomen. Nog omhoogkomend zag ik een klein, edoch gemeen puntje van een voormalig paaltje of struikje/ boompje net een pietsie boven het gras uitsteken. Dat had mij ongetwijfeld deze keer de spreekwoordelijke das omgedaan. Een man met een geel veiligheidsvest kwam aangerend uit de richting waarin wij ons moesten. Ook hij informeerde of het goed met mij ging, wat ik dus gelukkig kon beamen. De samenscholing tussen de bomen die ik had waargenomen bleek de volgende drankpost annex het stempelpunt te zijn. Ik nam de tijd om over de hernieuwde schrik heen te komen, een paar slokken te drinken en wederom enkele bekers gemeentepils over mijn elleboog te gooien, in een poging de schaafwonden enigermate te reinigen. Ik vroeg aan de eveneens aanwezige dame of zij niet over natte sponzen beschikten. Die had ik heel goed kunnen gebruiken om zowel het hoofd te koelen, alsook om de geteisterde elleboog echt grondig van alle aarde te kunnen ontdoen. Helaas behoorden dergelijke reinigingsattributen niet tot het assortiment, maar zij zou de suggestie doorspelen aan de wedstrijdleiding. Daar kwam ik op dat moment echter geen steek verder mee.

Gewoon een mooi plaatje
Gewoon een mooi plaatje met renners

Het veteranenduo had net iets eerder het water naar binnen geslagen en de lange weg vervolgd. Maar ik ging er rap achter aan. De drinkpost stond, naar later bleek, op de Nieuwe Crailoseweg (hier alleen een dubbelsporig bospad zonder verkeer) die de grens vormt tussen de Wester- en Bussumerheide. Op het meest noordwestelijke deel van het parcours renden wij een heel kleine kilometer over dit laatstgenoemde heideveld. Ik had verwacht met de twee vriendelijke veteranen naar de meet te zullen gaan. Het bescheiden tempo dat ik aan kop van het driemansgroepje inzette, bleek ze al snel te machtig en ik liep letterlijk en figuurlijk langzaam maar zeker bij ze weg. Een haakse bocht op een soort van duintopje was het begin van de terugtocht naar het start- en finishgebied. Op de tweede kruising met de zojuist genoemde weg, stond een enthousiaste vrijwilligster geposteerd. Naar haar zeggen was het nu ‘alleen nog maar naar beneden’ naar het einde van de rit. ‘Dat is mooi’, dacht ik, geen stukken omhoog meer en lekker naar beneden daveren (daarbij nu wel alle obstakels vermijden). In de praktijk bleek het iets tegen te vallen en diende er hier en daar toch nog wel een stukje vals-plat overwonnen te worden. Hoewel de koperen ploert al de hele ochtend vrij spel had, was mijn pet tot dan toe aan mijn riem blijven hangen. Ik had mijn hoofdband in gebruik om daarmee zoveel mogelijk zweet van mijn voorhoofd en uit mijn ogen te weren. Lopende tegen de zon in, vond ik het toch tijd worden mijn bolletje tegen de uv-stralen te beschermen en wisselde ik daarom band en pet.

Hollen-of-stilstaan op de heide
Hollen-of-stilstaan op de heide (Foto: AV Tempo)

Vóór mij waren er nog enkele renners in de strijd. Die kon ik mooi als richtpunt benutten en op hen toelopen. Eerst streek ik neer op twee vrouwen die met enige tussenruimte achter elkaar liepen. Ook op dit gedeelte van de route was het een kwestie van zorgvuldig het juiste spoor op de heidevloer kiezen. Nadat ik mij had losgemaakt van de twee dames, zette ik de achtervolging in op een gemengd paar lopers. Daar weer vóór liep nog een losse dame, maar mijn eerste inschatting was dat die wellicht net buiten mijn bereik zou blijven. Deze analyse bleek niet veel waard, want nadat ik de man en vrouw op een gunstig paadje eenvoudig voorbijgestoken was, bleek de kloof naar de loslopende dame fluks overbrugd. Op een iets krapper stukje Westerheide gaf ik ook haar zonder al te veel extra inspanning het nakijken. Inmiddels was ik alweer bijna bij de (tunnel onder de) weg beland. Daar stond zowaar een fotograaf met zijn klikmachine in de aanslag. Ik verwijderde snel zonnebril en pet van het hoofd, teneinde zo voordelig, of in ieder geval herkenbaar mogelijk vastgelegd te worden. De paparazzo, Peter Veerman genaamd, zag wat ik deed en maakte er een vriendelijke opmerking over. In het voorbijgaan vroeg ik of ik er goed opstond, hetgeen hij kon bevestigen. Je moet zelf maar beoordelen of hij er echt in geslaagd is.

Sta ik er goed op?
Sta ik er goed op? (foto: Peter Veerman)

Het moge duidelijk zijn dat de laatste kilometer van deze enerverende, zonnige zondagochtendtocht door Het Gooi was aangebroken. Het was nu een kwestie van laveren tussen alle 10 km-wandelaars die het tweede deel nog voor zich hadden en de reeds afreizende deelnemers op de fiets door. Dit gold vooral ook in die tunnel. Ik ging op naar de eindstreep, waar mijn echtgenote ongetwijfeld al reikhalzend naar mij zou staan uit te kijken. De nodige aanmoedigingen vielen mij op dat laatste stuk ook ten deel, zodat ik bijna naar de meet vloog. Ik zette mijn Garmin stil op 1:03:18 uur netto tijd, maar dat is slechts een onbeduidende voetnoot in dit verhaal. Want de gelopen tijd deed op die heidag echt niet ter zake. Uiteraard pakte ik nu wel het herinneringsspeldje aan en direct daarna bij de watertafel een beker met verkwikkend nat. Toen was het ook tijd om mijn vrouw op de hoogte te brengen van de gemaakte buitelingen, die er vooral voor gezorgd hadden dat ik ruim na haar over de eindstreep was gekomen.

EHBO-behandeling
EHBO-behandeling

De twee vriendelijke veteranen hadden zich inmiddels bij ons gevoegd en wij wisselden wat ervaringen uit. Volgens een van hen, had ik bij de val waar zij getuige van waren, een prachtige koprol gemaakt. Naar mijn idee ben ik niet over de kop gegaan, maar waarschijnlijk wel om mijn lengte-as geroteerd om na het neergaan direct weer de blik omhoog te kunnen richten. Ik gooide opnieuw een paar bekers water over mijn geschaafde elleboog, edoch dat bracht ook nu niet echt soelaas. Dan maar ten tweeden male het terrein naar de EHBO afgespeurd. De dienstdoende functionaris stond nu duidelijk zichtbaar op het pad en kon mij direct bijstaan door alle schaafwonden keurig schoon te maken, te ontsmetten en van vloeibare pleisters te voorzien. Die smeersels en de spray prikten wel even flink en veroorzaakten meer ongemak dan de buitelingen zelf. Het doel van verzorgde wondjes heiligde echter de gebruikte, prikkende middelen. Ik kon daardoor goed verzorgd naar de veldkleedkamer, die ik geheel voor mijzelf had. Daarna was het hoog tijd om huiswaarts te keren en te lunchen, want spoedig daarna moesten wij onze van vakantie terugkerende jongste dochter en haar vriend van het vliegveld ophalen. Met de ervaringen op die indrukwekkende Gooise Heide nog vers in ons geheugen. En ik kon vol trots mijn schaafwonden laten zien.

Ook gepubliceerd op Looptijden.nl

7 gedachten over “Met vallen en opstaan over de Gooise Heide

Voeg uw reactie toe

      1. huh?! Ik heb je hele verhaal gelezen… ok ik was moe maar hoe kan ik daar overheen gelezen hebben? ik lees het nog eens!

  1. Ja!! Nu lees ik het! Ik had dat deel overgeslagen omdat ik je wedstrijdverslag wilde lezen en ik dacht: in de inleiding zal vast niks belangrijks staan. Maar wat jammer dat je niets gezegd hebt! Dat was ik inderdaad en voor het eerst in mijn lopers-loopbaan op Nike’s omdat ik eens wat nieuws wilde proberen. Ik liep met mijn loopmaatje marieke, met haar stond ik te kletsen : nou hoop dat we elkaar de volgende keer wel spotten en aanspreken!

    1. Ik kreeg uit jouw eerste reactie al sterk de indruk dat jij in ieder geval die alinea niet had gelezen, maar dat wilde ik niet laten doorklinken in mijn antwoord. Een volgende keer beter dan maar. Vast niet bij de DtD, want daar doen wel meer mensen aan mee. Volgend jaar bij de Wallenloop of weer op de heide misschien ?

      1. ha ha nou daar had je me gewoon op mogen wijzen hoor! Bij de DTD sta ik in het eerste groene vak maar het is daar altijd super druk inderdaad…. we gaan elkaar vast eens ontmoeten!

      2. Ik doe mee met de businessloop, maar weet nog niet in welk vak en hoe laat wij starten. In ieder geval veel succes en plezier en we konen elkaar ooit wel eens tegen 😃

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Klein, dapper en snel

Froukje haalt de finish wel!

Runningbenno

Belevingen van een enthousiaste hardloper

Tobatleet

Beleefsels van een Goudse Runner

sportlifecrisis

"Sport, ik wil er veel voor doen maar niets voor laten"

Mari Durieux // Alles over hardlopen

hardloper - hardloopblogger - running junkie - reviews en racereports

%d bloggers liken dit: