Rondje Mokum

Al meerdere keren heb ik deze naam in mijn verslagen genoemd. Het is een circuit van zeven lopen in de hoofdstad. Het woord ‘Mokum’ stamt uit het Hebreeuws en betekent ‘plaats’ of ‘stad’ en is in de loop der tijden de bekendste bijnaam voor Amsterdam geworden. Al een aantal jaren neem ik deel aan twee lopen die onderdeel uitmaken van dit rondje, te weten de Nescioloop en de Middenmeerloop. Beiden worden georganiseerd door AV ’23, de atletiekvereniging uit de Watergraafsmeer. Sinds vorig jaar (2014) is ook de Gaasperplasrun, sinds 2013 een andere vaste loop in mijn agenda, in het rondje opgenomen. Over de edities van dit jaar van deze laatste run en van de Nescioloop heb ik reeds uitvoerig bericht in eerdere blogs.

De trofeeën van mijn Rondje Mokum 2015
De trofeeën van mijn Rondje Mokum 2015

Eind oktober was de Middenmeerloop weer eens aan de beurt. Bij deze trimloop kies ik altijd voor langste afstand, de 10 km, eenvoudigweg omdat ik 5 km veel te kort vind. Ik was net terug uit Duitsland, waar ik midweeks een lekkere 11 km had verhapstukt. Sinds ik in mei begonnen ben in een nieuwe baan, lukt het zelden meer om ’s woensdags te trainen en dat merk ik duidelijk aan mijn conditie en fitheid. Dus heb ik al een tijdje mijn pogingen om persoonlijke records te verbeteren in de koelkast gezet. Met name op de 10 km is dat sowieso een lastige klus want dan moet ik de hele loop een snelheid van boven de 12 km per uur weten vol te houden. Dat is op mijn leeftijd geen sinecure. Om die redenen had ik mijzelf maar één doel gesteld: proberen binnen de 55 minuten de finishen. Dat wil dus zeggen, om gemiddeld 11 km per uur of iets sneller te lopen. Als dat niet zou lukken, wilde ik in ieder geval sneller zijn dan mijn langzaamste tijd op een georganiseerde 10 km, ergens in de 56 minuten.

Een loop van AV ’23 betekent voor mij tegenwoordig zaterdagmiddag op de fiets stappen en bij de Run2day-winkel in Amsterdam-Oost mijn startnummer ophalen. Dit jaar kreeg ik daarbij een tasje van de gemeente Diemen, de plaats die meer dan de helft van de route levert waarover gerend moet worden. ‘Daarom Diemen’ staat er op het draagding te lezen. Deze gemeente aan de oostgrens van Amsterdam wil zichzelf wat beter en vooral positiever op de kaart zetten. Want het dorp komt nog wel eens negatief in de publiciteit vanwege crimineel geweld en een tijd terug een explosie met dodelijke afloop in een flatgebouw. Op zondagochtend wandel ik dan steevast naar de plek op een steenworp afstand van de voormalige heilige grond van station De Meer. Direct achter de tegenwoordige woonwijk genaamd ‘Park De Meer’, ligt de prachtige atletiekbaan die luistert naar de naam ‘Chris Bergerbaan’. De naamgever was van 1934 tot 1936 wereldrecordhouder op de 100 meter sprint met 10,3 seconden en die tijd is, niet verrassend, nog steeds het clubrecord van de vaste bewoner. de ‘Athletische Vereeniging 1923′. Het schijnt dat de baan vrij toegankelijk is voor iedereen. Het toegangshek staat ook altijd open. Had ik trouwens al eens verteld dat Dolf Jansen zijn hardloopcarrière bij deze vereniging is begonnen en nog steeds lid ervan is?

Zoals ik eerder al vermeldde, is mijn vorm niet meer wat hij geweest is, maar die zondagochtend ging het lopen makkelijker dan ik verwacht had. Misschien kwam dat omdat ik voor het eerst tijdens zo’n officiële gelegenheid mijn laatst gekochte paar renschoenen droeg. Vanaf de start kon ik die 11 per uur makkelijk aan. Al scheelt het maar 1 km per uur, deze snelheid is voor mij toch een stukje meer ontspannen dan wanneer ik probeer het onderste uit mijn kan te halen en in de buurt van de 50 minuten de loop te beëindigen. De meeste kilometers gingen vrij eenvoudig onder de 5:30 minuten en dan ben je goed op weg naar een tijd sneller dan de bovengrens van 0.55 uur. Het wil nog weleens gebeuren dat ik na 7 of 8 km een kleine inzinking krijg maar daarvan was deze keer absoluut geen sprake. Sterker nog, ik slaagde er zelf is een negatieve split te realiseren. Ik liep de tweede 5 km dus vlotter dan de eerste. De afstand bij deze loop is tevens een officiële wedstrijdloop onder de vlag van de Atletiekunie, dus ik ga ervan uit dat het om een door die bond gecertificeerd parcours gaat. Mijn Garmin kwam namelijk niet verder dan 9,81 km, maar dat mag de pret niet drukken. Met een keurige 11,09 km per uur gemiddeld kwam ik uit op een eindtijd van 53:05 minuten. Een flesje water met op het etiket ‘Daarom Diemen’, was naast een medaille mijn beloning. Het was voor de vierde keer dat ik aan deze loop deelnam en even zovele keren was de route door het centrum van Diemen, naar mijn smaak het minst aansprekende deel, anders. Verandering van parcours doet lopen, zullen we maar zeggen. Voor mij gelukkig nieuw en hopelijk eenmalig, was hetgeen ik op een stille weg langs het water De Diem een eindje voor mij zag gebeuren. Uit de uitrit van één van de twee daar staande huizen, stak een auto achteruit de weg op en wel precies op het moment dat er een plukje lopers passeerde. Ik geloof niet dat de man één van die lopers heeft geraakt maar ik hoorde wel een loopster heel duidelijk een scheldkanonnade in zijn richting afsteken. Het zal dus niet veel gescheeld hebben of hij had iemand van de weg gereden. Een duidelijk nadeel van kleine trimlopen die over de openbare weg voeren, helaas.

Bij deelname aan vier van de zeven trimlopen van het Mokumse rondje, heb je recht op een herinneringsgeschenk. Maar dan dien je wel mee te doen aan de laatste loop in de reeks, de Olympisch Stadionloop. Tot nu toe was die telkens op dezelfde zondag geprogrammeerd als de novembereditie van de Twiskemolenloop. Over die loop heb ik geloof ik wel eens bericht. Mijn absoluut favoriete loop weerhield mij daarom tot 2015 van starten en finishen in het Olympisch Stadion. Wie schetste echter mijn verbazing en vreugde dat nu de ren in Landsmeer zomaar een week later op de rol stond. Dit betekende dat ik het vereiste Mokumse kwartet kon gaan volmaken en de mij toekomende herinnering, een mooi renshirt, opstrijken. Dat was even een gelukje, want ik vond het toch wel jammer dat ik de twee jaren daarvoor die prijs niet kon afhalen. Bovendien is het Olympisch Stadion op atletiekgebied misschien wel dé tempel van Nederland. Dus toog ik op de tweede zondag in november met het openbaar vervoer naar Amsterdam-Zuid. Heel apart om voor het eerst in dit oude sportpaleis letterlijk en figuurlijk rond te lopen op de baan en op de tribunes. Het weer was gelukkig aardig goed: droog maar wel wat aan de frisse kant en tevens vrij vochtig omdat het tot kort voor de start mistig was geweest. Bij de 10 km waren er twee startvakken, één voor de. snelle lopers en één voor de ploeteraars zoals ik die er langer dan naar ik meen 47:30 minuten over zouden doen. Als ik die tijd had kunnen neerzetten, zou ik mijzelf geen ploeteraar maar een hazewindhond hebben gevonden. maar dat terzijde.

Net gestart in het Olympisch Stadion
Net gestart in het Olympisch Stadion

Ik droeg wederom mijn relatief nieuwe Asics Cumulus 16, die mij al tijdens vele trainingen en ook tijdens de Middenmeerloop prima bevallen waren. De route liep achter het stadion om over een fietspad dat onder de spoorbaan en de snelweg door naar het Amsterdamse Bos leidde. Ook daar had ik mij nooit eerder op renschoenen vertoond en eigenlijk was ik nooit verder gekomen dan een bezoek op aan een uitspanning aldaar. Rechtsaf het bos in liepen we aan de noordkant evenwijdig aan, maar gescheiden door geboomte van, de ook al beroemde Bosbaan. Op dit stuk was het nog redelijk ruim lopen op het wandelpad. Toen er tweemaal linksaf geslagen diende te worden, slipte het redelijk smalle pad aan de andere kant van het water aardig dicht. Dat begon net na het 5 km-punt. Pal achter mij liepen twee mannen, waarvan een met een onvervalst Mokums accent, die luid en duidelijk verbaal contact maakten met de renners om hen heen. Daar ging mijn rust. De positieve keerzijde was dat dit luidruchtige gekeuvel wel gezellig was en even afleidde van de inspanning die ik aan het verrichten was. Ergens op dat stuk, kwam er een hele meute aan mij voorbij. Het bleken de pacers voor een eindtijd van 55 minuten en hun gevolg te zijn. Het ganse gezelschap liep iets van mij weg, voor zover dat mogelijk was in de drukte op dat smalle pad, waarop ook nog weleens wandelende of fietsende tegenliggers te begroeten waren. Maar ik sloot al snel weer aan en bleef in hun kielzog.

10 km-parcours Olympisch Stadionloop
10 km-parcours Olympisch Stadionloop

Een extra lus over de Amstelveense Weg moest er blijkbaar voor zorgen dat de vereiste afstand van 10 km gehaald zou worden en bracht ons weer terug op het pad waar we na het verlaten van het stadion begonnen waren. Mijn horloge gaf bij de meet overigens 10.17 km aan, nu weer een beetje te lange afstand dus. De eerste 3 km had ik keurig rond de 11 km per uur gelopen, de volgende 5 zat ik er iets onder. Hoewel kilometer nummer 8 met 10.94 alweer dicht in de buurt van die 11 zat. Daarna ben ik gaat versnellen: nummer 9 liep ik in 11.46 en nummer 10 in 11.8 per uur. Rond het 9 kmpunt heb ik de pacers met aanhang dan ook mijn hielen laten zien en ben ik naar de finish gestormd. De 174 meters extra die mijn gps-horloge registreerden gingen zelfs in 13.92 per uur, dus ik had nog wel wat over om eruit te persen. De twee pacers kwamen volgens de officiële uitslag bruto 13 seconden na mij binnen, maar hun nettotijd was een halve minuut sneller dan mijn 55:04. Blijkbaar waren zij dus flink later van start gegaan dan ik. Het was een beetje jammer dat ik net boven de 55 minuten uitkwam, maar met het rennen op zich was ik, vooral gezien mijn gebrek aan trainingsarbeid, toch tevreden. Na met medaille om de nek een paar keer heen en weer te zijn gewandeld op het vrije gedeelte van de Olympische atletiekbaan, was het tijd om mijn echte beloning te gaan ophalen. Uiteraard had ik mij er vooraf al van vergewist dat ik dat shirt ook na afloop nog kon krijgen, want ik wilde het uiteraard niet mislopen. Midden op het centrale grasveld was volop gratis water en fruit verkrijgbaar, en daar heb ik ook maar even van geprofiteerd. Ik moest uiteindelijk vragen waar ik de kleedkamers kon vinden, omdat ik ze niet zelf wist te lokaliseren. Daar heb ik rustig mijn doorweekte renkleren afgepeld en wat droogs aangetrokken, alvorens ik de, qua tijd, best lange reis naar huis kon aanvangen.

Detail felbegeerde Rondje Mokumshirt
Detail van het felbegeerde Rondje Mokumshirt

Inmiddels begint dit weekeinde het nieuwe Rondje Mokum alweer. Met op zondag 17 januari 2016 de, eveneens door atletiekvereniging Phanos georganiseerde, Vondelparkloop in bijna hartje Amsterdam. Het ligt mij niet zo om 3 rondjes door dat park te gaan rennen, dus ik zal daar niet van start gaan. De tweede loop is de Louis Vinkloop in Amsterdam-Noord. Die houd ik nog even in beraad, want een week later ga ik van start voor de 12 zware kilometers van de Zandvoort Circuit Run. Begin april voeg ik echter zeker en vast in op het Mokumse Rondje bij mijn vijfde Nescioloop. Ik kan bijna niet wachten.

Ook gepubliceerd op Looptijden.nl

Een gedachte over “Rondje Mokum

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Klein, dapper en snel

Froukje haalt de finish wel!

Runningbenno

Belevingen van een enthousiaste hardloper

Tobatleet

Beleefsels van een Goudse Runner

sportlifecrisis

"Sport, ik wil er veel voor doen maar niets voor laten"

Mari Durieux // Alles over hardlopen

hardloper - hardloopblogger - running junkie - reviews en racereports

%d bloggers liken dit: