Driemaal is eindelijk scheepsrecht

Drie jaar geleden was ik bij de Twiskemolenloop begonnen aan wat een persoonlijke traditie moest worden: november, halve marathonmaand. Mijn debuut op deze afstand ging met 1:59:39 keurig net onder de 2 uur. Een jaar later haalde ik in een perfecte ren bijna 5 minuten van die tijd af. Ik ben daar nog steeds heel trots op en denk er met veel plezier aan terug (voor ingewijden: een Hedwig-moment). Vorig jaar durfde ik het lange avontuur niet aan vanwege een duidelijk mindere lichamelijke conditie. Het lopen van een derde 21,1 km stond echter nog steeds op mijn verlanglijstje (het moge duidelijk zijn, ik doe niets met emmers). De eerste TML van de reeks van vijf is steevast zeven dagen na de Dam tot Damloop, dus dan is die lange afstand mij echt een beetje te gortig. De volgende aflevering in Landsmeer is normaal gesproken altijd begin november, maar was dit jaar om mij onduidelijke reden één week vervroegd. En vond daardoor op dezelfde datum plaats als de Middenmeerloop, mijn vaste trimloop dicht bij huis eind oktober. Trouwe lezers weten dat andere lopen altijd het onderspit zullen moeten delven als mijn favoriete loop gelijktijdig op het programma staat. Ik heb een principe-afspraak staan met oud-collega Marc, die op steenworp afstand woont van de atletiekbaan van AC Waterland in Landsmeer, om een keer samen met hem de TML te gaan lopen. Hij is er echter tot op heden nog niet in geslaagd zijn belofte in te lossen. Met Looptijdenvriend Jan Bakker heb ik daarnaast een los-vaste afspraak om indien het zo uitkomt samen dezelfde afstand te verhapstukken.

Fietspad langs de Ringvaart
Fietspad langs de Ringvaart (foto Jan Bakker)

Die derde halve marathon zat nog steeds in mijn achterhoofd en wilde daar niet uit verdwijnen. Dus toen bleek dat Marc niet kwam en de weersomstandigheden vrijwel perfect zouden worden voor minimaal twee uur heerlijk dwalen door het Twiske, heb ik de sprong in het diepe nu gewaagd. Helemaal omdat het extra uurtje van de overgang naar de wintertijd er direct aan vooraf ging. Dan kon ik rustig op zaterdagavond naar de Eredivisie voetbalsamenvattingen kijken tot dik na elven zomertijd en toch nog rond 22:30 uur wintertijd in de kooi kruipen. Het maakte mij ook niet uit of ik de dagen erna ‘helemaal blut’ zou zijn, zoals mijn schoonvader pleegt te zeggen als hij ‘afgepeigerd’ bedoelt. Dat risico nam ik op de kop toe, want ik had niet specifiek op deze lange afstand getraind. Hoewel, ik had in oktober twee keer ruim 16 km gelopen en in totaal zes keer de renschoenen ondergebonden met gemiddeld 13,64 km per keer in de benen. Ik was derhalve niet totaal onvoorbereid. Ik had echter weinig keren de gelopen afstand in één keer voltooid. Meestal had ik onderweg even halt gehouden om uit te blazen. Daar zat dus mijn enige aarzeling met betrekking tot een succesvolle derde poging op de halve in de Twiskepolder.

Een hoge luchtvochtigheid
Een hoge luchtvochtigheid (foto Jan Bakker)

Hoewel de voorspellingen, op een hoge luchtvochtigheid na, dus bijna perfect waren, droog met milde temperaturen en bijna geen wind (heel belangrijk in een polder), zag ik toch donkere wolken aan de zuidwestelijke horizon bij het verlaten van mijn stulpje. Geen probleem, want ik ging noordwaarts, dus daar zou niets vallen. Daarom werd ik toch enigszins verrast door het korte maar felle regenbuitje onderweg in de auto tijdens het ritje op de Ring Amsterdam. Bij het uitstappen in Landsmeer was het echter droog, dus alles zou ‘reg komn’. Het was veel drukker op het sportpark dan de vorige keer dat ik mij daar vervoegde en ook bij de AC Waterland zelf zag het deze keer bijkans zwart van de mensen. Ik had zoals gewoonlijk mijn startnummer snel te pakken en deed een redelijk genereuze donatie ten behoeve van de door een windhoos zwaar beschadigde naamgever van deze prachtige loop. Deze editie stond in het teken van de recente ramp met de molen en er werd een inzamelingsactie gehouden ten behoeve van het herstel ervan. TV Noord-Holland en Hart van Nederland deden er later die dag zelfs verslag van. Met al dat volk op en rond de baan leek het mij ondoenlijk om Jan er tussenuit te pikken. Ik keek daarom maar heel kort rond en ging daarna weer verder. Mijn voorbereidingstijd was wat korter en rommeliger dan anders. Zo vergat ik aanvankelijk de gevulde waterfles aan mijn riem te gorden. En ook had ik wat minder gelegenheid tot opwarmen van het lichaam. Dat kon bij een dergelijke afstand voor een keertje wel aan het begin van de loop. Kilometers genoeg te verstouwen tenslotte.

De Twiskemolen is geen molen meer
De Twiskemolen is even geen molen meer (foto Jan Bakker)

Ik zag Jan pas op het allerlaatste moment, minder dan een minuut voor mijn start toen ik al klaar stond om weggeschoten te worden. Ik kon nog net even snel naar hem toelopen, hem de hand schudden en succes wensen. Hij beloofde na zijn eigen 10 km de polder in te fietsen en wat foto’s van mij te maken. Hij had per slot van rekening nog nauwelijks bewogen die dag, met dat korte fietstochtje vanuit IJmuiden (klasse hoor, Jan !!). Tegen mijn vaste voornemen in, ben ik toch weer vrij snel gestart maar heb ik ook al spoedig iets gas teruggenomen. Ik moest het tenslotte 21 lange kilometers gaan volhouden. Veel lopers gingen mij al direct voorbij maar dat maakte mij niets uit. Net op het Luyendijkje, dus nog niet eens echt in de polder, kwam er een redelijk jonge man in donkere kleding achter mij lopen. Hij stak mij al snel voorbij, maar liep niet echt door en daarom ging ik weer over hem heen. De Twiskemolen was wel netjes ‘toegedekt’ met een bijna plat dak, maar leek niet echt meer op een molen. Toch wel een beetje trieste aanblik. De loper in het zwart nestelde zich in weer mijn kielzog om daar tijdenlang niet meer uit te verdwijnen. Een stukje verderop kwam een vrouw in het groen relatief hard aan ons voorbij en liep bij ons weg. Bij een afslag voor de 5 km-loop, die later van start zou gaan, zag ik ineens een bekend gezicht bij de vrijwilligers. Eva was 4,5 jaar geleden net als ik een van de deelnemers aan de Nescioclinic, ter voorbereiding op de gelijknamige loop. Ik zette snel mijn zonnebril af zodat zij mij zou herkennen en groette haar al zwaaiend in het voorbijgaan.

7 mooie Schotse runderen, waaronder één kalf, lagen of stonden op hun dooie akkertje in de voor mij inmiddels overbekende wei, na ruim 3 kilometer rennen. Het oppervlak van de Stootersplas was als een spiegel zo glad en zag er schitterend uit. Ergens halverwege het pad erlangs stond een man die pracht te fotograferen, terwijl een hondje verwonderd naar hem stond te kijken. Het lopen ging goed en redelijk soepel met heel constante kilometers van rond de 5:45 minuten. Met dergelijke tijden lag ik mooi op koers voor een eindtijd onder de 2:05, waar ik stilletjes toch wel op hoopte. Er kwamen genoeg lopers mij voorbij, maar de jongeman in het zwart bleef consequent pal achter mij hangen. Ik was dus ongewild kilometers lang het haasje. Ik dwong mijzelf om geregeld om mij heen te kijken en me dus niet alleen maar op het rennen te concentreren. De groep vaalgele koeien die aan de noordwestkant van het parcours in een weitje vlak bij het water stonden, is mij daarom gelukkig niet ontgaan. Een mooi en idyllisch plaatje. Ergens rond de 8ste of 9e km heb ik de dame in het groen die in het begin zo vlotjes langs kwam zeilen weer teruggehaald. Dit nadat zij al een tijdje steeds dichter in het vizier kwam. Intussen reed een EHBO-functionaris op zijn brommertje voor de eerste keer voorbij. Brommers ben ik eigenlijk niet gewend bij deze loop. Die mogen volgens mij niet rijden in het Twiske. Kort daarna, net voor wij het lange, rechte pad verlieten en tussen de bomen terechtkwamen, kwam er nog zo’n kreng langsrijden. De dame in kwestie reed doodleuk het pad op waar duidelijk het bord met ‘Dus niet brommen’ onder de fietspad-aanduiding te lezen viel.

Het is overal mooi in het Twiske
Het is overal mooi in het Twiske (foto Jan Bakker)

Pas een eindje na de tweede drinkpost, na ruim 10 km, nam mijn mannelijke volger het voortouw van mij over. En wel op het moment dat ik even iets langzamer ging terwijl ik een zeer droge mueslireep aan het verorberen was. Zijn tempo was echter niet helemaal naar mijn zin en dus nam ik snel het commando weer over. Intussen vroeg ik mij af of de groene dame, die bij ons was aangehaakt, nog wel in het spoor bleef. Omkijkend zag ik dat dit inderdaad het geval was. Toen wij de ronde om het grote water voltooid hadden en na 12 km voor de tweede keer langs de wei met Schotse runderen kwamen, stond vrijwilligster Eva daar bij de volgende splitsing. Het was net even redelijk pittig gaan regenen en ik vroeg in het voorbijgaan aan haar of zij dit weer had besteld. Haar antwoord was dat het even een kort buitje zou zijn. De jongeman achter mij zei zomaar iets, namelijk dat deze regen lekker was om even af te koelen. Hij had twee shirts aan en daar had hij spijt van, dat was hem te warm. De dame suggereerde om dan maar een shirt uit te trekken. Dan kon volgens de jongeman niet want het startnummer zat eraan vast. Mijn duit in het zakje was de opmerking dat hij ook beide shirts kon uittrekken en daarna het ene met het nummer weer aan doen en het andere om zijn middel knopen.

De dame in het groen en de heer in het zwart
De dame in het groen en de heer in het zwart (foto’s Jeroen Otten)

De regen ging over in gemiezer dat nog even aanhield. We moesten nu linksaf en vanaf hier liep de route anders dan voorheen. Een stuk van het 10 km-parcours, en na de drinkpost een paar km’s van de gedeelde route van de drie langste afstanden, moesten in tegengestelde richting worden verhapstukt. Het lopen ging bij mij, na bijna 14 km, toch echt wat minder soepel. De kilometertijden waren vanaf de 11e km al opgelopen naar net onder de 6 minuten en gingen daar nu bovenuit. Die eindtijd van 2:05 uur werd zo al een lastig verhaal. Bij het verversingspunt stopte ik even om een bekertje thee aan te pakken en tegelijkertijd besloot ik om heel kort pas op de plaats te maken. Al wandelend gooide ik de helaas nog slechts lauwe vloeistof naar binnen. Mijn twee metgezellen van een flink aantal kilometers raakte ik daardoor uiteraard kwijt, want zij renden gewoon door. Die korte wandelpauze hadden mijn benen goed gedaan, want ik kwam weer in een alleszins acceptabel loopritme. Voor de tweede keer op het pad direct langs de Stootersplas, zag ik voor mij dat de jongedame in het groen de jongeman in het zwart had moeten laten lopen. De afstand tussen haar en mij werd wel weer wat kleiner, dus ik kon mij optrekken aan het idee dat ik haar ten tweeden male zou kunnen overlopen. Als je hetzelfde stukje ineens de andere kant op mag rennen, heb je toch soms ineens heel andere gezichtspunten en zo ook hier. Het graspad achter een hek aan de zuidkant van het water had ik in de zeventien keer dat ik hier eerder liep nog nooit gezien omdat ik dan in een bocht flink over mijn schouder had moeten kijken. En dat doe je alleen maar als het echt noodzakelijk is.

Bijna de Twiskepolder uit
Bijna de Twiskepolder uit met 4 vrouwen op de achtergrond (foto Jan Bakker)

De route ging nu voor de derde keer naar de Schotse runderen. Daar stond Eva nog steeds, die ik nu van de andere kant komend en in totaal voor de derde keer ontmoette. Ik had mijn praatje al klaar door haar te vragen wie er zou gaan trakteren, zij of ik. Haar antwoord was: degene die het eerste terug is bij de finish. Ik heb haar daar niet meer gezien, maar als de volgorde van de foto’s van huisfotograaf Jeroen Otten klopt, dan was zij eerder terug op het basiskamp dan ondergetekende. Ik wilde een paar stappen verder wel stoppen om de dames Schotse runderen te fotograferen, maar ik zat net weer in een redelijk lekker loopritme. Hetzelfde gold wat mij betreft een stukje verderop, toen de zon even doorkwam en korte tijd een prachtig gouden licht over het groene landschap legde. En bovendien de nog donkere wolken van de regenbui van daarvoor extra accentueerde. Ik haalde een dame in zwarte kleding in en even later moest ook de jongedame in het groen eraan geloven. Ik vroeg in het voorbijgaan of ik haar wederom op sleeptouw moest nemen en zij sloot ten tweeden male aan. Wij hadden inmiddels al bijna 17 km erop zitten en moesten nog een lusje gaan maken door het vooral uit weilanden bestaande zuidoostgedeelte van het Twiske. Ook hier stonden, net als aan de noordwestkant genoeg (bonte) koeien in het gras om er een prachtig landelijke aanblik van te maken.

Eva op weg terug naar de baan
Eva op weg terug naar de baan (foto Jeroen Otten)

Die laatste kilometers waren zwaar. Een stukje klinkerpad en afgeleefd asfalt zijn niet zo fijn voor de vermoeide benen als je al zo lang in touw bent. Een paar verlate 10EM-lopers kwamen ons tegemoet, waarvan een niet zo vrolijk kijkende man was gaan wandelen. Ook de lopers die dezelfde kant opgingen hadden het zwaar. Een vrouw die heel lang had samengelopen met de dame in het zwart die ik eerder voorbijstak, trok het ook niet meer en wandelde eveneens. Een loper in grasgroen shirt, die ik kort voor mij wist en daarna voorbij ging, wisselde wandel- en renpas af. Daarbij slaakte hij enkele kreten van ongenoegen. Zelf had ik even een piepkleine psychologische inzinking toen bleek dat we niet rechtsaf het bruggetje over mochten in de richting waaruit de 10- en 16 km-lopers kwamen, maar dat wij moesten doorlopen tot de volgende brug naar rechts. Ik kwam het gelukkig weer te boven. De EHBO-man cirkelde nu op zijn brommer als een haai om ons heen. Alsof hij op zoek was naar een gewillig slachtoffer. Dan kwam hij weer van voren aankarren en dan weer van achteren. Het lawaai en de uitlaatgassen van dat bromfietsmotortje irriteerden mij wel een beetje. Goed, ik snap dat de man zijn stinkende best deed en dat het prettig is als er in geval van nood hulp direct in de buurt is. Ik hoop echter dat hij voortaan op een elektrische scooter zijn taak zal gaan uitvoeren. De eveneens in landschapskleuren gehulde jongedame die zo lang met mij was meegelopen, moest nu echt afhaken. Zo merkte ik pas later, toen ik haar al kwijt was. Tijdens de 20ste kilometer kon ik zowaar nog een laatste loper oprapen. Het was inmiddels behoorlijk harken geblazen en het enige dat mij restte was zorgen dat ik door kon blijven hobbelen tot de meet.

De allerlaatste loodjes
De allerlaatste loodjes (foto Jeroen Otten)

Intussen had ik mij al afgevraagd waar Jan bleef. Hij was zeker toch al richting huis vertrokken, iets wat ik mij goed kon voorstellen. Ineens zag ik hem echter staan op het dijkje niet ver van de molen. Hij riep mij vanaf zijn verhoogde standplaats toe: ‘vergeet die tijd maar, die is niet belangrijk. Je gaat hem gewoon weer uitlopen en dat is heel knap’. En zo was het ook, gewoon verder buffelen tot de eindstreep, en dan maar zien hoe lang ik erover gedaan had. Op het Luyendijkje, de verbinding tussen de Twiskepolder en het Landsmeerse sportpark, zei een wedstrijdofficial dat ik nog 600 meter te gaan had. Dat precieze getal zou ik niet hebben geweten, maar het nog af te leggen stukje kende ik maar al te goed. Dat had ik reeds 17 keer eerder voor de kiezen gekregen. Het was er deze keer, anders dan anders, doodstil. Geen renner, wandelaar of fietser te bekennen. Het was in mijn beleving verreweg de zwaarste halve kilometer die ik hier ooit heb afgelegd. Aan het begin van de baan werd mij zoals altijd medegedeeld dat ik nog een rondje over het gravel moest maken. Ook dat is inmiddels een zeer vertrouwde aangelegenheid. De loper die ik als laatste voorbij was gestoken, kwam nu terug langs mij heen. Ik deed geen moeite om bij hem te blijven en hobbelde een kleine minuut later solo in 2:07:12 uur de eindstreep over. Moe maar uiterst voldaan. Ik had het derde kruisje achter mijn halve marathondeelname kunnen zetten en daar ben ik erg blij mee. Het ging ook nog zodanig voorspoedig dat ik een vierde en vijfde poging wel weer zie zitten. Vooral omdat ik mij de dagen erna niet anders voelde dan na een kortere loop of een training. Ik ging zelfs drie etmalen later alweer op pad voor een duurloop van 11,7 km en die ging gewoon goed. De halve marathon is hoogstwaarschijnlijk nog niet van mij af.

Ook gepubliceerd op Looptijden.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Klein, dapper en snel

Froukje haalt de finish wel!

Runningbenno

Belevingen van een enthousiaste hardloper

Tobatleet

Beleefsels van een Goudse Runner

sportlifecrisis

"Sport, ik wil er veel voor doen maar niets voor laten"

Mari Durieux // Alles over hardlopen

hardloper - hardloopblogger - running junkie - reviews en racereports

%d bloggers liken dit: