In Duitsland met Dolf – deel 2

Tsjonge, wat is die Dolf al op veel plekken op de wereld geweest om er te gaan hardlopen. Om te beginnen zo’n beetje overal in Nederland, want in iedere plaats waar hij een voorstelling heeft, gaat hij vooraf een uurtje of wat op pad. Hij schijnt overal de beste hardlooproutes te kennen of hij vertrekt zomaar in een bepaalde richting. Blijkbaar is hij dan altijd weer op tijd terug bij het theater waar hij moet optreden. Op zich is dat natuurlijk niet zo moeilijk, als je 2 uur de tijd hebt om te lopen, keer je na 1 uur heenlopen gewoon weer om. Maar hij neemt daarmee wel duidelijk een bepaald risico. Want wat nu als hij verdwaalt? Ook in aardig wat buitenlanden was hij al rennend actief. Ik noem zo even uit mijn hoofd Japan, Marokko, de VS, Ierland, de Antillen. En zijn boek is alweer zeker 8 jaar geleden geschreven, dus wie weet wat hij in de jaren daarna nog allemaal heeft uitgehaald? Één land ben ik in zijn werk niet tegengekomen en dat is Duitsland. Ben ik even blij dat ik hem daar naartoe heb meegetroond, al is het slechts virtueel !!! Dolf, ik hoop van harte dat jij er net zo hebt genoten als ik.

11 mooie kilometers
Elf mooie kilometers

In het weekeinde loop ik bij voorkeur op zaterdag maar na mijn flinke afstand op donderdag hadden de benen toch wel twee dagen rust nodig. Dus werd mijn middelste ren op zondag gepland. Deze keer een iets bescheidener afstand van 11 km, waarbij ik de Thülsfelder Stausee nu rechts van mij liet liggen. Het werd onderhand tijd om Dolf te activeren, zodat hij ook wat kon doen voor de kost in plaats van alleen maar gratis in ons vakantiehuis te verblijven. Ik had in de app een bescheiden snelheid van 10 km per uur geprogrammeerd want het was die dag redelijk warm met zon en een temperatuur van boven de 20 graden. Gelukkig lag de route die ik had bedacht voor 90 procent onder de bomen. Dus dat moest goed te doen zijn. Feitelijk ging ik op mijn schreden van drie dagen ervoor terug. Het park uit nu in oostelijke richting en een stukje langs de akkers en velden het bos in. Mijn vrouw vergezelde mij uiteraard weer op de fiets, wat voor haar bij deze weersomstandigheden een stuk prettiger was dan bij de vorige gelegenheid. Vanwege dat mooie en weer en wellicht ook omdat het weekeinde was, waren er veel meer mensen op de been, of liever gezegd op de pedalen, dan die donderdag daarvoor.

Als een plaatje zo mooi
Als een plaatje zo mooi

Dolf schoot mij weg met de kreet “Pang, de training is gestart”. En vanaf het begin meldde hij zich keurig netjes iedere 500 meter met informatie over de afstand die ik al had afgelegd, mijn tijd per kilometer over de laatste interval en de gemiddelde tijd per km over de hele training. De “Prrrrimaaa’s” en de “Dat gaat lekker zo’s” waren niet van de lucht en hij was dus telkens positief en tevreden over mijn prestaties. Zelf zou hij als loper bij een dergelijke snelheid (rond de 10 per uur dus) waarschijnlijk al snel in slaap gevallen zijn, maar hij besefte kennelijk maar al te goed dat iedere loper zijn of haar eigen talenten en mogelijkheden heeft. Goed, in omgekeerde volgorde ten opzichte van de vorige ren, liep ik dus over de Neumühlerweg via Neumühlen het bos in en een stukje langs de Thülsfelder Talsperre Golfclub naar de Petersfelder Weg. Op het eerste gedeelte van die laatste weg kwam er ineens een gemotoriseerd voertuig onze richting uit. Het bleek een tractor met een soort huifkar erachter waarin mensen (vooral mannen) zaten die zich klaarblijkelijk aan alcoholische versnaperingen tegoed aan het doen waren. Dat concludeerde ik althans toen ik één van deze Leute met een overduidelijk dubbele tong iets naar mij hoorde roepen tijdens het passeren van het voertuig. Toen ik één moment mijn hoofd opdraaide en terugkeek naar die huifkar, meende ik in een flits bierflessen op de tafel te zien staan. Het moet ergens tussen 12 uur en half een geweest zijn, dus die makkers waren er vrij vroeg bij met hun gezuip.

Het was onder de bomen best redelijk uit te houden, zolang ik mij maar niet overmatig zou inspannen. Mijn hartslag bleef in die eerste kilometers keurig tussen de 150 en 160 en met kilometertijden van rond de 5:40 minuten kon ik vrij makkelijk onder de geplande 6 minuten per km blijven. Bij dat prachtig midden tussen de bomen gelegen en chique uitziende Hotel Heidegrund, gingen we rechtdoor. Hier waren we drie dagen eerder over dat heerlijke bospad vanaf het meer naartoe gekomen. Wij bevonden ons op de Drei-Brückenweg, die ons inderdaad naar één brug leidde. Die andere twee heb ik helaas niet kunnen ontdekken. Van fietstochtjes tijdens eerdere verblijven in dit gebied, wist ik dat er na deze brug, die een mooi uitzicht bood over de Stausee aan de ene kant en het riviertje Soeste aan de andere kant, een fietspad kwam dat leidde naar de Grosse Tredde. Ja, dat andere fijne bospad (‘Jaco’s langepassenpad’), zoals lezers van deel 1 van dit verhaal zich heel misschien wel zullen herinneren. Dolf was nog steeds tevreden over mijn vorderingen getuige zijn “Ik zeg: goed bezig” en soortgelijke oppeppers. Het fietspad van ongeveer 1 km lengte ging langzaam maar gestaag een tikkeltje omhoog. Aan mijn rechterkant lagen een paar mooie heideveldjes tussen het pad en het meer.

Doorkijkje
Doorkijkje naar de Thülsfelder Stausee vanaf de Grosse Tredde

Tijdens de 8ste kilometer had ik, de kilometertijd bekijkende, een kleine inzinking omdat er ineens meer dan 6 minuten op de klok stonden. Zoals ik net al meldde, ging het pad steeds een beetje omhoog en ook de bocht om naar links, was dat tijdens het eerste stukje van de Grosse Tredde op geniepige wijze het geval. Op dit stuk voelde ik het ook echt even flink in mijn benen. Dolf bleef desondanks onverminderd positief en enthousiast. Intussen had ik een flink aantal fietsers zien passeren. Opvallend was dat de lokale bevolking vrolijk en vriendelijk gedag zei, terwijl de toeristen strak voor zich uitkeken. Ik beloonde mijn coach en mijzelf door de resterende 3 km weer ruim onder de 6 minuten te duiken. De 11e km ging zelfs in 5:29. Mijn hartslag bleef netjes rond de 160 (164 als hoogste waarde), dus ik had mij daarbij niet tot het uiterste hoeven inspannen. Het laatste stuk over de Grosse Tredde was werkelijk prachtig met aan de rechterkant af en toe doorkijkjes naar mooie groene bospaden, dito kleine weides en akkertjes vol met tarwe of mais. En dat alles lag te baden in het zonlicht, terwijl mijn vrouw en ik ons lekker in de schaduw voortbewogen. Ik vond het dan ook jammer toen ik het dorp Dwergte bereikte en mijn fijne ren erop zat. Dolf had, nadat ik de meting op de Looptijden-app had gestopt, nog een heel verhaal, waarvan ik de details eerlijk gezegd niet heb onthouden. Bij het instellen van zijn stem als audiocoach liet hij trouwens ook al een heel grappige riedel los. Iets in de trant van: “Ik ben Dolf. Ik loop achter je, of voor je, ik ga met je mee, kortom ik coach je”, maar dan nog meer tekst. Hij had mij nu naar de nette tijd van 1:05:13 gepraat. Ruim onder de geplande 1:06 derhalve.

Groen en geel
Groen en geel maar totaal geen ergernis

In zijn boek schrijft Dolf dat hij wars is van alle elektronische hulpmiddelen, zoals GPS-horloges. Eigenlijk wel apart voor iemand die zijn stem heeft geleend aan een hardloop-app. Misschien is hij in de loop der jaren een beetje bijgedraaid, minder streng geworden in zijn oordeel. En slimme telefoons met apps waren in 2006-2007 nog geen gemeengoed, volgens mij. Ook lopen op muziek is voor hem, althans ten tijde van zijn geschreven werk, uit den boze. Ik ben op zich met hem eens dat je als loper genoeg hebt aan de geluiden die je om te heen hoort tijdens het rennen. Het liefst natuurlijke geluiden zoals van zingende vogels of het ruisen van de wind in de bomen. En een simpel horloge zou naar zijn mening moeten voldoen om te weten hoe lang je loopt. Daar denk ik, sinds ik in het bezit ben van mijn eerste Garmin, toch heel anders over. Zo gebruik ik, als het nodig is, twee horloges en de app tegelijk. Ik zou niet meer zonder willen.

Op woensdag, de dag voor wij weer naar huis zouden gaan, liep ik nog één keer. In het bos direct achter het vakantiepark, liggen kilometers aan goed beloopbare paden. Hier zou ik graag een keer een flinke ren doen. Maar mijn vrouw zou mij daar niet kunnen volgen op de fiets en zoals ik al eerder meldde, ervaart zij het als erg onprettig als ik daar solo ga lopen rennen. Dus deed ik dat ook nu niet, hoe jammer ik het vond. Zelf had ik niet zoveel zin om op fietspaden langs wegen waar autoverkeer voorbijkomt te gaan lopen. Dus bleef mij geen andere keuze dan om hetzelfde rondje van 11 km van de zondag ervoor nogmaals te volbrengen. En omdat het wederom een redelijk warme dag zou worden, besloot ik tevens dezelfde richting aan te houden. Dan liep ik eerst een stukje in de zon en vervolgens, als de temperatuur allengs verder ging stijgen, het leeuwendeel in de schaduw. Natuurlijk zou Dolf mij vergezellen en het leek mij leuk om de functie te gebruiken waarbij je een eigen, eerder gelopen tijd kunt verbeteren. Dolf zou mij dan richting die tijd coachen. Ik kon in dit geval simpel mijn laatste ren voor dat doel gebruiken, want ik ging de identieke route en -afstand verhapstukken.

Weidse blik links en rechts
Weidse blik links en rechts

Om organisatorisch-technische redenen moest ik, toen ik aan het warmwandelen was op het park, mijn koptelefoontje een keer uit mijn telefoon halen en er weer in prikken. Mijn smartphone trilde en bromde wel een paar keer, maar dat doet het beestje wel vaker, dus daar sloeg ik geen acht op. Zodra ik echter, zoals gebruikelijk vanwege het daglicht dat op het scherm valt , met veel moeite de training en de coaching liet starten, bleef Dolf volledig stil. Omdat er in het verleden problemen waren met de ‘ghost running’-optie, ging ik er direct vanuit dat de Looptijden-app mij op dit punt in de steek liet. En ik had die ochtend nog wel speciaal handmatig het programmaatje geactualiseerd omdat ik op deze telefoon een versie of wat achterliep. Aangezien vrouw én dochter die ochtend mijn fietsende secondanten waren en al een eindje weggetrapt, besloot ik het er verder te bij laten zitten wat betreft het functioneren van de app en volledig te vertrouwen op mijn Garmin 310XT.

Het pad helemaal voor mijzelf
Het pad helemaal voor mijzelf

Het rondje verliep voorspoedig, de omgeving en weersomstandigheden waren weer even prachtig. Ik liep lekker en iets sneller dan één training eerder en wist niet eens of de app wel iets registreerde. Maar na gedane hardloopzaken trok ik de koptelefoon eruit, haalde de Acer uit de armband en zag dat er wel een tijd en een afstand geregistreerd waren. Toen ik op de stopknop drukte, kwam Dolf’s stem ineens luid en duidelijk uit de luidsprekertjes. Ik had het naar zijn inzichten weer goed gedaan en hij was zeer tevreden of zoiets. Ik was wel verbaasd, maar dacht er verder niet zo over na en nam het feit dat hij nu wel te horen was voor kennisgeving aan. Ik had op dat moment meer behoefte aan water, schaduw en een stukje uitwandelen.

Tijdens het lopen had ik al bedacht wat ik in mijn blog zou schrijven: ik had een primeur met onze nationale spraakwaterval als Dolf de Zwijger of Dolf de zwijgende audiocoach. Iets in die trant.Terug in het huisje en verbonden met de wifi, sloeg ik de gegevens van de app maar snel online op. Al spoedig kreeg ik een mail van Looptijden.nl: ‘Gefeliciteerd! Zojuist heb je het succes ‘Spookie’ (Versla het spookje met ghost-running.) gehaald’. De functie had dus toch gewerkt en ik had, helemaal zonder Dolf’s hulp mijn eigen tijd verbeterd. Dat laatste was voor mij, ondanks de warmte, niet zo’n helse toer bij snelheden van tussen de 10 en 10,5 km per uur gemiddeld. Die kan ik meestal wel redelijk makkelijk aan.

De Grosse Tredde vlakbij de Stausee
De Grosse Tredde vlakbij de Stausee

Het uitgebreide verslag over zijn verblijf (en dat van zijn gezin) en gelopen halve marathon in Marrakesh (in Marokko dus) is zeer de moeite van het lezen waard. Daaruit blijkt weer eens dat hij heel veel bezig is met het verzamelen en nuttigen van eten en drinken. De zo onmisbare brandstof voor de langeafstandsloper. En hij beschrijft het zodanig dat het lijkt alsof hij voortdurend aan het eten en drinken is. Of aan het lopen, één van de twee dus. Als eten ook zijn hobby zou zijn en hij deed niet aan hardlopen, zou hij zeer waarschijnlijk een heel ander figuur hebben dan hij nu bezit. Hij slaat bij het vertellen trouwens wel heel vaak zijpaden in. Zo beschrijft hij zijn hardloopavontuur in Japan en pats, ineens gaat hij bij wijze van spreken verder over het feit dat het zo prettig lopen is in Enschede. Als hij bij zijn loopjes kort voor een voorstelling ook steeds zijpaden betreedt, moet hij toch weleens verdwaald zijn en te laat op zijn werk verschenen. Ik heb daar tot nu toe echter nog niets over gelezen. Dus hij of heeft een in zijn hoofd ingebouwde GPS of hij laat dergelijke pijnlijke momenten weg uit zijn relaas.

Om Dolf niet te lang ten onrechte in een kwaad daglicht te laten staan, moet ik dit Duitse vakantieverhaal in Nederland laten eindigen. Eenmaal terug thuis dacht ik: ‘ik probeer het gewoon nog een keer met Dolf en ‘ghost running’ op de app. Met dezelfde telefoon en dito oortjes. Bij het starten zweeg Dolf weer heel stil. ‘Dan maar niet’ ging er door mijn hoofd. Ik had mijn beide Garminhorloges in de actieve modus om de polsen, dus wat kon mij gebeuren? Een paar honderd meter verder had ik ineens een ingeving. De vorige keer sprak Meneer Jansen plots wel toen ik de koptelefoon eruit getrokken had. Waarom probeer ik dat niet nu tijdens de training? Zo gedacht, zo gedaan en kort daarna hoorde ik het vertrouwde stemgeluid van mijn eigenste coach op een bescheiden volume uit mijn armband komen. Ik had de geluidssterkte namelijk niet zo hoog staan om overbelasting van mijn gevoelige oren te voorkomen. Op een geschikt moment ben ik toen gestopt en heb het volume opgeschroefd zodat ik ten volle kon genieten van de vocale capaciteiten van deze hardloopfluisteraar. Het bleek dus aan de koptelefoon te liggen en niet aan de Looptijden-app. Alleen coachte hij alsof ik geen eindtijd had opgegeven, geen ghost running had ingesteld. Hij vertelde mij slechts de gelopen afstand, de verstreken tijd en de (gemiddelde) tijden per kilometer. Alsof ik niets had ingesteld. Geen enkele mededeling over hoeveel ik voor- of achterliep vergeleken bij mijn vorige tijd. En dus ook niet of ik ‘even’ moest ‘aanzetten’ om een eventuele achterstand in te lopen en weer op schema te komen voor de vooraf bedachte eindtijd. Toch een foutje in de software gevonden dus. Maar Dolf was wat mij betreft direct weer in ere hersteld.

Mijn vrouw en ik zijn vast van plan volgend jaar opnieuw (voor de zevende maal) dezelfde kant op te gaan. Of onze jongste dochter ons dan nog vergezelt, zal de tijd leren. Ik hoor al iets andere geluiden van haar. Wat mij betreft hoort Dolf dan wel gewoon weer tot het reisgezelschap. En dat kan, want mijn Plus-abonnement op de Looptijden-app loopt nog tot begin november 2016. Ik denk er hard over om dan Dolf’s boek over Ierland, ‘Waar het gras altijd groener is’, dan mee naar Duitsland te nemen. Al was het alleen al om te kijken hoeveel hij in dat boek over hardlopen in zijn tweede moederland schrijft. Want ik kan het mij niet voorstellen dat hij er niets over zou melden. Dat is voor mij gewoonweg ondenkbaar. Intussen is het doorwerken van ‘Altijd verder’ uitgelopen op een meerweekse leesmarathon. Dat vind ik echter helemaal geen probleem, want ik zit nog lekker in de wedstrijd en ik heb mij nog geen moment verveeld. Ik denk absoluut niet aan uitstappen, ondanks dat kleine moment van zwakte aan het begin van de route.

Ook gepubliceerd op Looptijden.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Klein, dapper en snel

Froukje haalt de finish wel!

Runningbenno

Belevingen van een enthousiaste hardloper

Tobatleet

Beleefsels van een Goudse Runner

sportlifecrisis

"Sport, ik wil er veel voor doen maar niets voor laten"

Mari Durieux // Alles over hardlopen

hardloper - hardloopblogger - running junkie - reviews en racereports

%d bloggers liken dit: