Mijn neus achterna

Meestal, zeg maar vrijwel altijd, bedenk ik van te voren globaal welke afstand ik ga lopen en daarmee tevens welke route. Ik ben zo langzamerhand ook een beetje geconditioneerd geraakt door de wens van mijn vrouw om steevast te weten op welk tijdstip ik weer thuiskom en waar ik bij benadering uithang tijdens het rennen. Ik heb daar overigens alle begrip voor. Het moet gezegd dat ik doorgaans toewerk naar een volgende trimloop, waardoor ik bewust kies voor een bepaalde afstand. En een training kan mij niet lang genoeg duren. Ik wil eigenlijk nooit minder dan 10 km rennen, veel liever nog een stuk meer. Momenteel merk ik daarnaast dat ik mij toch ook weer laat leiden door het tegelklassement van het Hardloopspel. Het werkt enigszins verslavend om geregeld bovenaan die lijst te prijken. Dan vind ik het om die reden jammer om een tegeloverschrijdend traject te kiezen en ‘dure’ kilometers te spenderen in een van de aangrenzende tegels. Waar ik toch nooit genoeg punten verzamel om in de top mee te draaien.

De routekaart
De routekaart

Heel soms verras ik mijzelf door, indachtig het advies dat een collegaloper mij ooit eens gaf in een reactie op een van mijn blogs, voor de-vuist-weg te vertrekken en te zien waar ik terechtkom. Zo ook onlangs. Het was zo’n dag dat er geregeld regenbuien vielen en ik had zelfs al thuis zitten wachten tot het droog werd en ik eindelijk op pad kon gaan. Tijdens mijn gebruikelijke warmwandelrondje en aansluitende strekoefeningen bleef het droog. Ik was echter nog niet gearriveerd bij mijn vaste startpunt of er vielen weer eens vele druppels uit de hemel. Nu kon ik wel het dichtstbijzijnde viaduct opzoeken om daaronder te schuilen, maar dat is een vrij drukke plek (lees veel passerende fietsers en brommers) en de neerslagintensiteit was niet echt hoog. Noch was er sprake van erg grote druppels. Mijn inschatting was daarom dat het nog grotendeels intact zijnde bladerdak boven het fietspad langs ‘mijn’ kanaal, het leeuwendeel van dat hemelwater wel zou keren. Dan daar maar beginnen. Ik had de vraag van mijn echtgenote hoeveel kilometers ik ging lopen beantwoord met ‘ongeveer 10’ en tevens het plan opgevat om mijn snelheid een beetje te variëren. Een soort intervaltraining eigenlijk.

Het denkbeeldige einde van de tegel Amsterdam-IJburg
De denkbeeldige grens van de tegel Amsterdam-IJburg

Aldus ging ik in oostelijke richting eerst twee kilometers rustig warmdraaien om er daarna in ieder geval eentje te versnellen. Verder had ik nog niet bedacht wat mijn route zou zijn. Alleen dat ik binnen de tegel Amsterdam-IJburg wilde blijven. Ik wachtte het signaal van mijn gps-horloge dat ik er 2000 meter had opzitten, niet af en zette al eerder aan. Die hogere snelheid hield ik vast tot het volgende rondesignaaltje van mijn Garmin. Zo liep ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens een kilometer sneller dan 5:30 minuten, 5:18 om precies te zijn. Naar mijn idee was dat een hele poos terug en het gaf mij een goed gevoel. Ik ben tegenwoordig al blij als ik al mijn kilometers tijdens één training onder de 6 minuten weet te houden, iets wat echt lang niet altijd lukt. Een beetje verderop lag de denkbeeldige grensovergang naar de tegel Weesp. Daar draaide ik om op het pad, nadat ik kort ervoor had besloten een stukje terug de kanaaldijk af te gaan, het recreatiegebied Diemerpolder in, het deel dat ik het ‘2e gebied’ noem. Naar beneden, direct linksaf zou ik dezelfde grens weer heel dicht naderen of zelfs overgaan. Maar ik wilde niet volledig onder die tegeldwang lijden en nam het ingecalculeerde risico van een grensoverschrijding. Later bleek mijn inschatting te kloppen, waardoor ik luttele meters voor het klassement verloor.

De Kanaaldijk ter hoogte van het 2e gebied
De Kanaaldijk ter hoogte van het 2e gebied

In dit recreatiegebied is het altijd heerlijk rustig. Je zien er hooguit een incidentele wandelaar of hondenuitlater. En met de regenachtige condities was die spoeling weer een stukje dunner. Nu meer hobbelend om wat bij te komen van mijn snelle en inspannende ruime ronde van daarvoor langs het kanaalwater, bewoog ik mij lekker over het smalle schelpenpad, dat ingeklemd ligt tussen de grasbermen. Ik dacht toch al iets vooruit, ging bij een kruising linksaf richting de Diemerpolderweg, om vervolgens rechtsaf het pad aan de rand van het gebied te blijven volgen. Zodra ik de parkeerplaats verderop had bereikt, waar een breder asfaltpad terug naar het kanaal leidde, zou ik die verharde ondergrond benutten om tot het einde ervan ten tweeden male lekker aan te zetten. Zo ingespannen was ik bezig met mijn mini-tempoloop dat het mij ontging dat er een paard met veulen aan de linkerkant in de wei stond. Meestal grazen daar alleen schapen of bivakkeren er roedels wilde ganzen.

Het fietspad dat het 2e gebied doorsnijdt
Het fietspad dat het 2e gebied doorsnijdt

Omhoog tegen de dijk op nam ik gas terug en ik had al uitgeplozen dat ik de eerste mogelijkheid links, nog geen 100 meter verder, zou nemen. Teneinde om het kleine weilandje heen terug te keren naar het brede fietspad waar ik zoeven als een slechte imitatie van een snelheidsduivel overheen gegaan was. Het eens brede schelpenpad was hier vrijwel volledig door gras overwoekerd. Die groene ondergrond voelde heel prettig aan onder mijn voeten en ik besefte dat mijn beide benen en al hun onderdelen ook blij waren met de plotsklapse extra demping. Daarom besloot ik spontaan eens wild te doen en aan het einde van dit paadje niet rechtsaf te buigen terug het fietspad op, zoals ik een paar minuten daarvoor bedacht had, maar rechtdoor het bruggetje over. En zo weer terug te keren naar het pad dat ik genomen had toen ik de eerste keer de kanaaldijk afdaalde.

De Hooiweg vanaf de Diemerpolderweg
De Hooiweg gezien vanaf de Diemerpolderweg

Ik werd direct beloond voor mijn vrije geest, want vlak voor mij zag ik een grote buizerd zich losmaken uit het groepje bomen en op majestueuze wijze wegvliegen. Weer richting de eerder genoemde kruising van schelpenpaden wilde ik nu rechtdoor rennen om opnieuw de parkeerplaats aan te doen. Zag ik verderop voor mij op dat smalle pad een wandelaar met hond naderen? Dan maar direct rechtsaf bij de kruising en linea recta het gebied uit. Dichterbij gekomen zag ik dat de wandelaar zich van mij verwijderde. Het bleek dezelfde vrouw met hond te zijn die ik eerder op het pad naast de Diemerpolderweg zeer kortstondig had ontmoet. Toch maar rechtdoor zoals eerder bedacht. De vrouw en de hond zouden het nauwe paadje al verlaten hebben vóór ik daar zou arriveren. Op het asfalt zette ik opnieuw aan, maar dit keer tot nog niet halverwege. Want daar zou ik linksaf het pad tussen de weilanden door naar de min of meer bewoonde wereld aan de Overdiemerweg nemen. Het bewuste pad, dat ook vrijwel volledig met gras is overgroeid, draagt overigens de prachtige naam ‘Hooiweg’. Links en rechts heb je hier een mooi uitzicht over de weilanden met schapen en ganzen. De eenden en een enkele reiger ontbraken ook niet in en om de flankerende slootjes. Ze vlogen helaas allemaal op bij nadering.

Het overgroeide paadje vanaf de kanaaldijk
Het overgroeide pad vanaf de kanaaldijk

Aan het einde van deze Hooiweg zou ik, je raadt het al, mijn benen weer een keer krachtig laten accelereren. Terwijl ik dan al praktisch 7 km zou hebben verhapstukt. Al racend (nou ja, ongeveer 10 km per uur) besloot ik in die tempoversnelling te volharden tot de eerste mogelijkheid om het recreatiegebied aan de andere kant van het brede water van de (tweede) Diem te betreden, in mijn woorden het ‘1ste gebied’. Ik was inmiddels weer terug op de Westelijke Merwedekanaaldijk, zoals mijn thuispad geloof ik officieel te boek staat. In het water van de brede sloot die de kanaaldijk scheidde van dit deel van de Diemerpolder zag ik echter juist kringen van dikke druppels. Dan maar even verder gespurt onder het afwerende bladerdak om de volgende afrit te pakken en daar hernieuwd over te gaan tot sukkeldraf. Ik had wel ongeveer in mijn hoofd welke paden ik in dit gebied zou bewandelen, maar besloot impulsief om onderaan de dijk linksaf te stuiven in plaats van rechtdoor het fietspad over.

Hazenpaadje langs de Diem, oostzijde
Hazenpaadje langs de Diem, oostzijde

Daar liep een paadje van de inmiddels bekende schelpenondergrond naar een houten hek dat toegang gaf tot een weiland. Zouden de schelpen ook na die doorgang aanhouden? Ik kon bij het houtwerk altijd rechtsomkeert maken, schoot er door mijn brein. Als je A zegt, moet je ook B zeggen. Dus ging ik, ook toen ik gezien had dat de geplaveide ondergrond pal ervoor ophield, het klaphek door en het groene, welige gras in. ‘Jeetje, nu ben ik echt een stukje aan het trailen’, bedacht ik, terwijl ik behoedzaam tussen de schapenkeutels door laveerde. Om het groepje van vier schapen halverwege dit grasland, kon ik met een ruime boog heen. Maar het dier dat solo, niet ver voor het volgende klaphek dat ik door moest, stond te grazen, zou ik in haar bezigheden moeten storen. Het arme schaap had dit al snel door en schoot weg naar de veiligere open ruimte links van ons. Intussen had ik in mijn linkerooghoek een renner waargenomen die zich op het pad voortbewoog dat ik ook had gedacht te gaan voor ik de regen in de sloot had zien vallen.

Hazenpaadje langs de Diem, westzijde
Hazenpaadje langs de (niet-zichtbare) Diem, westzijde

Door het hek en het dijkje langs de Diem op kwam ik vóór die persoon op hetzelfde zeer smalle pad terecht. En ook ik zou in de richting van de bebouwde kom mijn tocht vervolgen. Het bleek om een vrouwelijke collega te gaan en af en toe omkijkend merkte ik dat zij mij langzaam maar gestaag naderde. Nadat ik een bruggetje naar het eerder genoemde fietspad rechts had laten liggen en linksaf voortging op het hazenpaadje langs het dijkje dat het water van het land scheidde, zat de vrouw ineens dicht achter mij. Voor ik het wist was zij door het gras ter linkerzijde voorbijgeschoten. Zij ging even later rechtsaf door het openstaande hek, zoals ik ook bedacht had te lopen. Omdat ik het niet kan uitstaan dat een vrouw mij te snel af is (geintje, dames), zette ik aan om in haar slipstream mee te liften. Dat hield ik echter niet lang vol met op een haar na al 7 km in de benen. Maar ik had toch weer even een versnellinkje extra gepakt. Waar zij scherp rechtsaf een fietspad opdraaide, maalde ik nog even rechtdoor teneinde mijn kilometrage tot het maximale op te rekken. Het tegelklassement zat namelijk nog steeds in mijn achterhoofd.

Schelpenpad tussen Diem en woonwijk
Schelpenpad tussen Diem en woonwijk

Dit paadje liep dicht langs het uiteinde van de woonwijk en de afscheidende sloot, maar boog weer terug naar rechts naar een volgende houten brug, waar het eerder genoemde fietspad ook op uitkwam. Ineens liep er een andere, ietwat oudere, rendame niet ver achter mij. Zij volgde mij het bruggetje over, aansluitend naar rechts en direct weer linksaf een volgend schelpenpad op dat naar de Kanaaldijk terug leidde. Deze dame was wat minder rap dan haar voorgangster van minuten eerder. Dus bleef ik haar eenvoudig voor tot het heuveltje vlak bij de dijk. Hier zag ik rechts een recent vernieuwd pad waarvan ik wist dat het zou eindigen op de plaats waar ik het dit gebied was ingegaan. Ik liet het daarom rechts liggen en koos te elfder ure voor een, naar ik dacht, ultiem uitstapje linksaf.

Het pad richting de Kanaaldijk
Het pad richting de Kanaaldijk

Een kleipaadje krulde zich om het heuveltje heen en kwam uit op het korte fietspad dat vanuit de wijk naar het kanaal leidde. Ik ging aan de zijkant van het paadje over het gras maar moest hier goed letten op de hondenuitwerpselen die ik tegenkwam. De dame had blijkbaar even gepauzeerd maar kwam toch vóór mij van rechts en rende linksaf de kanaaldijk op. Dat was eveneens mijn richting en ik spoedde mij achter haar aan. Mijn inschatting was dat ik deze vrouw wel kon bijhalen en om die reden zette er ik voor de allerlaatste keer de sokken in. Plotsklaps ging de renster stilstaan, dus mijn missie was snel voltooid. Ik dwong mijzelf om in het gekozen tempo te volharden tot het punt waar normalerwijze mijn laatste kilometer begint. Daar mocht ik gas terugnemen om naar kop van de Ouddiemerlaan uit te lopen.

De Omloop dicht bij de (niet-zichtbare) Nesciobrug
Pad op De Omloop dicht bij de (niet-zichtbare) Nesciobrug
De Omloop
De Omloop

Ik keek een paar keer op mijn horloge naar de afstand die ik al had afgelegd. 11 km en een beetje leek mij wel mooi, maar op het laatste moment besloot ik toch nog een extra stuk aan mijn tocht te breien en rende door een volgend recreatiegebied in dat de naam De Omloop draagt. Omdat ik de 11000 meters inmiddels al ruimschoots voorbij was gegaan, wilde ik maar doortrekken tot de 12-plus km. Ik maakte een rondje in het meest noord-westelijke deel van dit gebiedje en zag, terwijl ik op mijn schreden terugging richting het kanaal, een eind voor mij weer een vrouwelijke renner voortgaan. Ik vroeg mij af of zij, net als ik, het pad tussen de snelweg richting de Zeeburgertunnel en de Nesciobrug zou nemen en of ik erin zou slagen enigszins in haar buurt te geraken. Het eerste gebeurde maar het laatste zat er niet meer in, want deze vogel bleek al te zijn gevlogen toen ik op het bewuste stukje arriveerde.

Overzijde van het kanaal
‘Ergens, aan de overzijde van het kanaal’

Op het laatste deel van het geschetste pad kwam wel de oudere dame van een kwartiertje eerder mij tegemoet. In het voorbijgaan groette ik haar met de gebruikelijke opgestoken duim. Dicht bij de opgang van de Nesciobrug vond ik het welletjes en ik liet mijn Garmin stilstaan op 12,45 km. Er scheen even een flauw zonnetje en een mooie regenboog werd zichtbaar aan de overzijde van het water, net ten oosten van de brug. Dat fraais legde ik vast met mijn altijd parate, kleine zakcamera. Zoals ik 5 minuten daarvoor ook al had gedaan toen ik nog langs het kanaal op weg was naar De Omloop. Ik had lekker improviserend gerend en tevens mijn tegeltroon weer voor een tijdje veiliggesteld. Hoewel ik nooit verder dan ongeveer 3 km van huis was geweest, had ik het gevoel fijn op safari in de Diemerpolder te zijn geweest. Zoiets moet ik toch maar vaker gaan doen.

De Nesciobrug met regenboog
De Nesciobrug met regenboog

Ook gepubliceerd op Looptijden.nl

5 gedachten over “Mijn neus achterna

Voeg uw reactie toe

  1. Er leuk loopverhaal. Ik zat alleen te wachten tot je opgeschrikt werd door een paard met veulen van de een of andere kant… omdat je schrijft: “Zo ingespannen was ik bezig met mijn mini-tempoloop dat het mij ontging dat er een paard met veulen aan de linkerkant in de wei stond.” dus ik denk: straks komt dat paard voorbij hoor, je zal het zien 😉

    1. Aha, verkeerde verwachting gewekt. Neehoor, dat tweetal stond héél rustig en stilletjes in die wei. Meestal ontgaan dergelijk omvangrijke dieren mij niet. Het feit dat dit wél gebeurde vond ik vermeldenswaardig, vandaar dat ik het heb opgeschreven.

    1. Hallo Hedwig, het Hardloopspel is een onderdeel van Looptijden.nl (ook te bekijken op http://hardloopspel.nl/). Als je de Looptijden-app gebruikt of vanaf een ander platform (bijv. Garmin) je loopjes en trainingen importeert en je hebt het spel niet uitgeschakeld, dan doe je automatisch mee met het spel. Ik zie dat jij je tijden niet meer consequent op Looptijden.nl zet, maar het spel loopt alweer een paar jaar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Klein, dapper en snel

Froukje haalt de finish wel!

Runningbenno

Belevingen van een enthousiaste hardloper

Tobatleet

Beleefsels van een Goudse Runner

sportlifecrisis

"Sport, ik wil er veel voor doen maar niets voor laten"

Mari Durieux // Alles over hardlopen

hardloper - hardloopblogger - running junkie - reviews en racereports

%d bloggers liken dit: