Vechtloop met drie gezichten

2014 is voor mij het jaar van de nieuwe trimlopen. Nadat ik eerder al debuteerde bij de Geinloop en de Driedorpenloop, stond nu, als laatste ren voor de zomerperiode, de Vechtloop in en om Weesp op mijn programma. Net als de twee eerder genoemde, had ik deze ren al veel langer op de korrel. En ook was ik er om uiteenlopende redenen niet in geslaagd om eerder daadwerkelijk in dit oude Hollandse stadje aan de start te verschijnen.

Wel had ik een paar jaar geleden per fiets het toenmalige parcours verkend om te zien of ik dat starten wel genoeg de moeite waard zou vinden. Toen liep de route dus nog anders en eigenlijk maar voor een klein deel langs de rivier de Vecht, waar je zou verwachten dat dit het merendeel zou zijn. Hij ging wat betreft de langere afstanden vooral langs de spoorbaan naar Almere en daarna richting of tot in nationaal park de Naardermeer. Sinds vorig jaar is de route echter grotendeels veranderd en rent men wel een aardig stuk langs de mooie waterweg waaraan de ren zijn naam ontleent. Misschien dat voor mij het wachten wel was op deze aanpassing.

Dit jaar had ik mij gewoon voor-ingeschreven en reisde ik met de trein af naar de plaats aan de westkant van het Gooi.

Wandelen naar de manege door Weesp
Wandelen naar de manege door Weesp

Na een wandeling van 10 minuten vanaf het station door het mooie stadje, arriveerde ik bij de startplek van handeling, de plaatselijke manege. Deze tijdelijke start-en finishlocatie is, gezien vanuit het centrum, net aan de andere kant van de Vecht en pal tegen de spoorlijn aan gelegen. Direct naast de andere sportaccommodatie die normaal gesproken het thuishonk van deze loop is. Ik had gekozen voor de 15 km maar je kon starten op meerdere andere afstanden, van 2,5 km (vooral voor de jeugd en tevens de Scholierenloop) tot de halve marathon.

Vanaf het beginpunt ging het parcours van de drie langste afstanden (met een kleine 750 lopers) eerst twee bruggen over, langs Fort Weesp en ruim 2 km door het centrum van Weesp.

Over de tweede brug het centrum van Weesp in
Over de tweede brug het centrum van Weesp in

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dit was het eerste gezicht, het stadsgezicht. Ten opzicht van vorig jaar hadden ze om tactische redenen al weer wat wijzigingen aangebracht. Zo hadden de snelste lopers toen, nog in het centrum of bij de terugkeer op de bruggen, blijkbaar last van de langzame starters. Daarom was de lengte van het deel door de stad enigermate vergroot. Daarna ging het dus weer terug over dezelfde bruggen, langs het startpunt en verder evenwijdig aan de rivier tot aan het Fort Uitermeer, waar het eerste keerpunt lag. Dit deel was het tweede gezicht, het riviergezicht.

De eerder genoemde wijziging ging helaas ten koste van het oorspronkelijke keerpunt op van het terrein van het fort, waar dit bouwwerk daadwerkelijk gerond moest worden. Dat leek mij wel een mooi punt om te lopen. Vervolgens liep je weer terug naar en zelfs over het terrein van de manege. Hier hadden de 10 km-ers hun finish. Daarna gingen de 15- en 21,1 km lopers verder. Eerst over een even vervelend, maar gelukkig heel kort, stukje half verhard traject.

Daarna onder het spoor door en langs een gedeelte van de Vecht, die je hier in het geheel niet kon zien door de woonboten en aanbouwsels op de oever die het zicht volledig blokkeerden. Verder over een deel van de route zoals die twee jaar geleden nog was. Hier kwam je tussen de weilanden te lopen waar het, bij wegvallende wind en vol doorkomende zon even behoorlijk warm werd (maar natuurlijk niets vergeleken bij de hitte die de Nederlandse voetballers later die dag in Brazilië moesten doorstaan). De halve marathonners liepen zelfs door tot de Naardermeer. Beide afstanden hadden hier weer ergens een keerpunt. Dit zou je het weilandgezicht, het derde gezicht, kunnen noemen. Je zou het ook zo kunnen formuleren dat de langste twee afstanden van deze loop uit drie volledig van elkaar verschillende delen bestonden.

Het overzicht van de gehele loop
Het overzicht van de gehele loop

Mijn heilige voornemen was om er een rustige en ontspannen loop van te maken, vooral goed om mij heen te kijken en de tijd te nemen te genieten van wat er op mijn pad zou komen. Omdat het deelnemersveld met bijna 750 personen niet echt klein was te noemen, wilde ik wel wat meer vooraan van start gaan om er voor te zorgen dat ik niet in het grote peloton opgesloten zou raken. Dat leek mij, met name op de smalle bruggen en in de krappe straatjes in het centrum, geen prettig vooruitzicht. En helemaal al niet vanwege het feit dat de 10, 15 en 21,1 km tegelijkertijd begonnen.

Er waren zowaar startvakken gecreëerd en deze bevonden zich in de binnenbak van de manege, die voor de gelegenheid op zeer multifunctionele wijze benut werd.

Het startvak in de binnenbak
Het startvak in de binnenbak

Er waren namelijk niet alleen provisorische kleedruimtes en een bewaakte garderobe aangebracht, een groot deel was ook wacht- en uitloopruimte voor vóór en na de eigenlijke loop. Ik zocht tijdig het juiste startvak op maar toen ik daar was, begon ik te twijfelen of ik goed stond. Drie minuten eerder zou namelijk de 5 km weggeschoten worden en tussen die lopers wilde ik natuurlijk niet verzeild raken. Dus stapte ik het bewuste vak weer uit, ook omdat ik meer naar achteren nog een vak ontdekte met een lint ervoor. Bij navraag bij een loper uit het vak waar ik aanvankelijk in had plaatsgenomen, bleek dat het voorste vak voor de snelle renners was en het vak erachter voor de minder rappe broeders en zusters. Toen wist ik direct dat ik met een gerust hart in het voorste vak van start kon gaan.

Omdat ik bij de snelleren startte, kon ik prima lopen tijdens het stadsdeel. Ik vond het best een leuke ervaring om met een grote groep renners door een dergelijk oud stadscentrum te lopen.

In het centrum van Weesp
In het centrum van Weesp

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Bijvoorbeeld aan twee kanten van dezelfde gracht waar je eerst de snelste lopers aan de andere kant kon zien gaan en na het wisselen van kant, de grote groep achter je. De eerste 3 km liep ik dan ook lekker vlot in 5:06, 5:17 en 5:04 minuten. Inmiddels was ik op het stuk langs de Vecht beland. Hier werd het, naast lekker doorlopen, genieten geblazen.

De twee molens
De twee molens

Ik zag twee mooie molens vlak naast elkaar aan de andere kant van de rivier, heel veel mooie boerderijen, waaronder een rietgedekte met fraaie siertuin. Mooie woonhuizen en een buitenhuis op een stuk braakliggende grond met overblijfselen van industriële gebouwen erop (de naam Bronswerk was nog leesbaar op de zijgevel) en een bord aan de weg dat verkoop van woningen aankondigde (in het huis of op de grond eromheen, dat werd mij niet duidelijk).

De groene weilanden aan de niet-waterkant lagen er aantrekkelijk bij in de volle zon. Natuurlijk was er een boerderij genaamd “Vechtlust” van de partij. Moest ik naar de ene kant kijken naar de weilanden of naar de andere kant naar de mooie Vecht? Ik wist het niet en ik kreeg er nog net geen pijnlijke nek van. Dit stuk Vecht deed mij veel denken aan de rivier het Spaarne bij Haarlem-Zuid en Heemstede. (Over het laatstgenoemde riviertje zou ik een dag later met een personeelsuitje van mijn werk geheel onverwacht varen. Toevallig toch?)

Dus keek ik maar van links naar rechts en andersom, proberend zoveel mogelijk van alle mooie vista’s in mij op te nemen. Al snel kwam er een auto ons voorbij. Die was dus het parcours binnengeslopen en probeerde nu zich tussen de lopers door te wringen. Dit ontlokte een met een buitenlands accent sprekende loper, die net aan mij voorbij kwam, wat terechte mopperige opmerkingen. Ik gaf hem uiteraard gelijk en helaas is het te vaak zo dat er een dergelijke indringer op de route te vinden is. Deze auto bleef tot het keerpunt bij het fort hinderlijk in mijn blikveld aanwezig.

De Vecht bij Fort Uitermeer
De Vecht bij Fort Uitermeer

Al in het startvak voelde mijn keel droog aan en nam ik een paar slokken water uit mijn fles. Daarom besloot ik bij de drinkpost ter hoogte van het keerpunt water in te nemen. Daarvoor had ik de voorfietser en de snelle renners ontmoet die reeds op de terugweg naar de manege waren. Ik probeerde aan de hand van de startnummers te zien welke afstand de lopers aan het verhapstukken waren. Terwijl ik zelf op de terugweg naar de startplaats bezig was, kwam er korte tijd een jongeman naast mij lopen die ineens tegen mij zei “een leuke loop voor een jongen uit de stad”. Ik kon natuurlijk niet anders dan hem volmondig gelijk geven. Ook zag ik voor de tweede keer een moeder met een jonge dochter die op hun eigen terrein naar de lopers aan het kijken waren. Op de heenweg stond het meisje nog, op de terugweg was ze maar tegen de benen van de moeder gaan zitten. Dit ontlokte mij de uitspraak: “vermoeiend, dat kijken naar hardlopen, nietwaar?”.

Op dit stuk had ik wel het idee dat de terugweg langer duurde dan de heenweg. Dat zit natuurlijk volledig tussen de oren en het is ook zo dat ik na 7 of 8 km nog wel eens een kleine inzinking te verduren heb. Het gaf voor mij in ieder geval aan dat het een redelijk zware loop was. Het feit dat je tot een bepaald punt moet lopen en dan exact hetzelfde stuk weer terug is in mijn beleving psychologisch gezien best lastig, edoch met als bijkomend voordeel dat je goed kunt zien wie er allemaal achter jou lopen en wie je er dus uitgelopen hebt of voorbijgestreefd bent. Mijn km-tijden zaten vanaf de 4e kilometer tussen de 5:19 en de 5:47 en mijn gemiddelde snelheid zakte langzaam maar gestaag terug van bijna 11,8 in het begin tot 10,3 in de voorlaatste kilometer. Gelukkig kwam er op een goed moment hulp vanaf de kant in de gedaante van twee meiden die in de berm op de grond zaten en luid riepen: “hup jongens, hup jongens”. Ik beantwoordde dat met: “hup meiden”, een kreet die weer met gejuich ontvangen werd. Daar krijg je als zwoegende loper natuurlijk een opkikker van.

Bijna terug bij de manege
Bijna terug bij de manege

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tussen de weilanden lopend tijdens het derde deel, zag ik in de verte een paar herkenningspunten: de torens van de Muiderbrug, een brug die de snelweg A1 over het Amsterdam-Rijnkanaal brengt en verderop een stukje van diezelfde snelweg. Dat deed mij weer beseffen dat ik eigenlijk niet zover van huis was. De andere kant op kijkend zag ik, over de spoorlijn heen, nog net de kruinen van de bomen die het begin van de Naardermeer markeren.

Het weilandgezicht
Het weilandgezicht

Ik droeg natuurlijk weer mijn oranje EK – WK-shirt met mijn voornaam op de rug. Dit was handig voor het publiek langs de kant. Bij de laatste bocht op de terugweg, net het spoortunneltje uit, werd mij op enthousiaste wijze een laatste hart onder de riem gestoken en mijn naam geroepen door de toeschouwers aldaar. Ook de route-aanwijster bij de splitsing van de routes van de 15 en 21,1 km bij de spoorlijn, met wie ik een klein onderhoud had in het langsgaan, had houvast aan dat label op mijn rugzijde. Mij viel het op dat ik dus de hele loop genoeg adem had om woorden te wisselen met deze en gene.

Bij de laatste drinkpost heb ik weer bekertje water genomen. Toen een tweede water-aanreikster mij er nog een aanbood, wist ik “één bekertje is genoeg, hoor” uit te brengen. Deze opmerking toverde gelukkig een brede lach op haar gezicht. Ik ben op dat moment heel even wat langzamer gaan lopen en daarna kon ik ineens weer aanzetten en mijn snelheid opvoeren tot aan de finish. In die laatste km liep ik plots weer boven de 11 per uur en vlak voor de finish zelfs bijna 12,4. Ook oude mannen kunnen dus nog wel eens aardig rennen.

Nog even aanzetten tot aan de finish
Nog even aanzetten tot aan de finish

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nu besefte ik overigens even dat dit voorlopig, tot na de zomer, de laatste georganiseerde kilometer zou zijn. Het deelnemen aan georganiseerde lopen vind ik daarom zo leuk omdat je jezelf kunt meten met andere lopers. Omdat je soms samen met ze kunt oplopen en omdat het stimulerend werkt om te worden aangemoedigd door mensen aan de kant. Bovendien wordt je nog wel eens gefotografeerd en kun je er dus mooie plaatjes van jezelf in actie aan overhouden. Bij deze blog kun je daar een paar voorbeelden van zien. Het lopen van langere afstanden is leuk omdat je dan langer kunt genieten van het feit dat je deelneemt, ook al komt dat besef nog wel eens achteraf. Soms ben je tijdens het lopen teveel bezig met het moe zijn. Het nagenieten is er daarom echter niet minder om.

In het stuk bij de woonboten had een bewoner een douche aan zijn schutting gemonteerd en aangezet. Erbij hing een bordje met de tekst “niet drinken”. Net toen ik daarlangs kwam, stond de man ernaast, waarop ik kon opmerken dat het mij erg lastig leek om van die dunne straaltjes water te gaan drinken. Hier werd ik voorbijgelopen door een man en een vrouw, waarbij de man na het passeren direct naar rechts kwam en in mijn persoonlijke ruimte ging lopen. Ik maakte daar een opmerking over maar de persoon in kwestie was niet onder de indruk. Het ging toch allemaal goed. Dit was de enige vervelende renner die ik die dag tegenkwam.

Blijf ik nog onder de 1:25 uur?
Blijf ik nog onder de 1:25 uur?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het enige andere minpuntje kwam in het allerlaatste stuk vlak voor de finish, waarbij er ineens nog een 180 graden-bocht om hekken heen gemaakt moest worden om over de eindstreep te kunnen komen. Daar werd ik, mijn laatste hardloopkrachten vergooiend, niet vrolijk van. Dat was ik wel weer na het over de eindstreep komen en bij het uitlopen in de schaduw van de binnenbak. Later werd mijn dag nog beter door de overwinning van het Nederlands voetbalelftal op Mexico. Alles bij elkaar een perfecte dag om op terug te kijken dus.

Om een heel lang verhaal kort te maken: tussen de regels door hebben jullie hopelijk kunnen lezen dat deze loop en het decor waarin hij wordt gehouden mij goed is bevallen. Wat mij betreft wordt hij toegevoegd aan het lijstje van jaarlijks te bezoeken trimlopen in de regio.

Wat betreft bekende gezichten: een lange vent, tegen wie ik in het verleden heb gebasketbald en die ik tegenwoordig bij veel lopen tegenkom, was ook nu weer van de partij. Ook hij deed, net als zijn vrouw trouwens, de 15 km. Daarnaast maakten twee lopers van AV ’23, die eveneens vaak tegenkom bij plaatselijke of regionale lopen, hier hun opwachting.

Ik heb bij het schrijven van deze blog overigens voor het eerst gebruik gemaakt van de indrukken en herinneringen die ik had ingesproken op mijn smartphone via een spraakrecorder-app. Ik had mijn smartphone aan en met de spraakrecorder geactiveerd in mijn heuptasje, maar het was mij iets teveel gedoe om tijdens het rennen al dingen te gaan inspreken. Dus bewaarde ik dat tot na de finish, toen ik aan het uitwandelen was. Later in de trein naar huis en thuis na het douchen heb ik op deze wijze nog menige opmerking vastgelegd.

Mijn eindtijd over de 15 km was 1:24:12, Daarbij liep ik 10.7 km per uur en deed ik gemiddeld 5:37 minuten over een kilometer. Veel belangrijker zijn voor mij echter de positieve herinneringen die ik aan deze loop heb overgehouden, die mij weer de mogelijkheid boden om dit lange verhaal te schrijven. Ik hoop dat jullie het hele eind met mij mee hebben gelopen.

Toen deze site nog bestond, was dit verhaal ook te bewonderen op Looptijden.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Klein, dapper en snel

Froukje haalt de finish wel!

Runningbenno

Belevingen van een enthousiaste hardloper

Tobatleet

Beleefsels van een Goudse Runner

sportlifecrisis

"Sport, ik wil er veel voor doen maar niets voor laten"

Mari Durieux // Alles over hardlopen

hardloper - hardloopblogger - running junkie - reviews en racereports

%d bloggers liken dit: