Tussen bewustzijn en roes

Het Diemerpark is momenteel op zijn mooist, zo heb ik onlangs kunnen constateren. Ik zag een prachtig geheel van uitbundig bloeiende planten, -struiken en -bomen toen ik kriskras door het park aan het rennen was. Sterker nog, Ik liep er aan het begin op mijn vaste stukje bermtrailen dwars tussendoor. Daarbij had ik op sommige momenten maar een smal hazenpaadje om mij op voort te bewegen, maar het was zeker een inspirerend looptoneel.

Nog nooit eerder heb ik op deze plek zo’n kleurenpracht geregistreerd, terwijl ik een paar dagen ervoor ook door het park gerend had. Alleen toen liep ik slechts van A naar B via de “hoofdweg”. Nu ging ik kriskras door het park, waardoor ik meer van de natuurlijke stoffering in mij kon opnemen. Kwam dit omdat ik hier tot nu toe in deze tijd van het jaar niet gelopen had of had ik de kleurenparade gemist door de concentratie of de roes bij het lopen? Ik zou het niet kunnen zeggen.

Een prachtig geheel van uitbundig bloeiende planten
Een prachtig geheel van uitbundig bloeiende planten

De keer ervoor dat ik hier rende, bij een 18 km-training, had ik niet zoveel uitbundigheid waargenomen, of was deze er toen nog niet? Omdat ik doorgaans toch wel aardig wat details in mij opneem tijdens het lopen, kan ik mij bijna niet voorstellen dat ik zoveel fraais compleet gemist zou hebben. Libellen zweefden voor mij uit en vlogen al het ware met mij mee, zoals ik reeds tijdens eerdere trainingen op bospaden had waargenomen. Een paar keer al had ik in mijn hoofd gehad om een gedicht te schrijven over die vliegende metgezellen maar dat is er helaas niet van gekomen.

Heel veel kleur in de bermen
Heel veel kleur in de bermen

Waar ik, letterlijk en figuurlijk, ook reeds langer mee in mijn hoofd rondloop is de vraag hoe het toch kan dat je de ene keer en het ene moment precies registreert wat er in jouw directe omgeving gebeurt tijdens het rennen, tot en met de insecten en veelpotigen die vlak voor je op de weg jouw pad kruisen. En dat je de andere keer, of op sommige momenten, zodanig in een roes bent dat alles om je heen jou volledig ontgaat. Met daar tussenin uiteraard nog een paar overgangsstadia.

De wielrenners die ik nu aan beide kanten van het kanaal zag, kun je meestal niet over het hoofd zien, evenals de meerdere lopers die je altijd wel tegenkomt. Zo kwam er een vrouw achter mij lopen die ik niet direct kon afschudden, ik had zelfs het idee dat zij langzaam maar zeker op mij aan het inlopen was. Dat vond ik niet zo’n prettig gevoel. Ik heb liever collega’s voor mij die ik eventueel kan inhalen dan dat ik het vermoeden heb dat ik voorbijgestoken ga worden. Gelukkig ging ik op een bepaald punt linksaf en liep zij rechtdoor.

Tijdens deze training was er een afwisseling van zon en wolken. Op momenten dat de zon scheen, zag ik mijn schaduw voor mij uit vluchten. Ik zag mensen recreëren in de zon, konijntjes in het gras, een wandelende vrouw waarvan ik vermoedde dat het een collega van mijn vrouw zou zijn. Toen ik haar passeerde leek zij veel meer op een collega van mijn eigen werk. Of zij echt die persoon was weet ik niet zeker, daarvoor was het moment van identificatie te kort en te vluchtig. Ergens stond er ineens een kinderwagen in het hoge gras. Dat bevreemdde mij in eerste instantie en maakte mij alert. Maar toen ik er vlak langs voorbij liep zag ik dat er een vrouw direct aan de andere kant naast het voertuigje zat en dat zij een dekentje of ander stukje textiel boven haar hoofd hield als beschutting tegen de zon.

Nog meer kleur langs het pad
Nog meer kleur langs het pad

Ik registreerde wetshandhavers bij het plaatselijke strandje en een vrouw met een hond en een kind. Mijn plan was aanvankelijk om in het park te blijven lopen maar toen er een groot stuk blauwe lucht zich in het zwerk aandiende, leek het mij verstandiger om de schaduw op te zoeken en besloot ik terug te keren naar de andere, lommerrijke kant van het kanaal. Ik liep met de cruise control aan de brug op achter een andere loper aan. Met een voor mijn gevoel constante snelheid dus, die niet minder werd naarmate ik de brug besteeg. De brug afkomend aan die andere kant, schoof er ineens een grote wolk voor de zon. Zo goed was mijn inschatting dat het voorlopig zonnig zou blijven dus niet. Maar ik was nu op mijn vertrouwde fietspad onder de bomen en liep daar rustig en tevreden in oostelijke richting.

Zoals wel vaker, passeerde er een groot, in dit geval wit, passagiersschip op het water. De naam ervan is mij helaas ontschoten.

Passagiersschip
Passagiersschip

Even later kliefde er een snelle motorboot door de golven die het schip had achtergelaten. Ook die zie je hier wel vaker, wat niet verwonderlijk is met de vele luxe jachthavens dicht in de buurt. Op de heenweg had ik de wind achter en dus na mijn keerpunt op de terugtocht kwam diezelfde wind van voren. Tegen voelde die bries wat fris tot zelfs een beetje koud aan. Best wel even een prettig gevoel. Ik zag een aantal ganzen in het weiland verderop. Vandaag was ik, tegen mijn gewoonte in,  maar eens vertrokken zonder hartslagmeter. Ik begon met een gemiddelde snelheid van 11 per uur, maar na 7 km kwamen mijn `rondjes` boven de 5:30 en verloor ik dus snelheid. De laatste km’s gingen in tijden boven de 6 minuten en zat ik derhalve onder de 10 per uur. Dat mocht voor mij de pret echter helemaal niet drukken.

De Diem vanaf het kanaal
De Diem vanaf het kanaal

Het was zondag en ineens had ik het fraaie, instrumentale “Rockport Sunday” van Tom Rush in mijn hoofd. Dat is een rustig nummer dat prachtig wordt vertolkt op de akoestische gitaar en het weerspiegelde op dat moment precies mijn gemoedstoestand tijdens het lopen. Hoe een mens erop komt, ik heb geen idee maar ineens was de prettige gedachte aan dat stukje muziek er en hoorde ik het in mijn hoofd. `Rush` is natuurlijk Engels voor `haast` of `drukte`, maar het klinkt bijna als `roes`. Zijn gitaarnummertje zou je ook haast in die gemoedstoestand kunnen brengen. Verder was ik toen overigens behoorlijk bewust bezig met het registreren van wat er in mijn directe omgeving zoals te zien was.

Misschien is het zo dat je in een roes raakt als je een wat hoger tempo en tegelijkertijd makkelijk loopt, als alles vanzelf lijkt te gaan. Net als weleens gebeurt in de auto of op de fiets, mis je dan dingen om je heen en ben je bepaalde punten voorbij voor je het in de gaten hebt. Je zou dit ook slapend lopen, fietsen of autorijden kunnen noemen. Op de bicyclette  of in de voiture midden in het verkeer kan dit natuurlijk veel gevaarlijker zijn dan wanneer je op een rustig fietspad of anderszins  in een kalme omgeving jezelf in het zweet aan het werken bent op je hardloopschoenen. Ook in het geval je vermoeider bent en/of druk bezig om je tempo te continueren, kan het gebeuren dat je geen gelegenheid hebt om te beseffen wat er om jou heen gebeurt. Ook dat kan natuurlijk weer gevaarlijk voor je zijn omdat je dan niet goed kunt anticiperen op noodsituaties.

Mijn vermoeden is dat ik het meeste van de wereld meekrijg als ik relaxt en in een kalm tempo mij voortbeweeg over het asfalt, over de klinkers of over de halfverharde paden. En ik heb ongetwijfeld al veel vaker vermeld dat ik dan het meeste geniet van het lopen. Ontspannen fysiek bezig zijn en kijken naar al het moois dat de werkelijkheid om mij heen te bieden heeft. Dat gaat niet meer zo eenvoudig als je erg vermoeid bent uiteraard of druk bezig om een bepaalde snelheid vol te houden of een geplande scherpe eindtijd te realiseren. Dan ben je er alleen maar naartoe aan het werken om die (denkbeeldige) eindstreep te passeren.

De Diemerpolder vanaf het kanaal
De Diemerpolder vanaf het kanaal

Als je op je gemak in je eentje aan het struinen bent langs het water, in de polder, door het bos of op de heide heb je natuurlijk ook veel meer de gelegenheid lekker weg te dromen dan wanneer je voor je loopjes afhankelijk bent van drukke verkeerswegen of lawaaierig en druk bevolkt stedelijk gebied. Om nog maar te zwijgen van de situatie waarin je met honderden of duizenden medelopers deelneemt aan een georganiseerde loop, waarbij mogelijk ook nog eens veel luidruchtig publiek en duidelijk hoorbare muziek langs het parcours present is. Hiermee wil ik trouwens niets ten nadele van enthousiaste toeschouwers en musici naar voren brengen, laat dat alsjeblieft duidelijk zijn.

Ik ben heel benieuwd wat jullie ervaringen zijn op dit gebied, wellicht zijn die weer compleet anders dan de mijne.

Ook gepubliceerd op Looptijden.nl

3 gedachten over “Tussen bewustzijn en roes

Voeg uw reactie toe

  1. Je hebt weer een prachtig verslag geschreven van wat mij lijkt een runners high. Je kunt het niet oproepen, het verschijnt ineens. Vaak als je ontspannen een flink eind loopt. In je eentje. Tenminste, zo is het bij mij. Natuurlijk hebben andere trainingen en loopjes ook hun charme. Vandaag liep ik b.v. met mijn kleindochter. Maar 4 km, en zooooo leuk. En ook een georganiseerde trail lopen in een nieuw gebied. Ook dat is genieten en soms afzien. Maar de lange langzame duurlopen hebben iets speciaals. En dat beschreef je vandaag uitstekend.

    1. Hallo Margie, hartelijk dank voor jouw leuke reactie. Ik gebruik het liefst Nederlandstalige termen en ik vind “lopersroes” een heel mooie in dit verband. Tijdens de training die ik beschrijf kwam ik daar dus niet in terecht. Ik was mij veel te veel bewust van wat er om mij heen gebeurde. Dat heeft als groot voordeel dat je er een verhaal over kunt schrijven. Verder vind ik het erg fijn om te lezen dat jij soortgelijke ervaringen hebt als ik.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Klein, dapper en snel

Froukje haalt de finish wel!

Runningbenno

Belevingen van een enthousiaste hardloper

Tobatleet

Beleefsels van een Goudse Runner

sportlifecrisis

"Sport, ik wil er veel voor doen maar niets voor laten"

Mari Durieux // Alles over hardlopen

hardloper - hardloopblogger - running junkie - reviews en racereports

%d bloggers liken dit: