Wallenloop 2014: een perfecte zondag

Wat moet je vertellen over een loop waaraan je al voor het derde, opeenvolgende jaar hebt deelgenomen. Waar je in de vorige twee blogs al veel over hebt verteld, zoals het bijzondere decor waarin je mag hollen. Of het aantal rondjes dat je om de vesting rent. Ik kan toch niet weer aankomen met het feit dat het bepaald geen straf is om tussen het plaatselijke station en de sporthal heen en weer te wandelen door de luxe, groene wijken van Bussum en Naarden. Of dat de afstand en duur van die wandeling voor mij een perfecte warming-up zijn. Dat je van die sporthal in korte tijd naar de start wandelt en dat het zaak is om een beetje voorin te vertrekken omdat je anders bijna in de file komt te lopen, zodra de meute na het eerste brede stuk weg rechtsaf het smalle pad de wallen op inslaat. In die val liep ik de eerste keer dat ik hier deelnam. Dat is bij de lezers toch allemaal al bekend?

Het lange lint van lopers
Het lange lint met daarachter een stukje van de vesting

Misschien kan ik beter vertellen dat ik het geen probleem vind om deze loop alleen te volbrengen maar dat het leuker zou zijn om met een bekende over de wallen te struinen. Zoals semi-virtuele loopvriend Jan die al interesse heeft getoond voor deze loop maar die in ieder geval dit jaar gekozen heeft voor een gelijktijdige thuiswedstrijd. Of de jongedame die ik bij de vorige loop ontmoet heb en die ook had aangegeven wel meer leuke, kleinere wedstrijden te willen gaan doen in deze regio. Ik had tenslotte al bedacht dat ik, ook vanwege de verwachte hoge temperaturen, het dit jaar maar eens op mijn dooie akkertje wilde gaan doen. Dan hoefde ik mij dus ook niet af te vragen of degene waarmee ik samen zou lopen wel dezelfde snelheid zou kunnen ontwikkelen als ik. En ik zou in ieder geval meer de gelegenheid hebben om al die vestingonderdelen die ik vorig jaar uitgebreid heb benoemd, nog eens een keer rustig te bekijken en te bewonderen. Gewoon proberen zoveel mogelijk te genieten dus.

Heb ik al eens verteld dat de Naardense Wallenloop, ondanks dat deze in het chique Gooi plaatsvindt, helemaal niet zo prijzig is? € 6,50 voor zo`n bijzondere loop is toch alleszins redelijk te noemen, ook al hol je dan, zoals in mijn geval, vier keer hetzelfde rondje. Dat er nog bijna een gelijk bedrag aan treinkosten bijkomt, is slechts voor mij een aandachtspunt. Het enige minpuntje dat ik nu kan bedenken is het gegeven dat de organisatoren naar het lijkt de aparte website hebben opgedoekt omdat het webadres wallenloopnaarden.nl nu uitkomt bij één summiere pagina met informatie op de site van de organiserende vereniging AV Tempo uit Bussum. Het is te hopen dat de originele website gewoon weer terug in de lucht komt.

Ik was vergeten dat er, vlak voor je vanaf het station sporthal De Lunet bereikt, in de tuin van een ernaastgelegen serviceflat twee grote en werkelijk prachtige beukenbomen te bewonderen zijn. De schitterende, rode bladerenkronen stonden er in de volle zon en met de blauwe lucht eromheen perfect bij om te fotograferen. Helaas neem ik nooit een fototoestel mee als ik ga rennen en dus moet ik deze fraaie plaatjes maar in mijn analoge geheugen opslaan. Wandelend van de sporthal naar de start in de vesting, viel mijn oog voor het eerst op een mooie waterpartij met veel groene bomen op de achtergrond, net aan de buitenkant van de wallen. Had ik al eens eerder vermeld dat je in de trein, komend uit de richting Amsterdam, een eersteklas uitzicht hebt op de fraaie Naardermeer, het oudste nationale park van Nederland en eigendom van de Vereniging Natuurmonumenten?

Wat valt er over mijn deelname aan deze editie van de loop te vertellen? Gelukkig van alles en nog wat. Ik was ruim 20 minuten voor het startschot zou vallen al present, net achter de voorste lopers bij de startlijn.

Klaar voor de start
Klaar voor de start

Ik stond direct achter een groepje aardige, jonge jongens van AV Tempo. Een van hen vroeg mij waarom ik mijn drinkfles in aluminiumfolie had verpakt. Ik vertelde dat ik mijn lauwwarme water graag op die temperatuur wilde houden omdat mijn maag koud water niet prettig vindt. Het viel mij op dat er een camera van TV Noord-Holland aanwezig was, bediend door een jonge vrouw die klaarstond om de start vast te leggen. Op weg naar die startlijn had ik trouwens de lopers van de snelle 7,5 km-loop zien vertrekken. Daar liepen wat personen bij die je met de beste wil van de wereld niet als snelle lopers kan bestempelen. Dat kon zelfs een klein kind eenvoudig constateren. Misschien dat ik mij ook maar eens ga inschrijven voor dat onderdeel. Het lukt mij dan ongetwijfeld om een snellere tijd neer te zetten dan de plus één uur-tijden die ik later in de uitslag terugzag.

Ik ging zoals aangekondigd voor mijn doen echt snel van start en zag zelfs even 13,9 per uur gemiddeld op mijn oude Forerunner 205 staan.

Heel hard weg
Heel hard weg om de meute voor te blijven

Veel te rap natuurlijk voor een man van middelbare leeftijd als ik ben, dus ik liet mijn snelheid maar vlug afzakken naar meer normale waarden zoals 12 en later 11 per uur. Daardoor werd ik al spoedig door velen voorbij gelopen maar dat kon mij niet deren. Ik had mijn eerste doel bereikt, ik was het grote pak voorgebleven. Alleen die ene onverlaat die in de beginfase mij rechts het via het gras inhaalde en vervolgens direct voor mijn voeten opdook, ontlokte mij enige woorden van ongenoegen. De man maakte echter duidelijk dat hij daar niet mee kon zitten en liep bij mij vandaan. Één van de jonge jongens liep op een gegeven moment vlak naast mij en hij zette zijn voeten nogal plat neer op het asfalt. Ik adviseerde hem om met een wat meer verende tred te lopen i.p.v. zo te stampen en direct hoorde je zijn voetstappen een stuk minder duidelijk. Toen ik omkeek zag ik achter mij het lange lint van het grote peloton zich over het pad bewegen. Een leuke aanblik, vooral omdat ik die massa achter mij wist. Een primeur voor mij was het deelnemen aan een georganiseerde loop met aan beide polsen een Garmin Forerunner. Mijn 310XT gaf nog maar één streepje batterijvermogen en ik wilde niet het risico lopen om ergens tijdens de loop zonder deze onmisbare hulp te zitten.

In mijn tweede rondje haalde ik een meisje van ongeveer 12 of 13 jaar bij. Ik vroeg aan haar of zij twee rondjes ging lopen of meer. Zij antwoordde dat zij er twee zou doen en op mijn vraag of zij het wel ging redden kwam als reactie: “Jahoor, als ik maar heeeeeeel rustig loop”. Ik was trouwens, i.v.m. de redelijk hoge temperatuur en een droge keel, direct in de eerste ronde aan het drinken geslagen. Dat beviel die eerste keer niet zo goed, ik kreeg er zelfs een flinke oprisping van. De temperatuur was al aardig opgelopen maar gelukkig stond er een lekker frisse wind aan de westkant van de wallen. Bovendien liepen we ongeveer 85 procent van het parcours in de schaduw, dus dat was heel goed te doen. Er zijn twee plekken op de route waar het pad omhoog loopt. Hier mag ik graag even aanzetten om mijn snelheid te consolideren en om de verzuring in de beenspieren een beetje tegen te gaan. Daar waar het pad naar beneden loopt, ren ik gewoon vol door waar anderen enigszins afremmen. Een bijkomend voordeel van deze tactiek is dat het mij daardoor geregeld lukt om personen die mij kort daarvoor voorbij gelopen zijn, weer terug te pakken. Zo waren er meerdere lopers die dan weer voor mij bezig waren en dan weer achter mij terecht waren gekomen.

Aan de westkant ogen de Naardense wallen duidelijk parkachtig met de relatief ruime paden genaamd “Korte Bedekte Weg” en “Lange Bedekte Weg”. Deze worden aan beide kanten geflankeerd door bomen.

De Korte Bedekte Weg
De Korte Bedekte Weg: lopen in de schaduw

Na de oversteek van de Amsterdamsestraatweg volgt het eerste omhoogje en gaat het pad “Admiraal Helfrichweg” heten. Bij die naam moet ik altijd direct aan het nummer “Uncle Albert/ Admiral Halsey” van Paul McCartney denken. Hier is het niet door bomen beschaduwde en deze keer dus warmste gedeelte. Na het passeren van een bruggetje draagt de rest van het rondje de naam “Vestingpad”. Dit pad heeft een meer bosachtig karakter en het is een stuk smaller en hobbeliger dan de rest van de route.

Drukte op het Vestingpad
Drukte op het Vestingpad

Als je hier met een grote groep renners tegelijk terecht komt, kun je echt niet lekker doorlopen. Daar heb ik gelukkig tot nu toe weinig last van gehad. Het viel mij overigens voor het eerst in die drie jaar dat ik rondrende op dat er op twee plaatsen muren zijn (genaamd “Oostbeer” en “Westbeer”) die vanaf een bastion doorlopen tot aan de wallen en zo de vestinggracht afsluiten. je kunt ook niet altijd overal op letten.

De meest noemenswaardige gebeurtenissen speelden zich af op de westelijke helft van het parcours. Zo stak ik in de derde ronde voorbij een tweetal duidelijk langzamer lopende dames. Ik besefte direct dat het wel eens zo kon zijn dat zij pas in hun tweede ronde bezig waren. Ik was niet lang daarvoor namelijk zelf voorbijgestreefd door een loper in een surfpakachtige outfit. Deze jongeman werd voorafgegaan door een voorfietser, was dus de leider in de koers en had mij daar op een ronde achterstand gezet. Toen ik de tweede langzame vrouw voorbij was, hoorde ik achter mij ineens mijn naam scanderen, vergezeld van andere aanmoedigende kreten. Ik liep in een oranje wk-shirt met mijn voornaam op de rug en zij had als enige die dag de tegenwoordigheid van geest om mij persoonlijk aan te moedigen. Ik stak mijn beide armen en duimen zo ver mogelijk omhoog als teken van dank en rende verder. Ik werd ook voorbijgelopen door een relatief schaars geklede, exotisch ogende dame. Bij het inhalen van de man die even voor mij liep, vroeg zij aan hem in welke ronde hij zat en hoeveel hij er ging doen. Dat had ze natuurlijk aan mij moeten vragen. Direct daarna kwamen we bij het begin van de “Admiraal Helfrichweg” waar we dus weer “bergop” moesten. Hier stak ik het genoemde tweetal terug voorbij maar een eindje verderop liet de vrouw mij weer haar hielen zien. Dit spel herhaalde zich zo’n keer of drie, tot zij voor mij lopend rechtsaf afboog naar de eindstreep waar ik nog rechtdoor mocht om een laatste rondje te rennen.

Op vrijwel hetzelfde punt waar de exotische dame mij voor de eerste keer voorbijgegaan was maar nu een ronde verder passeerde een man mij en ging direct daarna pal voor mij in mijn persoonlijke ruimte lopen. Het kostte mij best wat moeite om contact met de man te krijgen en hem te bewegen mij vrij te laten ademen. Ik ben deze loper voorbij gestoken aan het begin van de “Admiral Halseyroad”, heb hem op achterstand gezet en daarna niet meer gezien. Zoiets doet een hardloper natuurlijk altijd goed. Bij deze editie heb ik bewust gepoogd veel meer om mij heen te kijken en zo goed mogelijk te letten op doorkijkjes en uitzichten. Nu heb ik daardoor voor het eerst gezien dat deze wallen aan de buitenkant ook grotendeels door water omringd zijn.

Het parcours vanuit de lucht
Het parcours vanuit de lucht

De plattegrond laat dat ook duidelijk zien maar je moet voor zoiets natuurlijk wel oog hebben. De laatste paar kilometers ging de vermoeidheid natuurlijk best tellen maar ik slaagde er toch in om gemiddeld 11 per uur te blijven lopen tot aan de finish. Dus geen 10 zoals ik vooraf had bedacht.

Het absolute hoogtepunt van de dag kwam voor mij na de eindstreep. Al hijgend en puffend, de handen vol van alle zaken die ik zojuist aangereikt had gekregen (waaronder een winterse kolsjaal), wandelde ik richting de vesting en bij de meet vandaan. Naast mij liep een vrouw met hoogzwangere buik en aan haar rechterhand een kleine knul. De jongeman zei tegen mij: “meneer ik heb vier rondjes gelopen”.

Camiel in actie
Camiel in actie op Het Vestingpad

Ik wist niet of ik hem helemaal goed had verstaan en antwoordde dat ik dat heel knap van hem vond. Het bleek dat hij één ronde van 4 km zou lopen maar hij dacht dat een ronde 1 km lang was. Dus was hij stug door blijven rennen tot hij de vier rondjes volbracht had. Toen ik vroeg of hij nu niet moe was, gaf hij niet echt antwoord, waarop zijn moeder inviel met de woorden: “een beetje wel hè?”. Later ging ik twijfelen aan het hele verhaal. Zijn ouders zouden hem toch wel, na het volbrengen van één ronde, geroepen hebben dat hij al klaar was en van het parcours gehaald? Toen ik thuis de lijst met uitslagen naliep, zag ik echter een aparte vermelding van een manspersoon die geboren was in 2006 en de 14,5 km had afgelegd in 1:10:46.

Uitslag van de bijzondere jongeman
Uitslag van de bijzondere jongeman

 

 

 

 

Dit 7-jarige talent had de Vestingloop 6,5 minuten sneller dan ik gedaan en daarbij een gemiddelde snelheid van meer dan 12 km per uur aangehouden. In de uitslagen vond ik ook een jongen met dezelfde achternaam en uit dezelfde plaats met geboortejaar 2008 die de 4 km had afgelegd in 18:10 minuten.

Uitslag broertje of neefje?
En die van zijn broertje of neefje?

 

 

 

 

 

 

 

Dat betekent dus een gemiddelde snelheid van ruim boven de 13 km per uur voor een jongeling van slechts 5 of 6 jaar oud. Als dit geen zeer getalenteerde broertjes, neefjes of toevallige naamgenoten zijn, dan weet ik het niet meer. Twee keer WOW, zou ik zeggen. En het bijzondere slot van een perfecte hardloopzondag.

Het wapenfeit van de oudste van de twee lopertjes was ook bij RTV Noord-Holland niet onopgemerkt gebleven want de volgende dag werd er een nieuwsitem aan gewijd in het journaal.

4 gedachten over “Wallenloop 2014: een perfecte zondag

Voeg uw reactie toe

  1. Leuk weer, Arranraja. Viel bij mij gelijktijdig met de Zorgspecialistloop, die ik normaliter had gelopen. Ik sukkel echter met een lastige blessure die mij nu al ruim 2 weken aan de kant houdt. Wordt een lang verhaal, maar ik ben ontsnapt aan een hernia. Te lang in een verjkeerde houding gezeten m.a.g. beenspieren die iets te lang zijn afgekneld en een aantal dagen een slapende rechtervoet. Twee dagen na mijn laatst gelopen DCD loop….. Ik ga ’t aanstaande zondag weer proberen in de KIKArun (10k), wellicht een of twee dagen eerder kort inlopen…. Ook afgelopen zondag moest ik de 10EM overslaan op de Pim Mulierloop. Grrrrrrrrrrrr…….
    Ik blijf je BLOGs lezen. Zelf hou ik vooralsnog qua schrijven looptijden.nl aan, maar zo met die foto’s ertussen is wel wat aansprekender. Dat mis ik bij looptijden.nl.
    Tot horens enneh……..Had je al gelezen over de speciale jubileum editie van de 200e Twiskemolenloop in september 2015? Heeeeeeel misschien ga ik deze solo doen -en dat is 42,2km-, maar we zouden deze ook samen kunnen doen (ieder een halve marathon hardlopen en een halve marthonafstand fietsen). We houden contact!
    Grtz. Jan B.

  2. Heerlijk verhaal weer, kameraad blogschrijver! We hebben het al eerder tegen elkaar gezegd, hoe vaak je een wedstrijd ook loopt, je hebt altijd weer een ander verhaal te melden. Ik ga morgen voor de derde keer de Hemelvaartswedstrijd in Standdaarbuiten lopen en ik weet nu al dat het weer anders gaat zijn dan de voorgaande 2 jaren (al was het alleen maar omdat ik nu de kortste afstand ga pakken). Blijf lekker doorgaan met rennen en schrijven, ik blijf altijd uitkijken naar je epistels!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Klein, dapper en snel

Froukje haalt de finish wel!

Runningbenno

Belevingen van een enthousiaste hardloper

Tobatleet

Beleefsels van een Goudse Runner

sportlifecrisis

"Sport, ik wil er veel voor doen maar niets voor laten"

Mari Durieux // Alles over hardlopen

hardloper - hardloopblogger - running junkie - reviews en racereports

%d bloggers liken dit: