Pr-verpulvering in Het Twiske

In mijn planning had ik bij de datum 9 november 2014 al geruime tijd geleden aangegeven om (uiteraard in Het Twiske) de halve marathon te gaan lopen. Daarbij had ik een streeftijd van 1:59:59 uur genoteerd. Het daadwerkelijk starten op deze afstand echter kwam in het gedrang door de verjaardag van een goede kennis en het verzoek van mijn vrouw om in verband daarmee op deze dag voor een kortere afstand te kiezen. Ik had mij eigenlijk al een beetje neergelegd bij het feit dat ik het bij de 10 km zou moeten laten, toen wij hoorden dat het verjaarsfeest was afgeblazen omdat de jongeman dringend moest overwerken. Dus kon ik mij gelukkig toch gaan richten op de 21,1 km. Goede laatste trainingen gingen als generale repetitie aan deze grote dag vooraf. Ik deed het weekeinde ervoor een rustige 18 km duurloop en op dinsdag nog een lekker snelle 11 km, waarbij ik mijn snelheid van net boven de 11 per uur goed kon volhouden en niet het gevoel had moe te worden. Het lukte mij zelfs in de laatste kilometer, tijdens het beklimmen van de Nesciobrug, een fietsster die langs mij kwam terug te halen. En voorbij te steken nog voor het hoogste punt van de brug bereikt was.

Dat gaf de burger moed en ik ging op mijn Afstandmeten-app via de handige Afstandencalculator uitgebreid km-tijden en gemiddelde snelheden uitpluizen, om te zien met welk plan ik zou gaan vertrekken. Mijn uitgangspunten waren daarbij zoals gezegd om in ieder geval onder de 2 uur te lopen, liever onder mijn pr van 1:59:37 en het allerliefst nog een paar tikkies sneller over de meet te gaan. Uiteindelijk besloot ik om te proberen 5:35 minuten per kilometer aan te houden, zijnde 10.75 km per uur en dan te zien waar het schip zou stranden. Mijn trainingen gingen dus goed, qua tijds- en snelheidsschema was ik tot in de puntjes voorbereid en het beloofde op die zondag wat betreft de weersomstandigheden bijna ideaal te worden. Om het helemaal af te maken, heb ik op zaterdag een kopje stoelgangthee gedronken teneinde de volgende dag verzekerd te zijn van “vrije” darmen. Ik was er derhalve echt helemaal klaar voor.

Twee schermpjes van de Afstandsmeten-app, onderdeel afstandscalculator
Twee schermpjes met berekeningen: de linker met de gemiddelde snelheid
en de rechter met de gemiddelde km-tijd als uitgangspunt

Helaas ben ik op zondagochtend wat aan de late kant van huis vertrokken, waardoor ik slechts kort de gelegenheid had om in te lopen en op te warmen. En daardoor niet aan het gebruikelijke stretchen toekwam. In de zeer drukke kleedkamer sprak een man vlak naast mij tegen zijn metgezel over het handige systeem dat hij had bemachtigd om het startnummer aan het loopshirt te bevestigen. Toen ik informeerde naar de aard van dit systeem, trakteerde hij mij en zijn metgezel op een setje dubbelzijdige plakkertjes waarmee het inderdaad kinderspel is om het startnummer te bevestigen. Hij had de kleefkracht zelf in het begin nog in twijfel getrokken en voor de zekerheid toch aan de bovenkant twee veiligheidsspelden gebruikt, maar dat bleek geheel onnodig te zijn. Ook bij regen en harde wind functioneren ze volgens hem prima. Mogen de veiligheidsspelden als startnummerbevestigingsmiddel nu eindelijk in de geschiedenisboeken belanden. En kunnen deze plakkers niet standaard op ieder startnummer meegeleverd worden? Dat zou echt een hele stap vooruit zijn.

Na een laatste plasje, spoedde ik mij naar de start, die al bijna aanstaande was. Daar kwam ineens Looptijdenvriend Jan aangelopen. Ik had door tijdgebrek slechts kort de gelegenheid met hem te spreken. Hij moest het, vanwege zijn blessureperikelen, die dag wél bij de 10 km moest houden. Onlangs had ik de schermen van mijn gps-horloges aangepast, vanwege de voor mij slechte leesbaarheid bij vier vakjes per venster en daarom de schermen teruggebracht naar slechts twee of drie detailvakjes. Na deze aanpassing kon ik niet direct na de start informatie over mijn snelheid in de eerste kilometer tevoorschijn toveren. Ik dacht dat ik redelijk rustig vertrok, maar die 1e km ging met 5:15 minuten en 11,4 km per uur gemiddeld toch weer te snel en dus moest er enigszins gas terug genomen worden. Ik liep korte tijd achter twee oudere mannen maar ben deze al snel gepasseerd. Toen had ik even daarvoor reeds vanaf de baan het startschot van de 10 EM gehoord, wat juist is, gezien het feit dat deze afstand 5 minuten later werd weggeschoten. Michael Woerden, de koploper en latere winnaar op deze afstand en een renner die al jaren alle loopwedstrijden in de regio frequenteert, kwam al voor het 3 kmpunt langsvliegen.

Meestal noem ik niet uitputtend mijn kilometertijden maar in dit verslag ga ik jullie vermoeien met de complete reeks. Omdat ik hem zo bijzonder vind. Ik heb ook voortdurend mijn gemiddelde snelheid over de hele loop en die tijdens elke kilometer in de smiezen gehouden. Soms zakte ik af naar 10.6 per uur maar dan zette ik direct iets aan en en al snel kon ik dan weer 11 per uur aflezen. De 2e km ging met 5:28 al in een voor mijn doelstelling beter passende tijd dan de 1e. Er gingen vanzelfsprekend van meet af aan lopers die dezelfde afstand deden mij voorbij. Maar er kwamen voor mijn gevoel de hele koers maar weinig 10 EM- en 10 km-renners langs. Dat heb ik hier weleens anders meegemaakt. Twee goed in het pak zittende jongedames kwamen ook voorbij, maar ik had het gevoel dat ik die nog wel zou tegenkomen later in de koers. Al liepen ze in die fase langzaam bij mij weg. Gaandeweg de tweede 5 km zag ik dat zij langzamerhand een steeds langere sliert met (oudere) mannen in hun kielzog kregen. De 3e km ging met 5:24 weer wat sneller dan de vorige en dat wisselpatroon hield ik met 5:29 (4e) en 5:25 (5e) aardig vast. Het ging prima dus !!

Ik ontdekte mijn vriendinnen de Schotse Hooglanders in een kleine door bomen omzoomde wei, juist voorbij het meer open stuk grasland waar ze meestal verblijven. Hier nam ik de eerste slok uit mijn dubbelwandige drinkfles. Heel even meende ik dat de bolle, doorzichtig plastic dop die de bovenkant ook dubbelwandig afsluit, had losgelaten en gevallen was. Dus stopte ik snel en keek om. Verkeerde waarneming, want de dop was door mijn bewegingen gewoon weer keurig bovenop de fles terechtgekomen. Gelukkig verloor ik hier slechts heel weinig tijd door, slechts enkele seconden. Na 6 km (tijd over de km daarvoor: 5:21, ergo een kleine versnelling) ontwaarde ik twee door vrouwen bereden paarden die stonden te wachten om over te steken. De ruiters deden dat oversteken een beetje plagerig, precies vóór ik eraan kwam. Ik speelde het spelletje mee door even te versnellen. De ene vrouw, die het sein tot oversteken had gegeven, moest hier om glimlachen. Direct daarna zwaaide ik naar twee oudere mensen die gedraaid op een bankje mijn kant uit zaten te kijken. Er stonden hier koeien in de wei en die hadden wat flatsen achtergelaten op het stuk pad waar wij overheen moesten. Dat was even er omheen en er tussendoor laveren geblazen. De twee veeroosters ter plekke kwam ik zonder problemen over. Het is wel altijd handig om tijdelijk de paslengte wat te verkorten en voorzichtig op het rooster te stappen teneinde niet klem te komen zitten tussen twee stangen.

Ik liep dit gedeelte voor de vierde keer maar zag nu pas voor het eerst de vaart die aan de rechterkant door een opening in het riet te bewonderen was. Er overheen kijkend, ontwaarde ik in de verte eerst een rijdende trein en daarna in de verte de hoge flats aan de zuidkant van Purmerend. Ik volbracht de 7e km in 5:25 en hield het tempo er nog altijd lekker in. Ineens had ik door dat het eerdergenoemde vrouwentweetal niet zover voor mij weer in beeld kwam. Nu had ik een mooi richtpunt om naartoe te lopen. Ik wist dat ik eenvoudigweg mijn snelheid diende te continueren en dat klopte aardig want bij het 8-kmpunt had ik ze achterhaald. Mijn tijd over deze kilometer was 5:30 minuten, dus ik had mij toch iets door hen laten beïnvloeden. Nu was het mijn beurt om een tijdje van hun slipstream gebruik te maken, dacht ik. Ik ging ze op gevoel toch vrijwel meteen voorbij want, zo realiseerde ik mij ik naderhand, ik was niet harder gaan lopen maar zij langzamer. Als ik bij ze zou blijven plakken zou ik mijn gedroomde tijd waarschijnlijk niet gaan halen. Dit gevoel bleek later te kloppen aangezien de dames net boven de 2 uur binnenkwamen. Redelijk rap maakte ik mij uit de voeten. Echter de 9e km was met 5:35 wel mijn op-één-na-langzaamste van de dag. En dat terwijl ik de wind hier nu eens niet tegen had. Er stonden op dit lange stuk parcours aan de noordwestkant zoals meestal weer een hoop koeien lekker te dromen in de wei.

Hierna begon ik te knabbelen aan de banaan die ik de hele tijd in mijn hand had gehouden. Die leverde in het tweede deel van de race wellicht wat extra energie Bovendien kon ik de schil mooi achterlaten bij de drinkpost die weldra zou volgen. Hardlopen is vooruitzien, nietwaar?! Een net voorbijgekomen renner stak in een bocht een stukje af over het gras. Aan dat soort praktijken weiger ik deel te nemen. Je loopt de volledige 21,1 km of helemaal niet. Bij de drinkpost na 10 km (de kilometer ging in 5:31) kon ik het groepje met de oudere mannen, die allemaal stopten om te drinken, in één keer voorbijsteken. Ik stiefelde lekker door want ik had tenslotte mijn mobiele drankvoorraad aan mijn gordel hangen. Op bijna 11 km waren duikers bij een stukje strand in het water van de Stootersplas bezig. Meestal zie je die aan de andere kant van de plas, zo ongeveer bij het 5-kmpunt. Ik voelde mij nog steeds goed en deed over deze kilometer 5 minuten en 33 seconden. De helft van mijn monstertocht zat er derhalve al op. De twaalfde ronde ging in 5:25, ik had warempeltje weer een beetje versneld en was nu terug op het stukje pad dat ook direct na het 3-kmpunt genomen moest worden.

Parcoursoverzicht van de halve marathonloop in Het Twiske
Parcoursoverzicht van de halve marathonloop in Het Twiske

Na ongeveer 12,5 km kwamen er een man en een vrouw voorbij, waarschijnlijk 10 EM-lopers. Ik wilde wel aanhaken maar dat lukte niet echt en ze liepen langzaam bij mij weg. De 13e kilometer ging met 5:33 minuten ook weer iets langzamer dan de vorige. Ook hier stonden een paar koeien in de groene wei en er kwam net een koppeltje ganzen met landingsplannen aanvliegen. Het stuk langs de Ringvaart en het enige die dag dat echt pal tegen de wind in ging, leverde de langzaamste kilometer op met 5:35:1 minuten. Wel bleef ik met deze score weer onder mijn geplande, gemiddelde kilometertijd. Het liep dus nog steeds hartstikke goed! Er werd mij hier een hart onder de riem gestoken door twee langsfietsende organisatievrijwilligers. In het weiland aan de rechterkant was het wederom even genieten van een aantal koeien en een heleboel op de grond bivakkerende ganzen. Net voor het einde van deze kilometer, toen de route zich met een haakse bocht van de vaart en uit de wapper verwijderde, kwam een man over mij heen. Hij zei iets over de wind waar wij weer even vanaf waren. Ik zette een beetje aan maar kon ook hem niet bijbenen. Iets verderop ging hij linksaf naar de finish, waar ik rechtsaf moest voor de laatste 6,5 km. Het aanzetten had er wel toe geleid dat ik de 15e km boven de 11 per uur liep in 5:26 minuten. Nog immer volgens plan, derhalve.

Weer op het stuk van het parcours dat door alle langere afstanden gevolgd dient te worden en net voor de 16 km, haalde ik een jongere man in en stak hem op een bruggetje voorbij. Kilometertijd hier: 5:30. Daarna was ik wel even bang om verkeerd te lopen. Ik rende alleen zonder zichtbare renners voor mij en ik had dat deel pas één keer eerder aangedaan. Met de prestatie die ik aan het neerzetten was, zou het natuurlijk eeuwig zonde zijn om verkeerd te lopen en daarmee kostbare tijd te vermorsen. Een paar bochten verder waren er gelukkig wel weer mannen voor mij in de verte. Steeds had ik er goed de spat in, getuige de tijd van 5:27 over km nummer 17. Halverwege de volgende “ronde”, kwam er ineens een echt snelle loper voorbij flitsen. Mijn eerste gedachte was dat hij dan zeker twee keer de halve marathon liep want hij had een veel te hoge snelheid om al die tijd achter mij gelopen te hebben. Maar dan zou hij over ongeveer 38,5 km pak-hem-beet 1:36 uur gedaan hebben en dat zou een wereldtijd geweest zijn. Dus of hij was veel te laat van start gegaan, of hij deed niet mee aan de georganiseerde loop en liep voor zichzelf het 21,1-traject.

Ik rende nog steeds goed door en verbaasde mijzelf met mijn snelheid en km-tijden. De 18e km ging ineens weer in 5:21 en de 19e in 5:23. “Wauwwww” riep ik toen bleek dat ik nog immer op 11 per uur gemiddeld liep. Wat gebeurt er hier allemaal? Er was vóór mij verder geen renner te bekennen en ik moest alleen zorgen zonder kleerscheuren langs wat wandelaars en hun honden te geraken. Dat ging gelukkig wonderwel goed, het waren stuk voor stuk modelhonden. Hierna begon gevoelsmatig de koek enigszins op te raken en moest ik mijzelf aansporen om op dezelfde voet door te blijven gaan. Gelukkig kwam er, als een reddende engel, een jonge renster in zicht. Ik zag dat zij veel minder snelheid had en dat ik haar spoedig kon opvegen. Een dergelijke stimulans had ik even hard nodig. Eigenlijk was het jammer dat ik haar alweer snel voorbij was en het daarna opnieuw helemaal solo moest zien te rooien. In het voorbijgegaan heb ik haar nog wel even aangemoedigd.

Op het stukje dat ik voor de derde keer die dag moest verhapstukken (in km 2, 14 en 20), kwam mij een mannelijke loper tegemoet. Hij was dus net begonnen aan het laatste stuk van 6,5 km en zou als allerlaatste binnenkomen in 2:37 uur. Doorstoempen naar de eindstreep was nu voor mij het parool en dat lukte met de 20e km in 5:30 minuten wonderwel. Net na het 20 kmpunt stond een fotograaf en ik had de tegenwoordigheid van geest om mijn renpet even af te zetten om beter herkenbaar op de kiek gezet te worden.

Onderweg naar succes
Onderweg naar succes (foto: Jeroen Otten, JenT Fotografie)

Vlak voor of net op de baan raadpleegde ik maar weer eens mijn horloge en zag dat ik op 1:53 zat. Toen heb ik zo goed en zo kwaad als het ging aangezet, haalde in de laatste meters een snelheid van 13,55 km/u en finishte in 1:54:39. Daarmee was ik 4:58 minuten sneller dan vorig jaar en had ik een, in mijn beleving, waanzinnige verbetering van mijn pr gerealiseerd. GPS is dan misschien “Geen Precies Systeem” maar geeft toch wel informatie die exact genoeg is om er een koers als deze mee te plannen en zo tot een goed resultaat te komen. En die prestatie heb ik helemaal alleen neergezet want uit mijn verhaal hebben jullie hopelijk wel al kunnen concluderen dat ik 99 procent van de tijd solo heb gelopen.

Tabel-halve-marathon-Twiske-9-11-14
De tabel met alle informatie per km op een rijtje

Na heel even te hebben stilstaand uithijgen, ben ik meteen rondjes op de baan gaan wandelen. En heb ik tijdens dit uitlopen enkele na mij binnenkomende lopers een ultiem hart onder de riem gestoken met kreten als “dat gaat nog heel soepel”, “even de bocht door en dan een eindsprint” of “houd vol, je bent er bijna”. Ook al ben je op de laatste meters, het is echt heel fijn als je nog even wordt aangemoedigd. Ik heb een kopje gratis thee getapt en al wandelend opgedronken en heb daarna in de vrijwel lege kleedkamer zitten nagenieten. Voor zover ik dan tenminste besefte wat ik voor elkaar had gekregen. Als ik er goed over nadenk, kan ik het nog steeds niet helemaal geloven, dat ik gewoon 21 km lang gemiddeld iets boven de 11 km per uur heb gelopen en onder de 5:30 minuten per kilometer. Aan de andere kant, geniet ik nu nog steeds na en kan ik er wel mee toe tot het einde van het jaar. Misschien dat ik in maart weer een nieuwe poging ga wagen op de halve, want deze is toch wel heel erg goed bevallen.

Oorspronkelijk ook gepubliceerd op Looptijden.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Klein, dapper en snel

Froukje haalt de finish wel!

Runningbenno

Belevingen van een enthousiaste hardloper

Tobatleet

Beleefsels van een Goudse Runner

sportlifecrisis

"Sport, ik wil er veel voor doen maar niets voor laten"

Mari Durieux // Alles over hardlopen

hardloper - hardloopblogger - running junkie - reviews en racereports

%d bloggers liken dit: