Middenmeerloop 2014: niet slecht, maar ….

De Middenmeerloop is één van de twee lopen die jaarlijks (deze loop al voor de 55e keer) worden georganiseerd door Athletische Vereeniging 1923, meestal afgekort naar AV’23. Het beroemdste lid van deze club is cabaretier/ marathonloper Dolf Jansen, die ik er overigens nog nooit ben tegengekomen. Beide lopen komen bij wijze van spreken door mijn achtertuin en volgen zo’n beetje geheel (de Nescioloop) of gedeeltelijk (de Middenmeerloop) mijn trainingspaden. Dus is deelname voor mij vaste prik en ook ideaal omdat ik gewoon van en naar de atletiekbaan in Sportpark Middenmeer in Amsterdam Watergraafsmeer kan wandelen. Zo’n wandeling van pak-hem-beet 25 minuten is voor mij zowel de ideale opwarming vooraf alsook een goede afkoeling na de gedane inspanning. Omdat de trimloop in de categorie “klein” valt en het parcours niet al te zwaar of buitenissig is, zie ik deze 10 km tevens altijd als een potentiële kandidaat om een poging te wagen tot aanscherping van mijn beste tijd bij een georganiseerde loop. En dan het liefst met minimaal 6 seconden, zodat ik, ook voor het eerst bij zo’n gelegenheid, onder de 50 minuten zou kunnen eindigen. Mijn echte pr, gelopen tijdens een training, is nog een kleine halve minuut sneller en lijkt toch wel onaantastbaar.

In Het Parool, het dagblad dat zich vooral richt op Amsterdam, stond op de maandag direct na de hoofdstedelijke marathon en tevens die voorafgaand aan de Middenmeerloop een interessant artikel over sportpsychologie. Het verhaalde hoe een team van sportpsychologen en studenten sport- en prestatiepsychologie van de UVA en de VU, lopers tijdens de marathon op strategische punten hadden bijgestaan. Door het geven van allerlei tips en het roepen van aanmoedigingen of een stukje meerennen met individuele lopers staken zij de deelnemers een mentaal hart onder de riem. Door het ontvangen van een positieve boodschap en door op allerlei manieren afleiding van de lichamelijke pijnen of -uitputting te zoeken, zouden de renners weer nieuwe energie krijgen en door kunnen gaan. In veel gevallen blijkt het te werken en als ervaren loper weet ik dat ook eigenlijk wel. Het is alleen zaak op de momenten dat je denkt er doorheen te zitten, jezelf mentaal zodanig op te peppen dat je weer voluit verder kan gaan. Dat wilde ik althans tijdens deze loop eens gaan uitproberen, ook al omdat het mij een handig hulpmiddel lijkt bij een poging tot pr-verbetering.

Ik had mijn beide Garmin-horloges om een pols gedaan, omdat mijn 310XT nog maar één streepje batterij over had en ik zo eigenwijs ben dat ik die kleine accu pas weer wil opladen als hij echt 100 procent leeg is. Dus ging mijn oudere 205 voor de zekerheid dienst doen als backup-tijd- en afstandswaarnemer. Ik was deze keer wat laat van huis vertrokken maar ik had mijn startnummer al op mijn kleding gespeld en de aparte chip al aan mijn schoen. Die noodzakelijke attributen had ik de dag ervoor afgehaald bij het dichtstbijzijnde filiaal van de sponsorende hardloopwinkelketen. Dat scheelde mooi weer het in de rij staan en het in de kleedkamer altijd wat onhandige opspelden van het nummer en met tie ribs vastmaken van de chip. Mijn tas en plas droppen op de daarvoor aangewezen plaatsen was voldoende en ik kon naar buiten om wat te gaan warmrennen op de mooie atletiekbaan.

Nog voor ik buiten was kwam ik Janine, mijn DtD-loopmaatje, tegen en vroeg ik haar wat zij van plan was die ochtend. Zij wilde in ieder geval voor een tijd onder de 50 minuten gaan, en dus zei ik dat ik zou proberen haar zo lang mogelijk te volgen. Eenmaal op de baan zag ik een redelijk jonge, blonde vrouw die snel en zeer soepel aan het inlopen was. Direct vroeg ik mij af wat voor tijd zij zou gaan scoren. Ik ging zo lang mogelijk door met inlopen en en een beetje rekken en strekken. Pas toen de speaker opriep om naar de start te gaan, liet ik mij daartoe verleiden. Er stond al een aardig pak renners klaar en ik liep er van alle kanten omheen om Janine te lokaliseren. Ik kon haar, klein van stuk als zij is, absoluut niet ontdekken in de kleine menigte en stelde mij toen maar iets achter de voorsten op, naar schatting op de tiende rij.

Toen het startschot viel, heb ik eerst horloge 205 aangezet, en daarna, precies op de mat, klokje 310XT. Het begin was in mijn beleving wat ongelukkig, want na de eerste meters op de ruime baan, moesten we direct linksaf door een smalle opening om de baan af en de fietspaden op te gaan. Dat punt zorgde natuurlijk voor een kleine opstopping en een directe onderbreking van het loopritme. Ik had het gevoel dat ik door deze hekpassage meteen al wat had moeten inleveren op mijn pr-schema en besloot even flink gas te geven. Ik kon, zelfs met twee horloges om, echter niet goed zien hoe snel ik ging door de drukte om mij heen. Ik moest opletten op de andere lopers om mij heen en had dus niet de gelegenheid om uitgebreid op de schermpjes van mijn Garmins te turen. Toen ik die kans wel had, zag ik dat ik al snel op 12,9 per uur zat, en naar ik meen zelfs even boven de 13. Te snel voor mijn doen dus toch weer. Janine zei later dat je op gevoel moet lopen maar dat werkt bij mij niet zo goed omdat ik altijd vrolijk meega met de lopers voor mij en dat is doorgaans te snel.

Mijn elektronische uurwerkjes gaven wel verschillende cijfers aan. Volgens de 310 ging mijn tweede kilometer in 5.35 minuten terwijl de 205 4:34 minuten aangaf. Die laatste tijd zou veel beter kunnen kloppen en daaruit moet ik afleiden dat het oudere, goedkopere en kwalitatief mindere horloge in de lange tunnel onder het spoor beter contact had gehouden met de satelliet dan het nieuwere en meer geavanceerde hulpmiddel. Ik liep lekker makkelijk de eerste kilometers. Wel kwamen er al veel lopers en loopsters voorbij schuiven. Vooral de loopsters die over mij heen kwamen, hun achterkant lieten zien (wat ik niet onoverkomelijk vond) en vervolgens hun hielen lichtten, vond ik wel spijtig. Een mannelijke loper, daarentegen, die mij passeerde en te snel vlak voor mij naar rechts kwam moest ik met een armgebaar uit mijn loopzone houden.

Langs het kanaal kwamen er veel lopers van de andere kant. Ik dacht even dat de organisatie het parcours op het laatste moment had aangepast en verderop op het pad een keerpunt had neergelegd. Deze lopers hadden echter geen nummers op hun borst of buik, derhalve deden ze niet mee aan de loop. Het was dus gewoon toevallig druk op dit voor mij overbekende stukje fietspad. Ik werd nog steeds regelmatig gepasseerd. Na pakweg 3,5 km kwam er een vrouw naast mij lopen die ongeveer hetzelfde tempo liep. Met deze loopster van AV Monnickendam bleef ik ongeveer 4 km gelijk op lopen. Wel moest ik af en toe een metertje op haar toegeven en ik zag ook dat mijn kilometertijden al vrij snel boven de 5 minuten kwamen te zitten. Geen goed teken als je onder 50 minuten wil gaan eindigen.

Het lopen ging al vlug naar mijn idee niet meer zo soepel en ik had het gevoel op mijn tanden te moeten bijten. Het Paroolartikel kwam in mijn gedachten, ik moest gewoon zorgen er in mijn hoofd van overtuigd te zijn dat ik deze snelheid wel kon volhouden. Dat ging nog een tijdje maar kort na het 7 km-punt lukte het toch niet echt meer en moest ik de vrouw uit Monnickendam definitief laten gaan Eenmaal in de bebouwde kom van Diemen liep ik voor mijn gevoel een stuk langzamer en kon ik ook niet meer versnellen. Het parcours was weer iets anders dan vorig jaar, door werkzaamheden in het centrum en dat leverde één vervelend puntje op bij het passeren van een flatgebouw. Dit stuk door Diemen loopt sowieso niet zo geweldig lekker. Ik verlangde naar het einde.

In de laatste kilometer kwam ik langs het huis van loopmaatje Janine. Haar man stond met (vermoedelijk) zijn of haar ouders pal voor hun huis langs de kant van de weg te kijken. Dit gaf mij het idee dat Janine nog niet gepasseerd was en dus achter mij moest lopen. Misschien voelde ze zich toch niet fit en deed ze het kalm aan. Hoe onaardig het misschien ook klinkt, het idee dat ik eens een keer voor haar zou kunnen eindigen gaf mij weer nieuwe moed Ik zag dat mijn tijd nog onder de 48 minuten zat, dus wat was er nog mogelijk? De fietsbrug op over de A10 en terug de Watergraafsmeer in was even zwaar en doorbijten geblazen. Evenals de start was ook de aanloop naar de finish anders dan vorig jaar. De route ging niet rechtdoor naar de hoofdingang van de atletiekbaan maar rechtsaf en daarna linksaf om de hockeyvelden heen. We kwamen op die manier via een achterdeur de baan op aan het begin van een bocht, terwijl de finish aan het einde van diezelfde ronding lag. Ik had nog zo goed mogelijk gas gegeven en een enkele loper gepasseerd.

Janine stond vlak voor de eindstreep mij luidkeels aan te moedigen,en was dus toch al gefinisht. Ik kwam in 50:39 over de meet. Het bleek dat Janine bij de start helemaal voorin was gaan staan en gewoon maar even 45:36 te hebben gelopen, een waanzinnig snelle tijd voor iemand die drie jaar geleden nog boven de 50 minuten liep. Ik was achteraf blij dat ik niet met haar had geprobeerd mee te komen omdat ik mijzelf dan zeker in een vroeg stadium zou hebben opgeblazen. Nu was dit mijn snelste tijd bij de Middenmeerloop, mijn op-één-na snelste tijd bij een georganiseerde 10 kilometer en mijn op-twee-na snelste tijd ooit op deze afstand. Naast Janine sprak ik ook Machtelt, die naast mij kwam staan en vroeg hoe het gegaan was. Deze AV’23-loopster is, net als ik, altijd te vinden in de plaatselijke tegelklassementen behorende bij het Hardloopspel van Looptijden.nl. Bij het uitpuffen sprak ik nog een paar andere lopers en zag ik een gedeelte van de prijsuitreiking. De soepel inlopende vrouw van voor de start werd gehuldigd als winnares bij de senioren. Zij had met 38:32 een behoorlijk snelle eindtijd gescoord en ik bleek er dus wel aardig kijk op te hebben gehad bij mijn warming-up.

Mijn 50:39 vertelt mij dat er hoop is om ooit de barrière van de 50 minuten nog eens te slechten. Dat is de positieve conclusie van deze dag. Toch blijft er ook een negatieve gedachte bij mij hangen. Als ik wat minder voortvarend was geweest in de eerste kilometers en op het moment dat ik, na zo’n 7 km, begon in te zakken mentaal wat sterker en een tikkeltje harder voor mijzelf, zou ik ongetwijfeld veel dichter in de buurt van die magische tijdsgrens gekomen zijn. Of misschien wel eroverheen. De weersomstandigheden waren tenslotte vrijwel ideaal voor een toptijd en zelfs het voor mij wat minder prettig lopende laatste gedeelte in de bebouwde kom van Diemen was niet zodanig beroerd dat ik er niet sneller overheen had kunnen gaan. Overigens was de Monnickendamse dame ook 14 tellen tekort gekomen om onder de 50 minuten te eindigen. Ik had haar dus niet alleen moeten bijsloffen maar zelfs nog voorbij moeten steken en een eind achter mij laten om mijn tijdsdoel te bereiken. Een kanttekening daarbij is overigens ook dat mijn beide gps-horloges een afstand van minder dan 10 km registreerden en dat de parcourstekening op de website van de loop die afstand eveneens niet haalde. Dus wat is deze tijd nu echt waard? Toch houd ik goede hoop dat het in de nabije toekomst wel een keer gaat lukken tijdens een georganiseerde trimloop.

Ook gepubliceerd op Looptijden.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Klein, dapper en snel

Froukje haalt de finish wel!

Runningbenno

Belevingen van een enthousiaste hardloper

Tobatleet

Beleefsels van een Goudse Runner

sportlifecrisis

"Sport, ik wil er veel voor doen maar niets voor laten"

Mari Durieux // Alles over hardlopen

hardloper - hardloopblogger - running junkie - reviews en racereports

%d bloggers liken dit: