Driedorpenloop 2014: hoe warm het was …..

Deze loop had ik al langer in het vizier maar om meerdere redenen was het er nog niet van gekomen om ook daadwerkelijk te gaan deelnemen. Óf het kwam niet uit op de gezinskalender, óf mijn gezondheid stond het niet toe, óf het weer was zodanig dat het niet uitnodigde de reis naar Kortenhoef te maken. De naam van deze plaats doet mij trouwens altijd meteen denken aan een typetje van Kees van Kooten en wel dat van de amateurwielrenner op leeftijd die op zijn palmares alleen “2e plaats in de Ronde van Kortenhoef 1971” had staan.

Dit jaar waren er eindelijk eens geen belemmeringen en dus kon ik voor het eerst voor deze trimloop afreizen naar het Gooi. Ook een persoonlijke primeur was de combinatie van de autorit naar het bezoekerscentrum van Natuurmonumenten in ‘s-Graveland, waar ik de auto ging parkeren, en de aansluitende lange wandeling van 2,1 km naar sporthal De Fuik in Kortenhoef. Bij deze hal zouden start en finish van het loopevenement plaatsvinden. De wandeling van naar schatting een kleine 25 minuten zou een mooie beenspieren-opwarmer zijn en dat kwam ook zo uit. Het was niet druk bij het afhalen van het startnummer, waarvoor je tot de dag ervoor nog kon voor-inschrijven. Dat is een behoorlijk luxe situatie vergeleken bij sommige andere lopen. Voor de toiletten stonden trouwens wel lange rijen, er waren er ook wat weinig beschikbaar. Dit was mijn vuurdoop bij een 12 km-loop, een voor trimlopen nogal incourante afstand.

Startnummer Driedorpenloop
Je bent altijd maar een nummer 🙂

Omdat ik het parcours niet kende en derhalve niet wist of er snel een vernauwing zou komen, positioneerde ik mij bij de start, net als in Naarden, vlak achter de voorsten teneinde snel te kunnen vertrekken. Een jonge vrouw, die vlak naast mij stond, vroeg of er onderweg bordjes zouden zijn die aangeven welke richting je moest volgen, Ik kon niet anders dan vertellen dat ik hier voor het eerst aan de start stond en dat ik er vanuit ging dat die richtingaanwijzers voorhanden zouden zijn. Met 12,9 per uur schoot ik weg. Dat snelle starten bleek overigens niet echt nodig te zijn geweest omdat de eerste 2 km zich afspeelden in een woonwijk zoals er honderden zijn in dit land. Met ruime straten dus. Sowieso heb ik tijdens deze loop geen enkele keer last gehad van snijders, duwers of andere hardlooppiraten, een gegeven dat positief te noemen is. Slechts één keer wist ik iemand rechts achter mij van wie ik de indruk had dat hij mij aan die kant wilde gaan inhalen terwijl de ruimte daar beperkt was. Ik heb toen met opzet mijn snelheid iets verhoogd, waardoor ik vlak achter een schuin rechts van mij lopende voorligger aansloot. De inhaler moest toen wel achter mij langs naar links om, daar waar alle ruimte was, te gaan passeren. Dat gaf mij een tevreden gevoel.

In de eerste kilometer wilde ik de riem van mijn heuptasje strakker trekken, omdat ik hem wat te los vond zitten. Door dit gebrek aan spanning ging het geheel van riem, tasje en alle andere zaken die ik eraan heb hangen te veel om mijn middel naar links draaien. Dit aansnoeren had ik beter niet kunnen doen omdat ik tijdens deze poging de sluiting lostrok. Gelukkig kon ik het hele zaakje bijtijds opvangen. Het kostte mij echter wel enige moeite om de boel weer dicht te krijgen, wat ten koste ging van de concentratie bij het rennen. Een les voor de volgende loop om voor de start te zorgen dat de riem op de juiste spanning om mijn buik zit.

Ik was mij tijdens het rondje door de Kortenhoefse woonwijk al aan het verheugen op het moment dat wij deze bebouwde kom zouden verlaten. Ik had namelijk verwacht dat wij dan tussen de weilanden op fietspaden zouden lopen en mooie natuur en vergezichten zouden zien. Dat was één van de voornaamste redenen dat ik mij voor deze loop had ingeschreven en helaas viel het dus in dit opzicht nogal tegen. Het werd wel wat landelijker richting Ankeveen, maar we liepen wel bijna steeds langs huizen aan één kant en het natuurschoon liet vooralsnog op zich wachten. Bij het binnenkomen van Ankeveen, op het punt waar de wegen voor de 7 km- aan de ene kant en de 12- en 21 km-lopers aan de andere kant zich scheidden, speelde een blaasorkestje vrolijke deuntjes. Mijn gemiddelde snelheid was intussen langzaam aan het terugzakken tot uiteindelijk 11,6 per uur. Er waren trouwens veel klappers en aanmoedigers langs de route en dan is natuurlijk altijd leuk.

Ankeveense Plassen
De Ankeveense Plassen

Op het Ankeveense stuk, zo tussen tussen km’s 4,5 en 6,5 liep ik samen op met een vrouw die mij niet lang daarvoor voorbij gelopen was. Het was niet afgesproken maar wij wisselden elkaar af aan kop en liepen dus prettig in ongeveer hetzelfde tempo. Maar na zo’n 2 km kon zij het niet meer volhouden en moest ik haar achter mij laten. Kort voor mij renden toen al, zij het wel achter elkaar, twee inwoners van Ankeveen die zo ongeveer om de drie meter bekenden groetten of gegroet werden. Dat was natuurlijk leuk voor de betreffende lopers maar als je er de hele tijd vlak achter loopt, gaat het wel een klein beetje vervelen. Op dit stuk heb ik, ter compensatie, gelukkig een paar high fives kunnen geven aan kleine kinderen.

In Ankeveen ging het grotendeels over doorgaande wegen, maar ook weer een stukje door een woonwijk. Bij een drinkpost aldaar zag ik voor het eerst een vrouw die steeds stopte en wandelend wat water naar binnen werkte om vervolgens weer aan te zetten en van mij weg te lopen. Dit ritueel herhaalde zich een paar keer tot ik haar definitief voorbij ging. Later, toen ik de terugwandeling richting de auto al begon, zag ik hoe deze dame de eerste vrouw werd op de halve marathon. Op één van de twee stukjes alleen-liggend fietspad die het parcours rijk was, tussen Ankeveen en ‘s-Graveland, mocht ik het enig echt mooie natuurbeeld aanschouwen. Een voor mij overbekend geel-paars bordje gaf aan dat het ging om een terrein van Natuurmonumenten, en wel om een deel van de Ankeveense Plassen.

Ankeveense Plassen
De Ankeveense Plassen

Op de site van de loop wordt gemeld dat lopers de omgeving van de loop zo mooi vinden: “De Driedorpenloop heeft onder de lopers een erg goede naam opgebouwd. Vaak krijgt de organisatie van lopers te horen dat ze het een geweldig mooie omgeving vinden waar gelopen wordt”, Dat is dus maar wat je gewoon bent. Ik ben dus blijkbaar nogal verwend met de lopen die ik al gedaan heb, zoals de Wallenloop Naarden, de Twiskemolenloop en de Geinloop. Je zou ook kunnen zeggen dat de directe omgeving hier in het Gooi heel mooi is, maar net niet het stuk waarin gelopen wordt.

Na dit kleine beetje moois volgde er een erg warm stuk door ”s-Graveland. Om te beginnen liep de route over een klein industrieterrein en daarna volgde een lange, rechte weg tussen de bebouwing door. Daarbij liepen we in de volle zon en uit de wind. De verkoelende bries werd hier vrijwel overal tegengehouden door de huizen ter rechterzijde. Bij iedere boom was ik blij met even een beetje schaduw en als de verkoelende wind tussen de huizen door blies was het helemaal een verademing, hoe kort die ook duurde. In ”s-Graveland zag ik op een gegeven moment links een van de buitenplaatsen van Natuurmonumenten. De herenhuizen die op dit stuk rechts van de weg stonden heb ik waarschijnlijk gemist door de warmte en vermoeidheid of omdat ik net naar de andere kant naar het terrein van Natuurmonumenten keek. Er zou in mijn beleving een veel mooiere loop te houden zijn op de buitenplaatsen aan die andere kant van het water dat de langgerekte dorpskern van ‘s-Graveland in tweeën deelt.

Route Driedorpenloop
De route vanuit de ruimte

Voor mij ging een man, die in het zicht van bekenden kwam, ineens raar van links naar rechts uitzwaaiend lopen. Als niet duidelijk was dat hij dat deed om heel erg op te vallen voor die bekenden, zou je gedacht hebben dat hij door de hitte bevangen was geraakt. Voorbij het bewuste huis liep hij echter weer keurig in een rechte lijn. Ik had al die tijd best nog wel een behoorlijk strak tempo kunnen handhaven, zelfs met de hoge gevoelstemperaturen. Mijn snelheid lag ruim boven de 11 per uur, mijn km-tijden onder de 5:15 minuten en mijn hartslag zat keurig rond de 170.

In deze laatste kilometers begonnen zowel mijn fikse inspanning als de overvloedige zonnewarmte en het gebrek aan koeling zijn tol te eisen en gingen deze cijfers omlaag dan wel omhoog. Ik raakte zo langzamerhand vermoeid en het feit dat we weer de woonwijk van Kortenhoef in moesten, was voor mij geen mentale opkikker. Eerder zorgde dit laatste stuk van nogmaals slingeren door de wijk en het veelvuldig bochten maken tot letterlijk aan de eindstreep, voor een beetje demotivatie. Vlak voor de meet was daar ook nog een coach op een fiets die een paar lopers voor mij van alles toeschreeuwde. Daar ergerde ik mij even redelijk aan.

Bij het over de eindstreep gaan werden zowaar mijn naam en mijn woonplaats omgeroepen en ik kon tevreden zijn met de goede eindtijd van 1:02:07, die maar een ruime minuut boven mijn pr op deze afstand ligt. Hoe dan ook is dit mijn beste tijd op deze afstand tijdens een trimloop, omdat dit de eerste keer was dat ik 12 km georganiseerd liep.

Direct na de meet kwam je in een fuik van gefinishte lopers terecht en ik had wat moeite om een plekje in de schaduw te vinden waar ik even rustig kon uithijgen. Toen ik een beetje was bijgekomen had ik behoefte aan wat uitwandelen en dus liep ik over de stoep een stukje terug langs de laatste paar honderd meter van het parcours. Twee kinderen op een fiets vroegen mij welke afstand ik had gelopen. Ze vonden het knap dat ik 12 km had verhapstukt. Ik vertelde ze over de 7-jarige Camiel Metselaar die in Naarden per ongeluk ruim 10 km te veel had gelopen en dat ik dat pas knap vond. Ik heb de afstand van 12 km tenslotte al ontelbare keren gelopen.

Voor het eerst heb ik na een loop niet direct het idee of het gevoel dat ik hier volgend jaar weer heel graag wil gaan deelnemen. Dat hebben jullie misschien wel al kunnen opmaken uit hetgeen ik heb geschreven. Niet dat alles aan deze Driedorpenloop negatief is. Het is een goed georganiseerde, kleine loop met keurige bewegwijzering, behalve in de laatste kilometer waar ongeveer iedere honderd meter een bord aangeeft welke afstand je nog moet rennen. Dat vonden meerdere lopers wat irritant. Er zijn wel veel enthousiaste vrijwilligers langs de route, en een overvloed aan drinkposten. En je hebt dus alle ruimte op het parcours om je eigen ding te doen.

Wellicht ben ik een beetje blasé geworden van alles wat ik al in mijn trimlopenbagage heb zitten. En waarschijnlijk moet ik maar gewoon de raad van Toni Childs opvolgen, die op de terugweg in de auto “Stop your fussin”, boy” tot mij zong. Maak er niet zo’n toestand van, kijk gewoon op je gemak of je hier nog eens aan de start wilt gaan staan en breid de ondertitel van dit verhaal niet uit tot “hoe warm het was en hoe saai”.

Ook gepubliceerd op Looptijden.nl

2 gedachten over “Driedorpenloop 2014: hoe warm het was …..

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Klein, dapper en snel

Froukje haalt de finish wel!

Runningbenno

Belevingen van een enthousiaste hardloper

Tobatleet

Beleefsels van een Goudse Runner

sportlifecrisis

"Sport, ik wil er veel voor doen maar niets voor laten"

Mari Durieux // Alles over hardlopen

hardloper - hardloopblogger - running junkie - reviews en racereports

%d bloggers liken dit: