Heerlijk hollen op de Heuvelrug

In alweer bijna vervlogen tijden gingen wij een aantal zomers achter elkaar naar een schitterend gelegen vakantiepark op een van de mooiste gedeeltes van de Utrechtse Heuvelrug. Na een tip van kennissen die daar zelf al jaren kind aan huis waren, zijn wij in de herfst eens ernaartoe gereden om poolshoogte te nemen. Al snel na het verlaten van de snelweg A12 bij afrit Maarsbergen waren wij onder de indruk van de prachtige herfstkleuren die te zien waren op de bosachtige lokale weg richting Leersum.

Toen bleek dat het bewuste park gelegen was midden in de bossen in een stiltegebied, er wonderschoon uitzag en vrijstaande huisjes onder de bomen bezat, hebben wij direct ter plaatse bij de receptie een verblijf voor de zomer erop geboekt. Er zouden nog vele verblijven daar volgen, in verschillende seizoenen. Dit autovrije park was ideaal voor onze kinderen, zeker omdat de speeltuintjes vaak om de hoek waren. Onze dochters ontmoetten daar toen twee zusjes van dezelfde leeftijd. Niet alleen bij de kinderen klikte het maar ook bij de ouders. Met deze mensen hebben wij nog steeds contact. Pas toen de lol er een beetje af ging op dit vakantiepark, de huisjes wat verouderden en wij andere mooie parken met een betere prijs-kwaliteitverhouding elders in den lande en daarbuiten ontdekten, raakte Ginkelduin bij ons uit de gratie.

Langs de picknickplaatsen
Langs de picknickplaatsen

Een aantal keren heb ik op het park onder de bomen ruime rondjes gerend. Toen wij niet zo lang geleden besloten Landgoed Ginkelduin weer eens met een (midweeks) bezoek te vereren, ben ik meteen een renroute in de directe omgeving gaan uitstippelen. Het werd een mooi parcours over deels bekende en deels niet eerder door ons bereden fietspaden. Met opzet koos ik voor rijwielpaden zodat een gezinslid mij kon vergezellen. Ik weet dat mijn vrouw het niet prettig vindt als ik alleen door stille bossen en onbekende streken zou dwalen. Dat stille viel overigens reuze mee omdat er door het prachtige weer genoeg volk op de been was om van dit mooie stukje Nederland te genieten. De meesten op de fiets en een enkeling met de benenwagen.

 

Ik had mijn route gemaakt op Afstandmeten.nl waarbij ik uitkwam op een keurige 11 km met begin- en eindpunt niet ver van de ingang van het bungalow- en campingpark. Het zwakke punt zat hem in het voor mij onbekende stuk ter hoogte van het Leersumse Veld. Vlak voor wij gingen afreizen, had ik de uitgemeten loop nog even willen nakijken op de computer. Door tijdnood kwam dat er niet van. Toen ik bij de receptie van het park een fiets- en wandelkaart van de omgeving bestudeerde, kon ik op de verwachte plek geen fietspad ontdekken. Dan maar zien of er bij de ingang van dit natuurgebied van Staatsbosbeheer een duidelijke kaart met aanduiding van de fietspaden voorhanden was.

Mijn loop begon op de Utrechtse Baan, een fietspad door Boswachterij Leersum dat wij al vele keren in beide richtingen hadden benut.

De Utrechtse Baan
De Utrechtse Baan

Aan het einde ervan, bij de Maarsbergse Weg, gingen mijn vrouw en ik rechtsaf het brede fietspad op dat ons naar de eerder genoemde ingang zou brengen. Het lopen langs die weg was wel even een stukje minder prettig door het af en toe langsrazende autoverkeer, maar het ging slechts om iets minder dan twee kilometer. Dus dat was wel vol te houden.

In tegenstelling tot wat de titel van deze blog aangeeft, was ik niet echt aan het hollen. Het weekeinde ervoor was mijn linkerkuit tijdens een training na bijna 11 km gaan protesteren middels een klein maar duidelijk pijnsteekje. Toen was ik direct gestopt met rennen teneinde erger te voorkomen en vooral omdat ik mijn loopje in Leersum niet in gevaar wilde brengen. De dagen erna was de stijfheid in de spiergroep vrij snel verdwenen maar nu tijdens het rennen voelde ik het wel weer enigermate. Dus deed ik voorzichtig en liep ik met een lage snelheid, wat gezien de redelijk hoge temperatuur ook wel prettig was. Terugkijkende naar mijn kilometertijden liep ik zelfs behoorlijk langzaam, ze zaten alle boven de 6 minuten en eentje zelfs ruim boven de 7 minuten. Het komt toch niet zo vaak voor dat ik dergelijke tijden registreer. Ik vond het nu echter totaal geen probleem want het ging mij om het genieten van de omgeving en om het heelhouden van mijn kuitspieren. Bovendien kon ik zo ook nog wat communiceren en converseren met mijn fietsbegeleidster en dat is wel zo prettig.

Groene oase tussen de bomen
Groene oase tussen de bomen

Bij de ingang van het Leersumse Veld was een kaart beschikbaar maar deze was helaas niet duidelijk waar het de vermelding van verharde fietspaden betrof. Er bleek trouwens ook een bezoekerscentrum te zijn dat op zondag zijn deuren voor enthousiastelingen opent. Daar zullen we komende zomer, als wij weer hier neerstrijken, zeker een bezoek aan gaan brengen. De kaart gaf aan dat er een route van ongeveer 6 km rondom de waterpartijen van het Veld, de Leersumsche Plassen, liep.Het was echter niet van de kaart af te lezen of het om een geasfalteerde of anderszins behoorlijk verharde route ging. Wel was er duidelijk te zien dat er een fietspad in zuidelijke richting beschikbaar was. Omdat ik eigenlijk wel graag de route om de Plassen wilde volgen namen we de brede, van zand voorziene oprijlaan die naar de bewuste route leidde. Wie weet zou het pad verderop gewoon verhard en dus fietsbaar zijn. Helaas voor mij bleek dit niet het geval. De ondergrond bleef hetzelfde, een combinatie van zand en grind. Dus keerden wij op onze schreden terug en namen het eerder genoemde rijwielpad.

Het alternatieve fietspad
Het alternatieve fietspad

Dat bleek helemaal geen straf te zijn want dit pad liep, al kronkelend, prettig tussen de bomen door en kwam uiteindelijk uit op een mij bekend fietspad. Rechtsaf dat pad op gaan zou terugkeer naar de Utrechtse Baan betekenen en het nog te lopen aantal kilometers behoorlijk beperken. Daarom gingen we linksaf om de rest van het door mij vooraf getekende tracé te volgen. Dit kwam, na het passeren van een afwisseling van bos, heidevelden en landbouwperceeltjes en een tweetal wildroosters, uiteindelijk uit aan het einde van de bebossing bij een kampeerboerderij. Hier had je eindelijk weer eens een wijde blik over weilanden met koeien.

De wijde blik
De wijde blik

Ik had nu 8 km gelopen en wilde even pauzeren om de kuit enigzins te laten ontspannen en wat te eten en te drinken. Het begon zowaar meer op trailen te lijken dan op een gewone duurloop, alleen liep ik niet op onverharde stukken.

Het begin van de terugweg
Het begin van de terugweg

Nu moesten we een aantal kilometers terug over hetzelfde spoor om aan het einde van het pad linksaf de Baan weer op te draaien en terug te keren naar het park. Op een aan één kant open gedeelte met uitzicht over heidevelden en bos, stond een aantal picknicktafels. Deze waren allemaal bezet en aan één ervan zat een man op zijn smartphone te staren. Dat vind ik toch echt onbegrijpelijk: bevind je je met perfect weer midden in de natuur en heb je een prachtig uitzicht voor je neus en dan zit je alleen maar op een scherm te turen dat met daglicht ook nog eens slecht zichtbaar is. Daar kan ik met mijn hardlooppet toch echt niet bij.

Op zo'n plek alleen maar telefonen ?
Op zo’n plek alleen maar op je telefoon kijken ?

Mijn vrouw was intussen vooral aan het genieten van de vele groengele Citroenvlinders die aan ons voorbij fladderden. Die zie je bij ons in de agglomeratie Amsterdam toch vrijwel niet. Het viel mij op dat ze vaak samen met de blanke Koolwitjes rondvlogen. Het voordeel van het lage tempo dat ik hanteerde en van de geregelde stops was dat ik mijn hartslag relatief laag kon houden. In de laatste kilometers was ik bewust bezig om hem onder de 150 te houden, een frequentie waar ik, op twee momenten na, de hele loop onder kon blijven. We passeerden op dat stuk trouwens een hondenuilaatclub met uitsluitend vrouwelijke leden. Toen wij ze in de smiezen kregen raadde mijn vrouw mij aan om goed uit te kijken met al die loslopende viervoeters, waarvan de bazinnetjes vooral oog leken te hebben voor iets dat zich in de berm moest bevinden. De doggies waren gelukkig alle zo ontspannen aan het rondbanjeren op dat bosfietspad dat ze weinig oog voor mij of mijn benen hadden. Dat maak je helaas wel eens anders mee. Ook de dieren op het platteland zijn blijkbaar relaxter dan in de grote stad.

Vlak voor het bereiken van het einde van de rit moest ik nog een seniorenfietsclub aan mij voorbij laten gaan. Gelukkig waren ze niet agressief en deden ze geen poging om mij van de sokken te rijden. Helemaal aan het einde van het pad gaf mijn horloge 12,5 km aan en vonden mijn kuitspieren en ik het welletjes geweest.

Het begin of einde van de Utrechtse Baan
Het begin of einde van de Utrechtse Baan

Ik zal niet zo vaak 1:20 uur, bij een gemiddelde snelheid van 9:39 km per uur, over deze afstand gedaan hebben maar dat kan mij niets schelen. Ik heb gewoon genoten van deze ren en ik ga hem komende zomer zeker nog eens dunnetjes overdoen. Dan wil ik graag wel de 6 km rond de Leersumsche Plassen gaan afleggen. Ik hoef er dan alleen voor te zorgen dat mijn beenspieren voor de volle 100 procent willen meewerken. Nu waren ze bij het uitwandelen helaas toch wel een beetje pijnlijk en stijf.

Ook gepubliceerd op Looptijden.nl

Een gedachte over “Heerlijk hollen op de Heuvelrug

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Klein, dapper en snel

Froukje haalt de finish wel!

Runningbenno

Belevingen van een enthousiaste hardloper

Tobatleet

Beleefsels van een Goudse Runner

sportlifecrisis

"Sport, ik wil er veel voor doen maar niets voor laten"

Mari Durieux // Alles over hardlopen

hardloper - hardloopblogger - running junkie - reviews en racereports

%d bloggers liken dit: