Een route-afsluiting en een verplicht stukje laarzenpad

Afgelopen week kon ik, na een incidentele keer in de voorjaarsvakantie, eindelijk weer mijn midweekse werk-woonverkeerloopje hervatten. Door een andere inroostering op mijn werk had ik eigenlijk niet meer de gelegenheid om een uurtje vrij te nemen en lekker via de plaatselijke buitengebieden huiswaarts te rennen. Tot ik begin deze week een list bedacht die ik met behulp van een bereidwillige collega kon uitvoeren. Hierdoor kan ik nu in ieder geval eens in de twee weken op de woensdagmiddag mijn loopkloffie aantrekken en de paden op en de lanen in gaan.

Ik ga dan volgens een vaste route waarop ik een paar variaties kan aanbrengen, richting mijn woonstede. Helaas is het zo dat er aan mijn kant van de hoofdstad, dankzij ‘Ons Camielleke’ (Eurlings, één van de vorige ministers van Verkeer en Waterstaat), enorm gesleuteld wordt aan het snelwegennet. Dat heeft nogal gevolgen voor de beschikbaarheid van mijn looproutes. Ik zou een complete blog kunnen vullen met alle omleidingen en afsluitingen waar ik voortdurend mee te maken heb als hardloper. Nu dus ook op mijn werk-woonparcours.

Een fiets- en voetgangerstunneltje onder het stukje A9 genaamd Gaasperdammerweg dat de twee delen van het Diemerbos met elkaar verbindt, wordt voor maar liefst twee jaar afgesloten in verband met de verbreding van diezelfde snelweg. Rijkswaterstaat heeft voor de fietsers die door dit bos gaan, een omleiding ingesteld die ongeveer 8 minuten extra fietsen zou vergen. “Van die route kan ik als hardloper ook gebruikmaken”, had ik bedacht. De omleiding sluit aan op één van mijn alternatieve routegedeeltes alhier. Ik heb alles uitgetekend op Afstandmeten.nl en ik kom dan aan ongeveer dezelfde afstand als de generieke route via het genoemde tunneltje.

De omstandigheden voor hardlopen waren vrijwel ideaal, zoals de hele week al. Prachtig zonnig weer, een blauwe lucht en een lekker fris oostenwindje. Dus ging ik met extra veel zin onderweg. Het was tenslotte alweer even geleden dat ik deze route, die ik tot mijn favoriete reken, had belopen. De temperatuur was nog zo goed dat ik, koukleum die ik als hardloper ben, zelfs mijn loopjack uit durfde te doen en met slechts twee lagen kleding om het bovenlichaam van start ging. De eerste helft van de route zou ik toch grotendeels uit de wind lopen en het tweede deel moest ik de wind in de rug hebben. Mocht ik het toch te fris gaan vinden, dan kon ik altijd mijn jack weer terug aantrekken.

De Bijlmerweide in bloei
De Bijlmerweide in bloei

Van het lopen met de hartslagmeter heb ik inmiddels geleerd dat ik veel rustiger moet trainen dan ik eigenlijk gewend ben. Maar hoe langzaam ik voor mijn gevoel ook begin, mijn hartslag snelt altijd direct naar de 140 of iets hoger. Nu, met het namiddagzonnetje lekker in de rug, bleef ik er in het begin zowaar nog wat onder. Deze route is, binnen de beperkingen van de agglomeratie Amsterdam natuurlijk, lekker rustig, groen en landelijk. Een inspannend en uitdagend onderdeel is de brug die ligt over het water dat de Bijlmerweide van het Diemerbos scheidt. Deze Veeneikbrug verheft zich op zijn hoogste punt meters boven het water van de Weespertrekvaart en is dus een uitdaging om hardlopend te bedwingen.

De Veeneikbrug: een flinke kluif om te overbruggen
De Veeneikbrug: een flinke kluif om te overbruggen

Voor ik afsloeg naar het eerste bospad schrok ik even van een hond die mij met zijn “woef-woef” voor mijn gevoel iets te enthousiast begroette. Het bleef gelukkig bij die ene dubbele blaf en ik kon lekker ontspannen mijn pad vervolgen. Het was hier heerlijk rustig en het zonnetje deed nog goed zijn best. Via de voor mij bekende paden liep ik naar het punt waar ik moest aansluiten op de omleiding die er voor fietsers en voetgangers is uitgezet. Een stukje rechtdoor nog, rechtsaf langs een boerderij het bos uit en de weg op langs de trekvaart en onder de A9 door.

Mij trof nu een groot geel bord met daarop de tekst “Laarzenpad”. Ik sloeg er eerst nog niet veel acht op want ik wist via mijn cartografische handelingen op Afstandmeten.nl dat ik een breed pad pal langs de snelweg moest hebben. Bij het begin daarvan aangekomen stonden er echter hekken half overheen met een bord “Alleen werkverkeer” erbij. Ik durfde de gok niet te wagen om de weg te betreden omdat het mij teveel tijd ging kosten als ik aan het einde of halverwege onverrichterzake op mijn schreden zou moeten terugkeren. Ik werd namelijk op een bepaalde tijd thuis verwacht. Dus keek ik naar de wat onoverzichtelijk geplaatste en onduidelijke borden die het vervolg van de omleiding voor fietsers moesten aangeven. Er was vanaf het asfalt een brede, halfverharde afgang (de tegenhanger van “opgang” dus) langs de dichtsbijzijnde boerderij aangelegd. Deze verharding, die direct de weilanden in voerde, nam ik maar. Al snel wist ik wat er met het bord even terug bedoeld werd: de fietsers (en dus ook ik op dat moment) werden hier gewoon een laarzenpad op geleid.

Dat is dus een pad waar je beter niet met normale, nette schoenen overheen kunt wandelen en waar je bij natte omstandigheden flink in kunt wegzakken. Ik was hier in zoverre op voorbereid dat ik mijn donkerste en meeste “vervuilde” paar renschoenen had ondergebonden. Gelukkig was de aarde door het droge en zonnige weer van de laatste weken droog en hard. Alleen was ik wel op een hobbelpad beland en dat vind ik niet echt lekker lopen. Ik probeerde dus zo goed en zo kwaad als het kon de meest vlakke stukken op te zoeken. Tussendoor had ik genoeg gelegenheid om waar te nemen dat de weg vlak langs de snelweg er verlaten bij lag. Geen enkel werkverkeer te zien. Van die conclusie werd ik niet echt vrolijk terwijl ik over het laarzenpad al ploeterend mijn weg zocht.

“Alles went, behalve een vent”, volgens Yvonne Kroonenberg en inderdaad begon ik het snel toch leuk te vinden. Ik moest namelijk ineens denken aan een collegaloper die laatst eens op mijn blog “Hardlooprituelen” gereageerd had. “Hardlopen is ook “go with the flow” en loslaten”, schreef hij. Daar liep ik, die altijd zijn routes van te voren helemaal uitstippelt en bedenkt hoe snel hij wil lopen, weliswaar in een gebied dat ik kende maar op een pad dat helemaal nieuw voor mij was. En waarvan ik niet wist hoe het verder ging, of op welk punt het weer op het mij bekende stuk zou uitkomen. Heel even waande ik mij de geboren renner zoals Christopher McDougall die in zijn boek met die titel beschreef. Dat idee bezorgde mij voor korte tijd een gelukzalig gevoel. Snelheid en kilometertijden deden er even niet meer toe. Wauw, dat is leuk !!

Ik moest een paar keer heel goed kijken hoe ik mijn weg diende te vervolgen aan het einde van het rechte stuk van het pad en gelukkig maakte ik de juiste keuzes. Ik kan mij alleen niet voorstellen dat er één fietser is die van deze omleiding gebruik zal maken. En indien iemand dat wel doet, zal het ongetwijfeld “eens en nooit weer” worden. Ik heb te doen met al die scholieren en andere fietsers die van de doorgang door het Diemerbos afhankelijk zijn. Die gaan zware tijden tegemoet. Inmiddels was ik bij het mij bekende verharde fietspad aangekomen en maakte ik de keuze om linksaf te slaan. Om dan even later rechtsaf de oorspronkelijke route weer op te pakken. Dit is één van de mooiste stukjes, een beboomde laan met een wegdek van klei en aan één kant een venachtig landschap. Je komt hier weleens een hardloper, wandelaar of fietser tegen maar druk is het er zelden. Helaas zijn er wel vorig jaar tijdens die ene flinke storm veel bomen gesneuveld. In het laatste stuk naar het kanaal toe, is de hele linkerkant nu kaal omdat ze niet alleen de omgewaaide bomen maar ook de exemplaren eromheen die nog rechtop stonden hebben verwijderd.

Mijn hartslag bleef keurig onder de 160, ik liep lekker in een ontspannen tempo en het bos om mij heen was mooi. Het bos uit wachtte mij nog een stuk van 4,5 km langs het kanaal. Een enkele renner kwam mij tegemoet en er passeerden wat fietsers en bromfietsers. Ineens reed de echtgenoot van één van mijn collega’s naast mij. Ik zie hem wel vaker op deze route, die hij gebruikt voor zijn woon-werkverkeer. Meestal roept hij zoiets als “alleen als de zon schijnt, hè”. Deze keer was zijn tekst “met dit mooie weer komen ze ineens uit alle hoeken en gaten tevoorschijn”. Ik kon niet anders dan hartelijk lachen en hem een vriendschappelijke klap op zijn schouder geven voor hij weer doorreed. Iets later kwamen er over het water wat ganzen aanvliegen die mij met hun “gak-gak-gak” als het ware aan het aanmoedigen waren. Ze kwamen nog een keer langs om hun positieve klanken te herhalen. “Ja, sleep mij er maar doorheen”, dacht ik met een glimlach op mijn gezicht.

Langs het Amsterdam-Rijnkanaal
Langs het Amsterdam-Rijnkanaal

Tijdens de 9e km kwam mij een renner tegemoet en een tijdje later zag ik dat hij omgekeerd was en mij langzaam ging inhalen. Hij groette toen hij voorbij kwam en ik merkte dat ik licht aanzette om in zijn spoor te geraken. Mijn horloge gaf echter aan dat mijn hartslag op 159 zat en ik wilde persé onder de 160 blijven. Dus hield ik weer een beetje in en concentreerde ik mij op het consolideren van mijn snelheid. Een kilometer later had ik de 10 km volgemaakt en mijn doel bereikt. Erop terugkijkend kan ik concluderen dat het een bijzondere editie van een routineloop geworden was en best wel een gedenkwaardige middag.

Een dag later ben ik in mijn lunchpauze op de fiets alsnog de werkweg langs de snelweg gaan verkennen. Het blijkt een brede asfaltweg met aan weerskanten een ruime berm te zijn. Er was op dat moment slechts één enkele werkman te voet te bekennen. Als dat over twee weken nog zo is, kan ik er makkelijk rennend overheen. Ik ben helemaal doorgereden naar het einde en zag al voor ik daar was een fietser met kar achter zijn rijwiel op het stuk naar de afgesloten tunnel toe bewegen. Omdat ik die cyclist niet zag terugkomen ben ik ook die kant op gegaan. Tot mijn grote verbazing bleek dus dat de tunnel nog helemaal niet afgesloten was. Het loont derhalve de moeite om je er echt van te overtuigen dat een in de media en op borden aangekondigde afsluiting of omlegging ook werkelijk al is doorgevoerd. Ik zal de eerstvolgende keer zeker eerst poolshoogte gaan nemen voor ik mijn definitieve route bepaal.

Ook gepubliceerd op Looptijden.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Klein, dapper en snel

Froukje haalt de finish wel!

Runningbenno

Belevingen van een enthousiaste hardloper

Tobatleet

Beleefsels van een Goudse Runner

sportlifecrisis

"Sport, ik wil er veel voor doen maar niets voor laten"

Mari Durieux // Alles over hardlopen

hardloper - hardloopblogger - running junkie - reviews en racereports

%d bloggers liken dit: