Hardlooprituelen

De Grote Van Dale omschrijft de term ritueel als “geheel van overgeleverde (religieuze) gebruiken, plechtigheden en ceremoniën in verband met belangrijke momenten in het (openbare) leven”. Volgens de Wikipedia zijn de kenmerken van rituelen o.a. “uitingen van mens of dier, die in bepaalde omstandigheden herhaald worden en gekenmerkt worden door een herkenbaar patroon. ….. Ze lijken op vaste gewoontes, maar hebben het echter in zich dat men meent er niet meer buiten te kunnen. Zo kan een blokje om voor het slapen gaan een vaste gewoonte zijn. Als men gaat denken dat men zonder dat blokje om niet goed zal kunnen slapen, dan wordt het een geritualiseerde gewoonte”. “Rituelen zijn heel belangrijk. Het vertrouwde karakter van het ritueel is van belang, …. voor een individuele persoon, die zich erdoor op zijn/haar gemak voelt ….”.

Mijn vrouw zegt altijd dat ik er dan de hele dag mee bezig ben, wanneer ik in het weekeinde ga hardlopen. En voor een deel is dat ook waar. Ik ben niet een dag lang aan het lopen natuurlijk, dat zou ik niet kunnen volhouden. Maar alle voorbereidingen en alle zaken die na het eigenlijke rennen door mij moet worden afgewerkt nemen bij elkaar inderdaad aardig wat tijd in beslag.

Ik begin ’s morgens met achter de computer te kruipen om te bepalen welke route ik wil gaan lopen. De Buienradar en de temperatuursvoorspelling bestudeer ik om te zien welke kleding en hoeveel lagen daarvan ik moet aantrekken. En tenslotte kijk ik altijd even op Looptijden.nl of er nog blogs zijn geschreven die mij extra inspiratie kunnen verschaffen. Als ik mijzelf eindelijk van het beeldscherm heb kunnen losrukken, ga ik mijn spullen verzamelen, waaronder afwisselend één van mijn drie paar hardloopschoenen, en mijzelf omkleden. Mijn vierde en allernieuwste paar moet ik nog inlopen en houd ik dus even in reserve. Ik pak alles wat ik aan pasjes nodig heb: identiteitsbewijs, verzekeringskaartje en mijn OV-chipkaart voor het geval ik niet meer vooruit kom en met het openbaar vervoer huiswaarts moet keren. Als ik mijn huissleutels niet ben vergeten en mijn oudste mobiele telefoon heb aangezet (ik moet per slot van rekening wel bereikbaar zijn of kunnen bellen in geval van calamiteiten), is het tijd voor een flinke beker melk. Bij wat hogere temperaturen en langere afstanden, vul ik een drinkfles met lauw water. In dat laatste geval neem ik ook vrijwel altijd een banaan, soms twee, mee.

Bij de voordeur zet ik mijn gps-horloge(s) alvast aan, doe ik de armband met smartphone om en de dopjes van het koptelefoontje in mijn oren. Als ik dan eindelijk de deur uit ben, kijk ik zeer regelmatig op mijn horloge om te zien of ik al met een satelliet verbonden ben. Aangezien dat verbinden de ene keer veel langer duurt dan bij de andere gelegenheid, kan het zijn dat ik dit ritueel vele malen moet herhalen. Intussen ben ik dan begonnen aan mijn vaste inloopwandeling, die zeker 20 minuten in beslag neemt. Daarbij ben ik steevast blij dat ik buiten ben en verheug ik mij reeds op wat komen gaat. Altijd op hetzelfde stukje trottoir loop ik een aantal passen op mijn tenen teneinde de spieren rond mijn scheenbenen wat extra te activeren. Een paar honderd meter verderop heb ik een vaste paal dicht op de trottoirband waaraan ik wat rek-en-strekoefeningen doe. Hierbij zijn iedere keer de achillespezen, hamstrings en kuitspieren het slachtoffer. Dan steek ik de straat over en ga ik op het volgende stukje wat lopen dribbelen. Kort daarvoor of net erna doe ik ondersteunende bandjes net onder mijn knieschijven. Deze hebben tot doel om de dikke pezen direct onder de schijven enigszins te ontlasten tijdens het hollen.

Als ik eenmaal ga rennen doe ik ook voortdurend hetzelfde: ik zet de ene voet, of zo je wilt, het ene been zo snel mogelijk voor het andere. Dat kun je gerust een ritueel noemen, ook al omdat ik het gevoel heb dat ik daar niet meer buiten kan. Zeer geregeld kijk ik tijdens het rennen op mijn horloge om snelheid en gelopen afstand te controleren. Ook al zo’n vaste gewoonte. Ik kan mij eigenlijk niet meer voorstellen dat ik het zonder mijn kleine, ingenieuze uurwerk zou moeten stellen. Vreemd eigenlijk voor iemand die in vrijwel iedere blog betoogt dat het lopen zelf en het genieten daarvan en van de omgeving voor hem veel belangrijker is dan afstanden, tijden of snelheden. En toch ben ik altijd met die afstanden, tijden en snelheden bezig. Meestal heb ik van te voren al bedacht welke snelheid ik ongeveer wil gaan lopen. En vaak, maar niet altijd, lukt het ook om dat voornemen in de praktijk te brengen. Je zou dus kunnen stellen dat er op dit punt bij mij sprake is van een ritueel, anders zou ik toch wel gewoon maar beginnen met hollen en dan maar zien waar ik zou uitkomen en hoelang ik er plezier in zou hebben. Nee ik leg mijzelf altijd heel bewust een doel op, vaak ter voorbereiding voor een georganiseerde loop.

Aan het einde van mijn ren loop ik steevast minimaal 100 meter langer door dan de afstand die ik van te voren met mijzelf heb afgesproken. Dit doe ik om de mogelijke afwijkende meting van mijn gps-horloge te compenseren. Zo weet ik in ieder geval vrij zeker dat ik niet net een paar meter tekort kom op de geplande afstand. Zodra ik gestopt ben met hollen, maak ik de kniebandjes los zodat het bloed maximaal door mijn benen kan stromen tijdens het uitwandelen. Dat laatste neemt toch zeker 15 tot 20 minuten in beslag en het is noodzakelijk om de verzuring in de spieren weer een beetje terug te dringen. Ook drink ik dan altijd mijn fles leeg. Een vast ritueel om het grote vochtverlies een alvast weer klein beetje aan te vullen. Ook al ben ik op dat moment moe, flink bezweet en krijg ik het, vooral in de jaargetijden waarin de temperaturen lager zijn, vrij rap koud, toch ben ik meestal zeer tevreden met mijn inspanning. Door de flinke hoeveelheid adrenaline die dan door het lichaam giert, voel je je altijd nog beter dan voor het hollen.

Eenmaal weer thuis weet ik niet hoe snel ik mijn schoenen moet uittrekken en mijn met zweet doorweekte renkleren moet afpellen. Aangezien ik doorgaans aan het einde van de ochtend of aan het begin van de middag loop, is het dan de hoogste tijd voor de lunch met een grote beker koffie naast de gewone mok met karnemelk. Voor die tijd heb ik dan natuurlijk wel eerst de droge sportkleren aangetrokken die ik speciaal voor dit doel apart houd. Die boterhammen en die koffie smaken altijd extra lekker na zo’n flinke lichamelijke inspanning en ik neem het er dan ook uitgebreid van. Nadat alles naar binnen is gewerkt, wordt het tijd voor de rituele wassing. Ik heb er nooit problemen mee om een tijdje met een ongewassen lijf rond te lopen maar bijna niets is in mijn beleving zo prettig als het wegspoelen van al die inspanning onder een heerlijk warme douche. Ik heb dan echt veel meer het gevoel dat ik mijzelf reinig dan bij een reguliere douchebeurt na een gewone werkdag.

Als ik mijzelf heb kunnen losrukken van die heerlijke warmwaterstraal is het tijd voor het ritueel van het balsemen der benen. Een smeerseltje dat de benen tegelijk koelt en verwarmt helpt bij mij altijd merkbaar om de vermoeide beenspieren een opkikker te geven. Deze vaste gewoonte sla ik dan ook zelden of nooit over. Eenmaal gewassen en geolied wordt het, ook vaste prik, tijd om de computer op te starten en de vaste of draadloze verbinding met één van mijn Garmins tot stand te brengen. Dan kan ik mijn snelheden en tijden per kilometer en in totaal nog eens goed in detail bekijken en mijn conclusies daaruit trekken. De bijzonderheden van hoe en waar ik mijn gegevens archiveer heb ik al eens uit de doeken gedaan in een eerder relaas.

Wat tenslotte nog rest, inderdaad een aantal uren na het lopen zelf, is het voldane gevoel over de gedane inspanning en de tevredenheid met de geleverde prestatie. En natuurlijk het verlangen naar en het vooruitzicht om de volgende keer weer op pad te gaan en lekker in de buitenlucht te mogen draven.

Ook gepubliceerd op Looptijden.nl

2 gedachten over “Hardlooprituelen

Voeg uw reactie toe

  1. Hoi Ar (of is het Arranraja?),

    Leuk verhaal en leuke blogs 🙂
    Ik heb zelf ook van die rituelen, maar bereid me meestal een dag ervoor of eerder voor. Ook hou ik alles bij in een logboek.
    Gisteren heb ik een route gelopen die ik helemaal uitgetekend had.
    Hardlopen is ook “go with the flow” en loslaten.
    Probeer ook eens zomaar je schoenen aantrekken en dan te gaan lopen zonder doel en hulpmiddelen. Je zult verrast zijn 🙂

    1. Hallo René,

      Hartelijk dank voor jouw leuke reactie. Daarin valt mij op dat jij, net als ik, het “vrije” lopen propageert maar intussen ook alles van te voren regelt en achteraf allerlei zaken vastlegt.

      Gezien mijn privésituatie is het voor mij helaas bijna niet mogelijk om zomaar “voor de vuist weg” te gaan lopen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Klein, dapper en snel

Froukje haalt de finish wel!

Runningbenno

Belevingen van een enthousiaste hardloper

Tobatleet

Beleefsels van een Goudse Runner

sportlifecrisis

"Sport, ik wil er veel voor doen maar niets voor laten"

Mari Durieux // Alles over hardlopen

hardloper - hardloopblogger - running junkie - reviews en racereports

%d bloggers liken dit: