18 km: genoeg te zien en te beleven onderweg

Dit verhaal is begonnen als een oefening voor mijzelf. Toen ik de ochtend na de bewuste training nog heerlijk in bed lag, leek het mij zinvol om bij wijze van geheugentraining na te gaan wat ik mij nog kon herinneren van de mensen die ik tijdens deze trainingsloop heb gezien. Later bedacht ik dat het aardig zou zijn er een compleet verhaal van te maken met ook de andere waarnemingen die ik al hollende heb gedaan. Omdat het om een 18 km-training gaat wordt het een tamelijk lange opsomming van personen en gebeurtenissen. Mocht jou dat te langdradig lijken, sla deze blog dan gerust over 🙂

Nog warmwandelend vlak bij huis zag ik aan de andere kant van de straat een sportieve postbezorgster die al hollend en over struikjes springend haar ronde deed. Zij had er wel lol in en lachte breeduit naar mij. Toen ik even verderop bij een paal wat stond te rekken en strekken, fietste zij langs en wenste zij mij succes. Mijn plan was om deze trainingsloop te doen in het halve marathontempo (10.6 per uur, 5:40 min per km) dat ik voor mijn eerste halve marathon in mijn hoofd had. Onderaan de brug over het kanaal begon ik met rennen na het starten van mijn gps-horloge én van de Looptijden-app. Dat laatste ging zomaar eens redelijk makkelijk, ik hoefde namelijk maar 2 keer op het de plek onderaan scherm te drukken waar de startknop zich moet bevinden. Zoals altijd was er veel volk op en rond brug waar te nemen. Toen ik al een stukje omhoog was gelopen en links van mij terugkeek naar het begin van de brug, zag ik een snelle loper de bocht om komen. Omdat ik in een kalm tempo liep, ging ik er vanuit dat deze man mij spoedig zou achterhalen. Dat maakte mij niet uit maar ik kon het toch niet nalaten om af en toe achterom te kijken. Toen ik echter de brug af en rechtsaf het park in liep was deze loper nog niet voorbij gekomen en ik heb hem ook niet meer gezien.

Op het lange, brede en rechte stuk in het park, zag ik meerdere wandelaars en fietsers en voor mij een enkele collega-hardloper. Het lopen ging nog niet zo soepel, mijn benen voelden een beetje stijf en ik kwam nog niet verder dan ongeveer 10,1 km per uur. Bij het 1e km-punt geeft de Looptijden-app altijd minimaal 10 seconden meer aan dan mijn Garmin-horloge en dat was ook nu het geval. Aangezien ik tegenwoordig, als ik de app gebruik, van te voren een afstand en verwachte eindtijd instel, heb ik volgens de audiocoach dus altijd direct een achterstand op mijn schema en geplande eindtijd. “Even aanzetten, je loopt ongeveer .. seconden achter op je verwachte eindtijd”, klinkt het dan in mijn koptelefoon. Gelukkig weet ik dat die informatie niet klopt. Ik ga er althans vanuit dat mijn horloge de meer betrouwbare km-tijden doorgeeft.

Het brede fiets/wandelpad splitst zich na ruim 2 km in een smal fietspad dat op de top van een dijk ligt en een wat breder voetpad dat onderaan naast het dijkje loopt. Ik neem altijd het fietspad omdat daar, in tegenstelling tot het andere pad, nooit waterplassen of modderpoeltjes liggen. Midden op het pad stonden ineens bij elkaar twee groepjes mannen in pak geanimeerd te praten. Het eerste groepje zag dat ik naderde en maakte direct ruimte voor mij om te kunnen passeren. Het tweede groepje moest ik op vocale wijze van mijn komst op de hoogte stellen. Terwijl ik ertussendoor liep, hoorde ik één van de heren “veel succes” zeggen. Ik bedankte en dacht dat deze training wel zou moeten slagen nu mij al twee keer een hart onder de riem was gestoken. Nog geen 50 meter verder kwam een wielrenner mij en daarna dus ook de groep goed geklede mannen tegemoet. Ik dacht er even aan om de wielrijder te waarschuwen maar concludeerde dat hij de groep zelf recht in het vizier had en mijn verwittiging dus niet nodig zou hebben.

Nadat ik het sluisje aan het einde van de dijk gepasseerd was zag ik twee, aan de opschriften op de fietstassen te zien, Belgische fietsers staan kijken naar wat leek op een gezelschap mensen behorende bij een trouwerij. Mijn vermoeden is dat de mannen in pak ook deel uitmaakten van dat gezelschap. Ik had geen gelegenheid om die theorie te verifiëren omdat ik verder moest, onder een weg door en over het eerste van drie veeroosters een klein natuurgebiedje in. Hier lopen schapen vrij over het fietspad en er ligt dan ook meestal het een en ander aan uitwerpselen waar je als renner, wandelaar of fietser omheen moet zien te laveren. In het eerste stuk, waar de meeste schapen zich doorgaans ophouden, passeerde ik een eenzame wandelaar. Nog geen kilometer verderop zag ik twee, naar ik aanneem, vogelaars voorzien van allerlei kijkapparatuur links van mij op de dijk staan. Dezelfde mannen had ik een week eerder daar ook al zien staan, terwijl zij tuurden over het water en het ruige stukje natuur aan de andere kant van de waterkering. Weer wat verder kwam mij een hardloper met een kind op de fiets naast zich tegemoet. Dat is heel wat normaler dan de grote brandweerwagen die vlak voor het laatste veerooster ineens voor mij opdoemde. Nog nooit eerder had ik het bewuste stuk fietspad een voertuig van dergelijk omvang aanschouwd. Gelukkig stuurde de chauffeur zijn rode vehikel met de rechterwielen de berm in, want ik had helemaal geen zin om mijn loop hier al te moeten onderbreken.

Net het gebiedje uit waren er 2 fietsters aan het dralen of zij zouden doorfietsen of omkeren. Het werd voor hen het laatste. Er kwam nog een jonge fietster vanaf het winkelcentrum waar ik op deze route altijd omheen moet. Daarna werd het tijd om over te steken over de, zeker op zaterdagochtend, drukke toegangsweg tot het winkelcentrum. Even leek het alsof ik zou moeten stoppen om over te kunnen maar precies op tijd kwam er een gaatje en kon ik naar de zijweg die mij terug naar het kanaal zou brengen. Op deze weg fietsten aan de andere kant een vader en een dochter ter hoogte van waar een auto om mij onduidelijke reden midden op de weg stilstond. Ik was nu ongeveer op mijn 6km-punt aanbeland. “Mooie auto” hoorde ik de dochter tegen haar vader zeggen. Aan mijn kant stond vlak daarna een bewoner bij zijn tuinhek. Hij knikte naar mij, ik stak mijn hand op en hij groette mij nogmaals, maar nu met zijn stem. Aan het einde, letterlijk beneden aan de weg, vlak bij het kanaal bevond zich een uitrit van zandauto’s. Er stond zo’n groot monster klaar om de weg op te komen. Ik keek naar de chauffeur teneinde mijn aanwezigheid kenbaar te maken en onderging een kleine cultuurschok. De bestuurder bleek een, zo op het oog, goed uitziende blondine. Dus niet echt iemand met het uiterlijk van een vrachtwagenchauffeur of het type dat je verwacht op de bok van zo’n groot ding. Gelukkig zag zij mij en liep ze mij passeren voor ze ging optrekken. Toen ik een volgende keer de inrit passeerde vanaf de andere kant, zag ik een rode zandauto staan waarop met grote letters op de voorkant “Lady in red” stond geschreven. Die wagen moet dus van deze blonde dame geweest zijn.

Inmiddels liep ik wat makkelijker dan tijdens de eerste kilometers, waardoor mijn tempo ook omhoog was gegaan. Het lukte mij echter niet om een constante snelheid te houden, iets wat mij in het verleden wel aardig lukte als ik dergelijke lange afstanden ging rennen. Nu varieerde mijn snelheid van 10.13 tot 11.48 km per uur en mijn kilometertijden schommelden op en neer tussen de 5.14 en de 5.55 minuten. Je kunt het niet altijd zo uitvoeren als je het van te voren bedacht hebt, zullen we maar zeggen. Intussen was ik langs het kanaal terecht gekomen waar ik aan mijn eerste banaantje begon en waar mij een paar fietsers tegemoet kwamen. Toen ik net onder de spoorbrug door was denderde er een lange intercity erover. Ik was erg blij dat ik er niet net onder liep, dat vind ik helemaal niet prettig. Als ik onder de spoorbrug loop, hoop ik altijd dat er op dat moment geen treinen over de brug rijden omdat ze enorm veel kabaal maken en omdat er natuurlijk altijd iets onprettigs op je hoofd kan vallen. Deze spoorbrug heeft namelijk een nogal open constructie. Een eindje verder begon mijn renbroek af te zakken. Ik wist wel dat deze lange broek de minst ideale uit mijn collectie was maar bij een vorige gelegenheid was hij goed blijven zitten. Nu moest ik het textiel een paar keer weer omhoog sjorren. Met een afzakkende broek vind ik het niet prettig lopen dan wel rennen. Ik snap dan ook niet dat vooral jongere mannen er voor kiezen om met zo’n broek te lopen die zo ongeveer op hun knieën hangt.

Even later zag ik in verte voor mij een persoon met een lange staart op het pad staan. Dan denk je natuurlijk aan een vrouw maar toen ik dichterbij kwam bleek het een man te zijn die stond te wachten tot de hond voor hem op het gras was uitgespeeld. Het werd tijd om wat water te drinken. Door deze handeling zakte mijn tempo, dat op dat moment ongeveer 11 per uur was, direct naar 10,5. Er kwamen mij twee vrouwen, vergezeld van een hond, tegemoet gerend. Door het duidelijke verschil in leeftijd tussen de twee, trok ik direct de conclusie dat het hier moeder en dochter betroffen. Kort daarna zag ik ineens een gevulde waterfles langs pad staan. Zou die van de twee rensters zijn of had de één of andere onverlaat dit stuk plastic hier gewoon aan zijn lot overgelaten? Op dit beboomde, lange rechte stuk langs het Kanaal lagen er trouwens veel takken en bladeren op het wegdek. Daar moest ik dus wel een beetje op letten, en dus goed opletten.

Het werd tijd om, voor korte tijd, de vertrouwde aanblik van het Kanaal te verlaten. Schuin linksaf verliet ik het dijkje en zette ik aan om een brug over te gaan. Uiteraard moest ik daarbij een stukje omhoog. Net even verderop, liep ik onder de brug over het kanaal door, de brug die mij weer naar de andere kant terug moest brengen. Hier had men bij twee achtereenvolgende oversteken tijdelijke verkeerslichten geplaatst. Bij het eerste licht stond wel een rij auto’s te wachten maar deze maakte geen aanstalten om in beweging te komen, dus waagde ik het erop en liep door rood. Ook bij het tweede rode licht kon ik ongehinderd en zonder gevaar verder. Terwijl ik vervolgens omhoog zwoegde over het eerste deel van de opgang naar de brug, fietsten een man en een kind mij voorbij. Bovenaan waren weer verkeerslichten en ook hier liep ik, met een haarspeldbocht naar links, door. Verder omhoog ging het en ik rende langs een oudere man met de fiets en een karretje erachter aan de hand. De brug die ik nu dicht genaderd was, was net het weekeinde daarvoor zijn voorganger komen opvolgen. Die voorganger was redelijk recht geweest maar dit nieuwe exemplaar was een weinig gebogen, waardoor ik voor de derde keer in korte tijd een stijgingspercentage moest overbruggen. Een mij tegemoetkomende vrouw met de fiets ook aan de hand, die 2 fietsende jongetjes voor zich zag, was het blijkbaar eveneens teveel. Mij viel die stijging in 3 delen echt niet licht met al meer dan 10 km in de benen. Gelukkig, en uiteraard, ging het na het hoogste punt weer omlaag en kwam ik bij de enige verplichte stop op deze route, bij een oversteek met verkeerslicht over de Provinciale Weg.

Ik drukte direct mijn horloge op stop en liet de Looptijden-app maar automatisch pauzeren. Dit deed de app veel te laat, namelijk pas op het moment dat ik mijzelf weer in beweging zette. Kon hij dus direct weer de meting gaan vervolgen. Ik moest nog even oversteken tussen de rij auto’s die aan deze kant van de kruising voor het verkeerslicht stond en passeerde een wandelaarster op de smalle stoep waarop ik mijn lange weg vervolgde. Nog een keer oversteken bij een volgende brug en ik was bijna terug bij het Kanaal en op de weg terug richting huis. Op het pad dat daarnaartoe leidde stonden meerdere vrouwen met honden nog net niet mij de weg te versperren. Nu kwam er een vervelend stuk wegdek met klinkers, dat gelukkig vrij snel weer overging in nieuw asfalt. Ik had daar best wel moeite met tempo houden, de vermoeidheid begon na ongeveer 12 km tot wel toe te slaan. Wat is er ook weer zo leuk aan zo’n eind hardlopen? In deze fase was het toch wel even afzien. De kilometers tikten maar langzaam weg. Het was vooral een kwestie van concentreren op volhouden en de ene pas na de andere doen. Ik maakte mijn 2e banaan soldaat en ik zag een boot van Rijkswaterstaat langsvaren. Ook hier lagen weer veel takken en bladeren op het pad. Toch kon ik wel genieten van de omgeving met aan de ene kant het kanaal en aan de andere kant het open gedeelte van het plaatselijke bos. Hierdoor leek het lopen direct weer wat makkelijker te gaan. Er kwamen mij in het stuk naar de spoorbrug toe nog meerdere wielrenners tegemoet. Gelukkig reed er ook nu geen trein over de brug tijdens het onderdoor lopen. Er kwam een brommer vanaf de spoorbrug en een kilometer verder reed een witte auto het gras op vlak voor de snelwegbrug die ik als volgende onderdoor moest.

Een hardloper, een vader met zoon en nog een hardloopster kwamen mij tegemoet. Bij het eerste huis dat weer op mijn pad kwam, of liever gezegd langs mijn pad lag, stopte net een PostNL-busje. Ik kon erlangs want bestuurder deed gelukkig zijn deur dicht na het uitstappen. Een tegemoetkomende wielrenner moest even inhouden tot ik langs busje gerend was. Even later reed hetzelfde busje rakelings langs mij heen, ik voelde de luchtverplaatsing bij het passeren van het voertuig. Ik was behoorlijk boos op de jonge chauffeur die in mijn ogen onverachtwoord verkeersgedrag vertoonde. Bij het eerstvolgende huis, weer een paar honderd meter verderop, zag ik het busje achteruit rijden om te gaan keren. En dit juist op het moment dat ik weer voorbij wilde gaan. De man reed nu bewust langzaam of bleef wachten tot ik voorbij was. Intussen had ik overwogen of ik hem op de een of andere manier al rennende duidelijk kon maken dat hij verkeerd bezig was geweest. Maar ik had geen zin om mijn goede humeur te vergooien. Ik zag nog meerdere lopers en fietsers op het stuk dat weer richting mijn woonwijk gaat. De Looptijden-app loopt ineens voor met het registreren van de km-punten en wel bijna 200 m in vergelijking met mijn Garmin. De km-tijden van mijn horloge en en van de app zijn bijna nooit hetzelfde. Waarschijnlijk heeft mijn budget smartphone geen goede gps.

De laatste loodjes kwamen eraan, mijn tempo werd weer hoger, ongeveer 11 per uur, het lopen ging nu weer redelijk makkelijk. De app vertelde mij dat ik mijn doel had bereikt, ik moest echter volgens Garmin nog een kleine 300 m afleggen, dit was mentaal gezien gelukkig geen probleem, zelfs niet na bijna 18 km. Ik drukte op de stop-knop van mijn horloge, de app gaf pas na twee, drie keer aantikken het gesproken bericht dat ik mijn doel had gehaald. De beoogde tijd en het gewenste gemiddelde tempo had ik gehaald, maar ik had wel onevenwichtig gelopen: dan weer te langzaam, dan weer te snel. Intussen had ik een slordige 1400 calorieën verstookt. Tijdens het huiswaarts uitwandelen zag ik nog 4 lopers op het pad langs het kanaal, waarvan één loper in korte broek en shirt met korte mouwen. Brrr, ik moet er niet aan denken in dit jaargetijde en bij deze temperaturen zo gekleed te gaan. Tijdens de laatste wandelmeters in mijn buurt kon ik nog een renster groeten en zag ik een jonge loopster, die ik op het laatste stuk langs het kanaal rennend tegenkwam, alweer terugkeren. Die had duidelijk niet zoveel kilometers gemaakt als ik. Thuis had ik, na het online opslaan van mijn tijd via de app, de badge ‘App master’ (Voeg 5 tijden toe met de app) verdiend. Dat was een leuke beloning voor mijn inspanningen en een nieuwe stimulans om verder te gaan op het door mij ingeslagen pad.

Ook gepubliceerd op: Looptijden.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Klein, dapper en snel

Froukje haalt de finish wel!

Runningbenno

Belevingen van een enthousiaste hardloper

Tobatleet

Beleefsels van een Goudse Runner

sportlifecrisis

"Sport, ik wil er veel voor doen maar niets voor laten"

Mari Durieux // Alles over hardlopen

hardloper - hardloopblogger - running junkie - reviews en racereports

%d bloggers liken dit: