Dam tot Damloop: pandemonium, slijtageslag en hardloopfeest

  • Pandemonium: er is bijna overal heel veel lawaai (keiharde muziek) en er zijn heel veel zeer enthousiaste toeschouwers.
  • Slijtageslag: als deelnemer aan de businessrun (de grootste ter wereld volgens de DtD-website, er zijn dit jaar 20186 lopers gefinisht) moet je bijna over de hoofden heen lopen. Daardoor en door de flinke afstand (10 EM), sommige lastige stukken (klinkerwegen, drinkposten) is het in mijn beleving een lang en behoorlijk zwaar parcours. Videobeelden van de wedstrijd en de individuele trimloop laten dan ook zien dat er veel minder (de wedstrijd met 546 finishers) en minder (trimloop, 8356 over de eindstreep) mensen op het parcours zijn bij de andere onderdelen.
  • Hardloopfeest: het grootste hardloopevenement (50.000 deelnemers) van Nederland met de meeste toeschouwers (ca 250.000) en heel veel genietende hardlopers (zie daarvoor ook de blog van Barry).

De loop is volgens de beschrijving van de organisatoren op mijn werk “eigenlijk opgebouwd uit 4 delen”:

1. “Start en IJ-tunnel [let op vals plat]”:

Voor mij is de tunnel het eerste rustpunt na het drukke startgedeelte waar veel harde muziek uit de vele luidsprekers schalt en grote hardlopersmassa’s zich naar de tas-afgiftepunten of naar de start begeven. De tunnel is een behoorlijk surrealistische hardloopomgeving vergeleken met normale looproutes. Voor ik ooit deelnam aan de DtD, leek mij dat helemaal niets, lopen in zo’n lange tunnel maar het valt in de praktijk een heel stuk mee. Ik beleef het eigenlijk als een verademing na de massaliteit ervoor. Er is ruimte genoeg om breeduit te lopen maar toch zie je soms rare capriolen van medelopers. Rechts inhalen via een klein gaatje terwijl er links alle ruimte is, bijvoorbeeld. Mijn loopmaatje van die dag vertelde dat zij in het verleden wel had gezien dat mensen over de smalle muurtjes tegen de wanden aan weerszijden liepen om de anderen te kunnen passeren. GPS-horloges raken altijd behoorlijk in de war van de IJtunnel. Volgens mijn Garmin deden wij over de 1e km 9:10 minuten en over de 2e 1:02. Opgeteld en door tweeën gedeeld is dat een aardig gemiddelde van 5:10 minuten per km. Ik had echter al snel het gevoel dat het km-tempo met 11,7 per uur eigenlijk te hoog lag. Maar op dat moment liep het nog goed en ik had geen moeite met de weg omhoog de tunnel uit. Het stuk autoweg na de tunnel was wel veel langer dan ik in mijn herinnering had, dan was misschien al geen goed voorteken. Als je echt in een goede lopers-trance bent, vlieg je over de stukken weg heen en ben je overal voorbij eer je het in de gaten hebt. Nu zag je soms al wandelende lopers en geblesseerden. Die mensen hadden zich volgens mij niet goed voorbereid of ze zaten al op de rand van een blessure.

2. “Amsterdam-noord [veel volk en muziek: lopen gaat vanzelf]”:

Voor de mensen die ervan houden zal dit een prettig deel van de loop zijn, maar met name de stukken met ongelijke klinkerwegen zijn bepaald niet mijn favoriete gedeelten. Je moet hier ook goed oppassen voor de (wel gemarkeerde en afgeschermde) obstakels midden op de weg, die je door de ontelbare lopers voor je soms pas op het laatste moment ziet. Hier merk je pas goed hoe groot en druk de DtD is. Door al die drukte, dat opletten en het kriskras geren van velen is deze loop veel vermoeiender dan de doorsneeloop. Je moet langs beppende vrouwen naast elkaar of andere duo’s die langzaam links lopen en zich niets van de anderen aantrekken. Aan de andere kant zijn er de irritante snelheidsmaniakken die op smalle stukken op arrogante wijze vrije doortocht eisen waar deze er gewoon even niet is. En je hebt ook de snijders die over de hele breedte kleine gaatjes misbruiken en zich daar doorheen weten te persen. En voor het 3e achtereenvolgende jaar die keiharde heipalenmuziek komende uit één van de woonboten gelegen in het water waar de Buiksloterdijk overgaat in de Landsmeerderdijk. Van dat soort “muziek” kan ik echt agressief worden, gelukkig kreeg ik, toen ik die emotie uitte, van wat medelopers het advies om die agressiviteit om te zetten in snelheid. Maar ik liep, na zo’n 8 km, al niet echt soepel meer en ik moest, nadat wij ruimte hadden moeten maken voor een ambulance op het parcours, mijn loopmaatje laten gaan. Nog eenmaal kon ik haar weer bijlopen op een stukje waar de weg omhoog liep, snel daarna moest ik toch weer lossen. Ik heb haar pas weer teruggezien na de finish. Toen maar een banaan gegeten en wat water gedronken uit mijn eigen fles. We waren tenslotte net de fruitpost gepasseerd. Ergens verderop toen ik aan de linkerkant liep, sprong er een vent ineens vlak voor mij de stoep af, terwijl hij gewoon wat verder op die stoep had kunnen doorlopen. Hij sprong nog net niet op mijn tenen maar ik moest flink inhouden. Dat sloeg helemaal nergens op en dat liet ik hem ook weten maar waarschijnlijk was meneer wel in de bekende loperstrance, want hij reageerde absoluut niet. Drinkposten aan twee kanten van de weg (links eerst de AA-drinks en daarna aan de rechterkant de bekertjes met water) zijn niet handig, de grond ligt er bezaaid met bekertjes, sponzen en de bijbehorende vochtige inhoud. Hier moet je voorzichtig overheen lopen en uitkijken dat je niet uitglijdt en dat breekt je ritme. Mijn gemiddelde km-snelheid was intussen aan het afzakken maar ik zat gelukkig nog een paar tienden boven de 11 km per uur en ik hoopte dat nog even te kunnen volhouden. Het beboomde stuk bij en na de fruitpost is overigens een prettige, groene oase.

3. “Langs de snelweg en op de dijk tussen Adam en Zaandam [erg lang, afzien]”:

Hier heb ik in een relaas van een collega-blogger ook al negatieve geluiden over gehoord. Ik vind dit juist weer een prettig stuk met veel minder volk langs de kant, minder muziek en dus wat meer rust. Opvallend was het feit dat mijn drinkfles hier uit mijn zelfmaakte foudraal viel op precies dezelfde plek waar vorig jaar een klein drinkflesje de klittenbandgrip op mijn riem verloor. Oordeelde ik toen dat ik onmogelijk kon stoppen met al die aanstormende collega’s achter mij, nu heb ik dat wel gedaan, ben naast het pad een paar stappen teruggelopen en heb mijn watervoorraad opgepakt tussen de voeten van anderen door. Het viaduct onder de snelweg was, zelf met mijn bril met lichter makende glazen op, ineens even erg donker en onheilspellend maar ook dat hoort er allemaal bij. De winderige dijk die erop volgt is in mijn beleving een fijn en breed stuk, waar je minder last van drukte hebt. Maar ik was wel al aardig vermoeid en ik liep de langzaamste kilometer van de dag. De finish lijkt dan nog weg ver weg, als het niet echt soepel meer gaat. Net voor de bebouwde kom was er weer een drinkpost in een bocht, op een vrij smalle plek. Wederom was het hier oppassen geblazen voor wat er allemaal op de grond lag.

4. “Zaandam [veel publiek en muziek: lopen gaat (wel haast) weer vanzelf]”:

Ik liep op de Zuiddijk in Zaandam en ik dacht “dit is de laatste keer dat ik de DtD gelopen heb, voortaan doe ik maximaal 10 km-lopen”. Ik vind dat echt een verschrikkelijk stuk, een smalle klinkerstraat met minder goed wegdek, onaangename drukte als je in de laatste kilometers zit en er voor je gevoel er al doorheen zit. Vooral die knetterharde muziek en die enkeling die flauw aan het doen was door een geldbiljetje aan een hengel vanaf een balkon voor de neuzen van de lopers heen en weer te zwaaien in de hoop dat ze zouden proberen het geld te pakken. Of het keiharde, enthousiaste geschreeuw van medelopers als reactie op het publiek. Er leek geen einde te komen aan dit stuk van maar iets meer dan 1 km. Twee jaar geleden had ik hier nog vleugels, zoals Barry ze nu had. Iedereen beleeft het weer anders, ook vorig jaar moest ik hier flink afzien met totaal verzuurde benen. “Als ik deze straat maar gehad heb, dan ben ik er bijna”, schoot het door mijn hoofd. En kijk eens aan, ik kon toch nog versnellen op de twee bruggen die mij vorig jaar door de verzuring zo zwaar vielen. Ik had toch nog meer macht in de benen dan ik dacht. Het laatste stuk, de Dam en de Peperstraat staan zo propvol met publiek dat je je net een topsporter in een belangrijke finale waant. Ik had er nu echter geen oog voor, concentreerde mij volledig op het lopen en zette mijn horloge op het scherm met de gedetailleerde tijdweergave zodat ik precies kon zien of ik nog een beetje in de buurt van mijn streeftijd kon komen. Na de finish hapte ik naar adem en was ik toch wel een beetje verdwaasd temidden van de lopersmassa. Gelukkig stond mijn loopmaatje op mij te wachten hoewel ze al 3,5 minuten voor mij gefinisht was en getweeën gingen we in de rij voor de medaille, het flesje en traktatie. Ook na de finish was het erg druk tot helemaal bij de sporthal en mede daardoor heb ik helaas geen enkele gefinishte collega kunnen begroeten. Het weer was gedurende de loop prima, maar nu kreeg ik het snel koud in mijn natte renkleren. We hebben dus zo snel als het ging door de drukte onze tas opgehaald en ons in het zwembad omgekleed. Op de weg naar het station hadden we nog een paar keer te maken met opstoppingen, files en rijen maar we waren, ondanks 2 overstappen,

relatief vlot weer in onze woonplaats terug. Veel vlotter dan de dame van wie ik op de DtD-site las dat zij de pendelbus naar Amsterdam had genomen en daardoor en door drukte bij de spoorwegen pas na 3,5 uur op haar thuisbasis in het Gooi was aangekomen.

Mijn doel was om dit jaar onder de 1:30 lopen, dat is, met net iets minder dan 1:27, prima gelukt. Maar als ik de vorm van het afgelopen voorjaar nog gehad had, had ik wel rond de 1:23 of nog iets sneller kunnen uitkomen. Dus ik ben toch eigenlijk nog niet helemaal 100% tevreden, hoe gek dat misschien ook klinkt. Aan de andere kant is een verbetering van bijna 8 minuten van mijn beste tijd op deze moeilijke loop wel heel erg goed. Jullie hebben uit dit verhaal, en uit mijn eerdere blogs, waarschijnlijk wel kunnen opmaken dat de DtD niet mijn favoriete loop is. Het is net als Koninginnedag vieren in het centrum van Amsterdam: de eerste keer kijk je je ogen uit en vind je het machtig leuk en super gezellig. Hoe vaker je zo’n evenement meemaakt, hoe meer je de keerzijden ervan ziet en ondergaat. Volgend jaar wil ik echter toch weer meelopen en mijn tijd verder verbeteren en bovenal mijn loopmaatje bijhouden of liever nog eruit lopen.

Oorspronkelijk gepubliceerd op 30 september 2012 op Looptijden.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Klein, dapper en snel

Froukje haalt de finish wel!

Runningbenno

Belevingen van een enthousiaste hardloper

Tobatleet

Beleefsels van een Goudse Runner

sportlifecrisis

"Sport, ik wil er veel voor doen maar niets voor laten"

Mari Durieux // Alles over hardlopen

hardloper - hardloopblogger - running junkie - reviews en racereports