Dam tot Damloop 2013: de hele middag in de rij

De Dam tot Damloop werd dit jaar in mijn beleving gekenmerkt door het voortdurend in de rij staan. Dat is op zich niet zo gek bij een gebeurtenis waar zoveel mensen bij betrokken zijn maar nu leek alles nog massaler dan vorige jaren. In de rij staan om je kledingtas bij de aangewezen vrachtwagen af te geven, eindeloos in de rij staan voor de toilethuisjes. In de rij staan om met het hele businessteam op de officiële teamfoto te mogen. We moesten zelfs in de rij staan om het startvak in te kunnen en dat had ik nog niet eerder meegemaakt. Vervolgens was dat startvak zo vol (ook nieuw voor mij) dat het stapvoets naar de startlijn ging. Uiteraard was de grootste businessloop ter wereld zelf eigenlijk ook één grote rij, of één groot lint van lopers van Amsterdam naar Zaandam. Een leuk gezicht trouwens, die ontelbare lopers in de verschillend gekleurde shirts van al die bedrijven, organisaties, instellingen, stichtingen, enz.

Het had er sterk de schijn van dat de organisatie veel meer lopers in een startvak had geplaatst, wat direct terug te zien was in de IJtunnel vlak na de start. Het tweebanige wegdek was echt helemaal vol met lopers terwijl er de vorige 3 jaren in mijn herinnering ruimte genoeg was om breeduit te lopen. Deze massaliteit had tot gevolg dat we na de finish met veel grotere aantallen voor de sluizen stonden waar de medailles en de versnaperingen werden uitgedeeld. Ook daar was het dus weer flink in de rij staan.

Wat de organisatie zeker veranderd had was het gebied achter de finish. Moesten we voorheen rechtsaf via een straat van bijna pleinachtige afmetingen richting de brede weg met kledingafhaalpunten en de voor het douchen en omkleden beschikbare sporthal en zwembad. Nu kwamen we linksaf eigenlijk direct vast te staan in een straat die op zich wel breed was maar ook in drieën gedeeld door twee dikke heggen. En niet alle mensen gingen één kant uit want er waren ook personen die tegen de stroom in gingen. Volgens het draaiboek zouden de tassen van de eerste starters aan het einde van de straat te vinden zijn en die van de laatsten aan het begin. Daar was dus over nagedacht, alleen had men dat goed bedachte plan andersom tot uitvoer gebracht, want de nummering liep naar achteren toe op en niet af. De tassen lagen daarbij aan de andere kant van de heg en ook nog eens per honderdtal volledig door elkaar. Iedereen verdrong zich voor die heg met het startnummer in de hand en toen ik eenmaal vooraan stond moest ik mij flink schrap zetten om niet in- of over de heg geduwd te worden. De arme tassen-aanreikers werden bijna wanhopig van de chaos die de tassen vormden en die de afhalers aan de andere kant van de heg veroorzaakten door ongeduldig gedrag. Ik voelde mij minutenlang een startnummer-roepende in de woestijn tot ik ineens mijn tas in de handen gedrukt kreeg. Dit moet de organisatie volgend jaar toch echt anders aanpakken, het liefst op de oude, beproefde locatie en manier.

De laatste rij van de dag, op weg naar huis, was een kleine rij bij het binnengaan van station Zaandam. Die ingang lijkt niet berekend op zoveel bezoekers tegelijk en de doorgang naar de perrons ziet er al voor het vierde achtereenvolgende jaar uit als tijdelijk en dus in permanente staat van verbouwing. De NS werkte sowieso niet optimaal mee want tussen onze woonplaats en Amsterdam CS werden veel te korte treinstellen ingezet. Hierdoor stonden wij zowel heen als terug dicht opeengepakt in overvolle en zeer benauwde treinen. Met name op de terugweg zal het niet heel fris geroken hebben met al die hardlopers  Alleen tussen Zaandam en A’dam CS zaten wij luxe en ruim in een intercity. De NS of Prorail was rond Amsterdam werkzaamheden aan het uitvoeren en dat was in zo’n druk weekeinde als dit niet zo handig gepland.

Was er dan helemaal niets positiefs te melden? Jazeker, voor alle “Start tot run”-enthousiastelingen: Evy was er !!! Ik had in het programmaboekje of op de website gelezen dat zij er zou zijn maar ik had niet gedacht dat ik haar ook in levenden lijve zou zien en ook zou horen. In dat zeer volle startvak stond zij op een verhoging en in haar zangerige vlaamse tongval gaf zij leiding aan een warming-up op muziek. Toen dit opwarmertje was afgelopen begon de meute zich naar voren te bewegen en zag ik de kleine hardloopgoeroe met haar donkere staart staan te zwaaien naar iedereen die langs haar podium kwam.

Zoals ik al vermeld heb was de IJtunnel echt overvol en deze keer ook zeer benauwd. Toen ik er liep wilde ik er zo snel mogelijk weer uit en ik was blij en opgelucht toen het zover was. Als ik de beelden van die enorme, dansende menigte renners weer voor de geest haal, moet ik toegeven dat het ook een erg indrukwekkend schouwspel was. Het staat mij nu bij als een soort kolkende rivier van hardlopers waarbij ieder individu één golfje was. Dat imposante beeld zal ik niet snel vergeten.

De weersomstandigheden speelden bij deze DtD-editie een belangrijke rol. Het was droog, de temperatuur was op zich prima maar omdat er een aardig wolkendek hing was het enorm vochtig en daardoor zeer benauwd. Daar hadden veel lopers last van, om te beginnen dus in de tunnel. Meerdere lopers hebben dat op de DtD-site in hun reacties gemeld. Behalve bij de officiële drink- en verfrisposten was er ook bij vele toeschouwers iets aan vocht of verkoeling te verkrijgen. Mensen stonden met bekertjes water, natte sponzen. hogedrukspuiten en tuinslangen klaar om ons te helpen af te koelen. Er was zelf iemand die een soort “sproeikanon” op de straat had gericht. Bij een dergelijke hoge luchtvochtigheid, in combinatie met de milde temperatuur, verdampt het zweet niet en kan een loper zijn of haar warmte niet kwijt. Het was dan ook niet verbazingwekkend dat er relatief veel ambulances moesten worden ingezet, waarmee een behoorlijk aantal lopers werd afgevoerd . Ik heb zelf eigenlijk nooit veel behoefte aan verkoeling maar zelfs ik heb ergens in de laatste kilometers een waterspons gepakt en voortdurend gebruikt. Pas minuten nadat ik over de eindstreep kwam, kon ik afscheid nemen van dit instant koelmiddel.

En wat heb ik dit jaar van de loop gebakken? Bij mijn planning op deze site had ik zeer optimistisch een eindtijd bijna 2 minuten sneller dan mijn beste tijd van vorig jaar vastgelegd. Die doelstelling heb ik al ruim voor de loop losgelaten omdat ik eenvoudigweg niet in de juiste lichamelijke gesteldheid en vorm stak. Vlak voor de start verkondigde ik nog dat ik in ieder geval mijn tijd van vorig jaar wilde proberen te evenaren. Daartoe was mijn plan om met 11 km per uur of iets sneller te vertrekken, die snelheid vast te houden en uit te bouwen naar 11,2 of 11,3. Loopmaatje Janine gaf aan dat zij 12 per uur wilde gaan lopen, dus van haar nam ik al direct na de start voorlopig afscheid. In de eerste kilometers lukte het beoogde tempo aardig en gaf mijn gps-horloge een gemiddelde van 11,2 aan. Te snel ging mijn tempo echter al zakken richting 11 per uur en had ik, mede door de benauwde warmte, niet het gevoel dat ik dat gemiddelde weer omhoog zou kunnen krijgen. Dus kon mijn tweede doelstelling ook overboord. Dan maar pogen om onder de 1 uur en 30 minuten te blijven.

Hoe verder ik kwam, hoe meer invloed de weersomstandigheden op mij kregen. Mijn gemiddelde tempo was al onder de 11 per uur gezakt en in de laatste kilometers had ik zelfs een enkele kilometer die onder de 10 per uur zat. Toen ik eenmaal Zaandam bereikt had kon mijn streven om een tijd onder de 1:30 te scoren ook al de prullenbak in, omdat ik reeds over die tijd heen was. Ik had toen allang berust in het feit dat ik het beste de loop kon voltooien zonder allerlei buitensporige krachtsinspanningen. Op de twee bruggen over de Zaan en het laatste eindje naar de finish kon ik zowaar nog versnellen. Met een eindtijd van een aantal tellen onder de 1:32 was ik weliswaar bijna 5 minuten langzamer dan mijn toptijd van vorig jaar maar nog altijd 3 en 4 minuten sneller dan bij mijn eerste twee pogingen. Ook heb ik één van mijn oud-leidinggevenden voorbij gelopen en op bijna 9 minuten achterstand gezet. Dus ik mag, ondanks al die niet-gehaalde doelstellingen, zeker niet ontevreden zijn. Temeer daar mijn vrouw net thuis de tv op TV-Noord-Holland had gezet en mij al heel snel achter een geïnterviewde loper voorbij de finish langs zag schuiven. Dus ik moest wel op dat tijdstip finishen en die eindtijd behalen

De DtD was vooral voor de vele toeschouwers weer het bekende grote feest met alles wat er, naast het bekijken van al die lopers zelf, aan muziek en andere activiteiten langs het parcours te beleven viel. Wij lopers waren vooral druk bezig met van A(msterdam) naar Z(aandam) te komen en daar hadden wij onze handen, benen en voeten meer dan vol aan. Voor mij hoeft al die drukte en herrie eigenlijk helemaal niet maar zoals loopmaatje Janine terecht opmerkte: je doen hier niet mee aan een leuk, klein loopje maar aan een mega-evenement. Één keer per jaar vind ik dat wel leuk en is het grappig om net als veel andere mensen zowel in Zaandam als in de trein en op Amsterdam CS met een DtD-medaille om de nek rond te lopen. Volgend jaar wil ik zeker nog één keer meedoen. Dan zou ik hem vijf keer gelopen hebben en dat lijkt mij een mooi aantal. Nu ga ik snel weer terug naar de kleine loopjes in de (semi-)natuur zoals binnenkort de Twiskemolenloop en de Middenmeerloop.

Een foto-impressie van het grootste hardloopevenement van Nederland

Oorspronkelijk gepubliceerd op 27 september 2013 op Looptijden.nl

Een gedachte over “Dam tot Damloop 2013: de hele middag in de rij

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Klein, dapper en snel

Froukje haalt de finish wel!

Runningbenno

Belevingen van een enthousiaste hardloper

Tobatleet

Beleefsels van een Goudse Runner

sportlifecrisis

"Sport, ik wil er veel voor doen maar niets voor laten"

Mari Durieux // Alles over hardlopen

hardloper - hardloopblogger - running junkie - reviews en racereports