De ene dag is echt de andere niet !!!

Onlangs moest ik nog melden dat een poging van mij om de halve marathon-afstand te lopen gestrand was na 10 Engelse mijlen. Dit omdat mijn benen zodanig verzuurd waren dat doorlopen een flinke forcering zouden betekenen. Het was nog wel zulk prachtig weer en ik had er ook heel veel zin in.

Het afgelopen weekeinde ging mijn clinicles eigenlijk boven verwachting goed. Geen pijnlijke of stijve benen dus en het lopen ging redelijk makkelijk.

Eergisteren had ik, bij het schrijven van mijn vorige blog, blijkbaar veel inspiratie opgedaan. Ik ging meteen daarna naar buiten en had al gauw een behoorlijk tempo te pakken. Niet dat ik het gevoel had dat ik makkelijk liep maar ik kon het goed volhouden. Ik liep mijn favoriete 10 km-parcours, dat ik in mijn eerste blog beschreven heb. Op het gedeelte van het traject waar ik het normaal gesproken (voor mijn gevoel althans) het moeilijkst heb kon ik het tempo van ongeveer 11,7 km per uur goed doorzetten en zelfs nog een beetje versnellen.

Eenmaal in de laatste kilometers hield ik constant de aanwijzingen van mijn trainer in gedachten: “als je moe wordt probeer dan extra goed op je techniek te letten, dat kan je helpen de vermoeidheid te bestrijden en je tempo vol te houden”. Het betekent dus de romp zo rechtop mogelijk houden en de rompspieren aanspannen, de knieën zo hoog mogelijk opheffen, grote passen maken en de armen en handen actief naar voren en naar achteren laten meebewegen. Voor mijn gevoel kloppen die aanwijzingen inderdaad, alleen ik vergeet wel eens om ze toe te passen of ik ga na korte tijd weer over op de automatische piloot.

Ik hield nu steeds mijn gps-horloge in de gaten en ik vroeg mij af of ik in de buurt van mijn beste tijden (51.27 en 51.50) zou kunnen komen. “Dat gaat vast niet lukken”, dacht ik, maar mijn gemiddelde snelheid werd niet lager, hij ging zelfs met een tiende omhoog. In de laatste kilometer kon ik nog aanzetten en mijn denkbeeldige finish kon mij niet snel genoeg komen. Ik liep nog een stukje verder door toen de 10 km op mijn scherm stonden, een gps-horloge vertoont altijd wel een kleine afwijking en ik wilde er zeker van zijn ook echt de 10 km te hebben gelopen.

Mijn verbazing was toch wel groot toen ik zag dat de geregistreerde eindtijd sowieso onder mijn pr zat. Uiteindelijk bleek ik met 50.43 minuten precies 44 seconden van mijn pr te hebben afgeknabbeld. En de gemiddelde uursnelheid van 11.85 km per uur is ook de hoogste die ik ooit heb gemeten. Daar ben ik toch wel heel erg blij mee en dat geeft een heel ander gevoel dan het voortijdig beëindigen van mijn 21.1 km-poging vorige week.

Jan v.d. Vliet uit Den Oever, als jij dit leest, binnenkort duik ik gewoon onder de 50 minuten en ga ik door naar de 46 minuten-grens. Als ik die passeer, vind ik jouw tijd echt langzaam 🙂

Oorspronkelijk gepubliceerd op 6 april 2012 op Looptijden.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Klein, dapper en snel

Froukje haalt de finish wel!

Runningbenno

Belevingen van een enthousiaste hardloper

Tobatleet

Beleefsels van een Goudse Runner

sportlifecrisis

"Sport, ik wil er veel voor doen maar niets voor laten"

Mari Durieux // Alles over hardlopen

hardloper - hardloopblogger - running junkie - reviews en racereports