“Collega”-hardlopers als extra stimulans

Ik hoop dat jullie het volgende verhaal herkennen.
Laatst overkwam het mij weer eens. Ik stond, voor ik na een training op de baan naar huis zou rennen, bij de uitgang een banaantje te eten toen er een aantrekkelijk uitziende jongedame voorbij kwam hollen. Ze liep in dezelfde richting als die ik zou gaan. Toen ik vertrok, had ik het idee dat de renster in kwestie allang uit het zicht zou zijn maar ik zette toch een redelijk tempo in. En warempel zag ik haar, na een aantal bochten, in de verte voor mij lopen. Toen bleek dat zij nog steeds mijn route volgde, kreeg ik vleugels en een kilometer verder was ik haar al aardig dicht genaderd. Nog even later, ik liep nog maar zo’n 5 meter achter haar, splitste de weg zich en gelukkig en helaas ging zij naar links en leidde mijn route naar rechts. Gelukkig omdat ik met al aardig wat kilometers in de benen en een gemeen steil stukje weg omhoog in het vooruitzicht gas terug kon nemen en helaas omdat ik nu mijn richtpunt en inspiratiebron kwijt was.

Het is mij al vaker gebeurd, bijvoorbeeld aan het einde van een route als ik er voor mijn gevoel al een beetje doorheen zat, dat vooral vrouwelijke lopers mij stimuleerden om mijn tempo weer op te pakken en te kijken of mijn inschatting juist was dat ik ze nog voor het einde van mijn geplande parcours zou kunnen achterhalen.
Vrouwelijke lezers zullen ongetwijfeld denken: “daar heb je weer zo’n mannelijke chauvinist die denkt dat hij harder kan lopen dan iedere vrouw”. Dat is zeker niet zo. ik wordt vaak genoeg, zeker tijdens georganiseerde lopen, door vrouwen ingehaald. Ook door vrouwen die op het oog van mijn leeftijd zijn of ouder. Zo werd ik eens tijdens een loop voorbij gelopen door een vrouw die er flink op los aan het kletsen was met haar mannelijke metgezel van dat moment. Ik liep zelf toen in een behoorlijk hoog tempo en kon de metgezel later wel inrekenen maar de kletsende vrouw zag ik pas weer na de finish terug. Die had mij gewoon een volle minuut eraf gelopen. Ik geef echter wel toe dat ik, met name aantrekkelijk ogende hardloopsters, liever van dichtbij zie dan van veraf.

En ik heb, zoals ik net al aangaf, er een “sport in een sport” van gemaakt om tijdens duurlopen van alle voor mij lopende collega’s in te schatten wat hun tempo is en of ik ze voor een bepaald punt zou kunnen inhalen. Als dat lukt, geeft dat een extra prettig gevoel en het bewijst volgens mij ook dat vermoeidheid nogal eens een mentale kwestie is. Je denkt dat je erdoorheen zit maar als de juiste stimulans zich aandient, in de vorm van een “te pakken” collega-loper, blijk je ineens over onvermoede reserves te beschikken. Ik heb mij bij zo’n poging overigens ook weleens stukgelopen, dat is dan weer de keerzijde van de medaille, maar de keren dat het wel lukt zijn gelukkig in de meerderheid.

Oorspronkelijk gepubliceerd op 29 maart 2012 op Looptijden.nl

3 gedachten over ““Collega”-hardlopers als extra stimulans

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Klein, dapper en snel

Froukje haalt de finish wel!

Runningbenno

Belevingen van een enthousiaste hardloper

Tobatleet

Beleefsels van een Goudse Runner

sportlifecrisis

"Sport, ik wil er veel voor doen maar niets voor laten"

Mari Durieux // Alles over hardlopen

hardloper - hardloopblogger - running junkie - reviews en racereports